nausĕo Copy link Outline I. Lit., Hor. Ep. 1, 1, 93B. Transf., to be squeamish or qualmish, to vomit ...II. Trop.A. To belch forth, i. e. give vent to, utter ...B. To cause disgust • nausĕo, āvi, ātum, 1, v. n. [nausea], to be sea-sick. I. Lit., Hor. Ep. 1, 1, 93: si sine vomitu nauseavit, Cels. 1, 3.— B. Transf., to be squeamish or qualmish, to vomit: quidlibet, modo ne nauseet, faciat, Cic. Phil. 2, 34, 84: ructantem et nauseantem Antonium, id. Fam. 12, 25, 4; Juv. 6, 433.— II. Trop. A. To belch forth, i. e. give vent to, utter nonsense: ista effutientem nauseare, Cic. N. D. 1, 30, 84.— B. To cause disgust: hoc illis dictum est, qui stultitiā nauseant, Phaedr. 4, 7, 25.