Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (4 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
• frustror, ātus, 1, v. dep.; also: fru-stro, āre, 1, v. a. [frustra], to deceive, disappoint, trick, frustrate (syn.: decipio, deludo, fraudo, fallo, etc.).
  1. I. Lit. (class.).
          1. α. In the dep. form: nescio quis praestigiator hanc frustratur mulierem, Plaut. Am. 2, 2, 200: aut certare cum aliis pugnaciter aut frustrari cum alios, tum etiam me ipsum velim, Cic. Ac. 2, 20, 65: ne frustretur ipse se, Ter. Eun. prol. 14: se ipsum, Nep. Hann. 2, 6: o bone, ne te Frustrere; insanis et tu, Hor. S. 2, 3, 32: Tarquinios spe auxilii, Liv. 2, 15, 5: Cloelia frustrata custodes, id. 2, 13, 6: saepe jam me spes frustrata est, Ter. And. 2, 2, 37; Lentul. ap. Cic. Fam. 12, 14, 1; cf.: sat adhuc tua nos frustrata est fides, Ter. Ad. 4, 4, 11: exspectationem frustrari et differre, Plin. Ep. 2, 10, 2: improbas spes hominum, id. ib. 8, 18, 3: spem mercantium (opp. explere), Suet. Aug. 75: frustratus vincula, i. e. escaped from them, Sol. 1.— Poet.: o numquam frustrata vocatus hasta meos, hast never deceived me invoking thee, Verg. A. 12, 95; cf. Stat. S. 1, 2, 62: inceptus clamor frustratur hiantes, deceives, i. e. dies away from their lips, Verg. A. 6, 493.— Absol.: Cocceius vide ne frustretur, Cic. Att. 12, 18, 3; Lucr. 4, 571.—
          2. β. In the act. form: non frustrabo vos, milites, Caes. Fragm. ap. Diomed. p. 395 P.: atque i se quom frustrant, frustrari alios stolidi existumant, Plaut. Bacch. 3, 6, 19; Liv. 7, 38, 9; cf.: qui ventrem frustrarunt suum, Pompon. ap. Non. 473, 18: frustrantia dona, fruitless, bootless, Prud. Apoth. 640. —Pass.: frustramur, irridemur, Laber. ap. Prisc. p. 793 P.: ignavissimi quique tenuissima spe frustrantur, Sall. Or. Licin. med.; so, frustratus spe continuandi consulatus, Vell. 2, 21, 2; for which: frustratus a spe, Fenest. ap. Prisc. p. 793 P.: variis dilationibus frustratus, Just. 8, 3, 9.—With gen.: captionis versutae et excogitatae frustratus, Gell. 5, 10, 16.—
  2. II. Transf., to make vain, of no effect, or useless (post-Aug. and very rare): imprudenter facta opera frustrantur impensas, Col. 1, 1, 2; cf. laborem, id. praef. § 22: in se implicati arborum rami lento vimine frustrabantur ictus, Curt. 6, 5, 8.