Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (7 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
• prŏcella, ae, f [pro and root kel; Gr. κέλης, runner; cf.: celer, celox], a violent wind (by which things are prostrated), a storm, hurricane, tempest (class.).
  1. I. Lit.: procella distat latitudine a vortice et a turbine disjectā nube verius quam ruptā, Plin. 2, 49, 50, § 133: turbinis inmanem vim provomit atque procellae, Lucr. 6, 447: imbres, nimbi, procellae, turbines, Cic. N. D. 3, 20, 51; Plaut. Trin. 4, 1, 17: creber procellis Africus, Verg. A. 1, 85: stridens Aquilone procella, id. ib. 1, 102: si mugiat Africis Malus procellis, Hor. C. 3, 29, 58; 2, 9, 3: praecipites, Ov. Tr. 4, 6, 35: navis quassata procellā, id. ib. 5, 5, 17: raperent mea poma procellae, id. Nux, 163: procella nivem effuderat, Curt. 3, 13, 7: imbrem excusserant procellae, id. 4, 7, 14: Thalle, turbidā rapacior procellā, Cat. 25, 4.—With gen.: validi venti collecta procella, Lucr. 6, 124.—
  2. II. Transf.
    1. A. (Mostly in plur.) A storm, tumult, violence, commotion, vehemence: tempestates et procellas in illis fluctibus concionum, Cic. Mil. 2, 5 (also cited ap. Quint. 8, 6, 48, and particularly mentioned as a figure, id. 8, 6, 48, § 7): vita tranquilla et quieta remota a procellis invidiarum, Cic. Clu. 56, 153: ut procellam temporis devitaret, Cic. Verr. 1, 3, 8: patriae, id. Dom. 53, 137: agitari tribuniciis procellis, Liv. 2, 1; cf.: seditionum procellae, id. 28, 25: procellae civiles, civil commotions, Nep. Att. 10, 6; cf.: ferimur procellā, Verg. A. 7, 594; Ov. M. 13, 656.—
    2. B. In milit. lang.
      1. 1. A charge, onset, sudden attack of cavalry: hac velut procellā ita consternavit equos, ut, etc., Liv. 37, 41 fin.: equestrem procellam excitemus oportet, id. 30, 18: equestris, id. 29, 2; Tac. H. 3, 53.—
      2. 2. In gen., of a fierce battle: hic secunda belli Punici procella desaevit, Flor. 2, 6, 12; Luc. 8, 203.—
      3. 3. Of a storm of eloquence: priusquam illam eloquentiae procellam effunderet (Ulixes), Quint. 11, 3, 158: contionum, id. 8, 6, 7.