Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
Contents (9 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
• ē-verto or -vorto, ti, sum, 3, v. a., to overturn, turn upside down (syn. demolior, destruo, extinguo, diruo, deleo, etc.).
  1. I. Lit.
    1. A. In gen. (very rare): aequora ventis, to upturn, agitate, Verg. A. 1, 43; cf. aquas, Ov. H. 7, 42: mare, Sen. Ep. 4: campum, i. e. to plough, Val. Fl. 7, 75: cervices, to twist, Ter. Heaut. 2, 3, 131 Ruhnk.—More freq. and class. (not in Caes.),
    2. B. In partic.
      1. 1. To overturn any thing from its position, to overthrow, upset, throw down: naviculam, Cic. de Or. 1, 38, 174; id. Par. 3, 1, 20; id. Fin. 4, 27 fin.; cf. id. Rep. 1, 34: pinum, Verg. G. 1, 256; Plin. 16, 31, 56 § 130; cf. poët.: Ismara, i. e. the trees of Ismarus, Stat. Th. 6, 107: currum, Curt. 4, 15; cf. equum, Prop. 4 (5), 10, 8.—Transf., of persons: eversus, thrown down, Plin. 21, 19, 77, § 132; 26, 13, 85, § 137.—Designating the term. ad quem: si quis Athon Pindumve revulsos Sede sua, totos in apertum everteret aequor, Ov. M. 11, 555; cf.: tecta in dominum, id. ib. 1, 231.—
        1. b. Transf., to overthrow, subvert, destroy: urbes (with diripere), Cic. Off. 1, 24: Carthaginem, id. Rep. 6, 11: Trojam, Ov. M. 13, 169: castellum, Hor. Ep. 2, 2, 34: funditus arces, Sil. 17, 376.—
      2. 2. To turn out, drive out, expel a man from his possession: ut agro evortat Lesbonicum, quando evortit aedibus, Plaut. Trin. 3, 1, 15; so, adolescentem bonis, id. ib. 1, 2, 177: pupillum fortunis patriis, Cic. Verr. 2, 1, 51: eos fortunis omnibus, id. Div. in Caecil. 6, 21; id. Fl. 5: hunc funditus bonis, id. Rosc. Am. 39 fin.—
  2. II. Trop. (Acc. to I. B.)
    1. A. To overturn, overthrow: ab imo summa, Lucr. 5, 163: aliquem non judicio neque disceptatione, sed vi atque impressione evertere, to ruin, Cic. Fam. 5, 2, 8: aliquem fortunis omnibus, id. Div. in Caec. 6, 21.—
    2. B. To overthrow completely, to subvert, ruin, destroy: funditus aratores, Cic. Verr. 2, 3, 18 fin.: funditus civitates, id. Pis. 35, 86: eversa per te et perdita civitas, id. ib. 24, 57; id. Lael. 7, 23; cf. Quint. 2, 16, 4; Verg. G. 1, 500: funditus amicitiam, Cic. Fin. 2, 25; cf.: penitus virtutem, id. ib. 3, 3: totum genus hoc regiae civitatis, id. Rep. 2, 29: leges, testamenta, Cic. Verr. 2, 2, 19; cf. id. Cat. 1, 7 fin.: constitutam philosophiam, id. Ac. 2, 5, 15; cf. definitionem, id. 2, 6 fin.: finitionem, Quint. 7, 3, 23: opus, id. 2, 17, 34: majestatem dictatoriam et disciplinam militarem, Liv. 8, 30 fin.: patrimonium, to waste, squander, Dig. 47, 6, 1: pietatem, Lucr. 3, 84: spem, Ov. M. 13, 623: Crassos, Pompeios, to ruin, Juv. 10, 108: titulum, to erase, Capit. Gord. Tert. 34.