Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
• impulsus (inp-), ūs, m. [impello], a pushing or striking against.
  1. I. Lit., an outward pressure or shock, an impulse (class.; most freq. in abl. sing.): impulsu scutorum, Cic. Caecin. 15, 43: orbium, id. Rep. 6, 18: quae (natura) a primo impulsu moveatur, id. ib. 6, 25 fin.: is ardor non alieno impulsu, sed sua sponte movetur, id. N. D. 2, 12, 32: ventus, qui inferiora repentinis impulsibus quatit, App. de Mundo, p. 62.—
  2. II. Trop., incitement, instigation, influence (class.): ubi duxere impulsu vostro, vostro impulsu easdem exigunt, Ter. Hec. 2, 1, 45; cf. ib. 4, 4, 65: ipsos non negare, ad haec bona Chrysogonum accessisse impulsu suo, Cic. Rosc. Am. 37, 107; Cic. Verr. 2, 2, 66, § 161: impulsu patrum, id. Rep. 2, 10: ne civitas eorum impulsu deficeret, Caes. B. G. 5, 25, 4: impulsu patrum, Cic. Rep. 6, 26: qui simili impulsu aliquid commiserint, id. Inv. 2, 5, 19: oratio pondere modo et impulsu proeliatur, Quint. 9, 1, 20: temeritatis subiti et vehementes impulsus, Val. Max. 9, 8.