Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
• immĕrĭtus (inm-), a, um, adj. [inmeritus], undeserved (in the adj. mostly poet. and in post-Aug. prose).
  1. I. Act., that has not deserved something, undeserving, guiltless, innocent: delicta majorum immeritus lues, Romane, Hor. C. 3, 6, 1; so of persons, id. ib. 1, 28, 30; Ov. Tr. 2, 274; Quint. 6 praef. § 4; cf. gens, Verg. A. 3, 2: urbes, Ov. M. 12, 550: agni, Hor. S. 2, 3, 211: locus, id. Ep. 1, 14, 12: paries, id. S. 2, 3, 7: vestis, id. C. 1, 17, 28: arbor, Prop. 4 (5), 3, 19. ungues, id. 2, 4, 3 (13).—With inf.: virtus recludens immeritis mori Caelum, Hor. C. 3, 2, 21.—Subst.: inmĕrĭ-tum, i, n., the absence of guilt or desert: cur tu, obsecro, immerito meo me morti dedere optas? for no fault of mine, Plaut. As. 3, 3, 18; id. Men. 2, 3, 25.—
  2. II. Pass., that is not deserved, undeserved, unmerited (much less freq.): laudibus haud immeritis onerare aliquem, Liv. 4, 13 fin.: credulus immerita Phasida juvit ope, Ov. F. 2, 42: opes, Mart. 7, 32, 6: querelae, Val. Fl. 8, 158.—Hence, adv.: immĕrĭto (inm-), undeservedly, unjustly, without cause (esp. freq. with a negative): jam dudum te omnes nos accusare audio Immerito, et me omnium horunc immeritissimo, Ter. Phorm. 2, 1, 60: si praeter opinionem, si immerito, si misera, si ingrata, etc., * Cic. de Or. 2, 79, 322: haud equidem immerito Cumanae carmine vatis Cautum, Luc. 8, 824: ut eos non immerito probaverit sanctissimus censor, with perfect justice, justly, Quint. 4 praef. § 3; so, non immerito, id. 8, 6, 62; 9, 1, 12; 9, 4, 35; 10, 1, 116; Suet. Caes. 55; id. Calig. 10; 51; id. Ner. 13: neque immerito, Ter. Ad. 4, 4, 8; Quint. 7 praef. § 2; 7, 7, 1; 10, 1, 27; 11, 2, 1; 12, 10, 75: nec immerito, id. 2, 8, 1; Sen. Ep. 11 fin.