Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (7 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
• ē-lūdo, si, sum, 3, v. n. and a. *
  1. I. Neutr., to finish play, i. e. cease to sport or roll: ipsum autem mare sic terram appetens litoribus eludit, ut, etc., Cic. N. D. 2, 39, 100 (Bait. cludit): solebat Aquilius litus ita definire, qua fluctus eluderet, id. Top. 7, 31 (al. alluderet); cf. Quint. 5, 14, 34: eludere proprie gladiatorum est cum vicerint, et eludere est finem ludo imponere, Don. ad Ter. Eun. 1, 1, 10.—
  2. II. Act.
    1. A. To win from one at play (very rare).—Constr. aliquem or aliquem aliquid: anulus, Quem parasitus hic te elusit, Plaut. Curc. 5, 2, 31; cf.: elusi militem in alea, id. ib. 11.— Poet., with dat.: tibi victrices ... Eludet palmas una puella tuas, will snatch away from you, Prop. 4 (5), 1, 140.—Far more freq. and class. (esp. in the transf. sense),
    2. B. A gladiator's t. t., to elude or parry an enemy's blow: callidus emissas eludere simius hastas, Mart. 14, 202: caestus cito motu, Manil. 5, 163; cf. absol.: quasi rudibus ejus eludit oratio, Cic. Opt. Gen. 6, 17. —Poet.: vulnera, to make in vain, Ov. M. 12, 104.—
      1. 2. Transf., to delude, deceive, cheat, frustrate.
        1. a. In gen.: aliquem, Plaut. Am. 1, 1, 109; Ter. Ph. 5, 6, 45; Cic. Div. in Caecil. 14; id. Sest. 43 fin.; * Caes. B. C. 1, 58, 1; Liv. 22, 18; 36, 45; 44, 36; Verg. A. 11, 695; Hor. S. 1, 10, 41; id. Ep. 1, 17, 18; Tib. 2, 1, 19 et saep.; cf. absol., Cic. Pis. 33, 82: manus scrutantium, Petr. 97, 4: bellum quiete, quietem bello, Liv. 2, 48; cf. pugnam, id. 27, 18: bellum metu, Tac. A. 2, 52: fidem miraculis, Liv. 26, 19: ultionem praevaricando, Tac. A. 14, 41: indicia seditionis, i. e. to invalidate, id. H. 1, 26 et saep.—
        2. b. In partic., with the accessory notion of mockery, to mock, jeer, banter, make sport of: et vos ab illo irridemini et ipsi illum vicissim eluditis, Cic. Ac. 2, 39, 123: aliquem, id. Div. in Caecil. 7 fin.; 14; Liv. 7, 13; Tac. A. 6, 46; 16, 28 et saep.; cf. absol.: eludet, ubi te victum senserit, Ter. Eun. 1, 1, 10; Cic. Cat. 1, 1, 1; Liv. 1, 48; 2, 45; Tac. A. 2, 79 et saep.: gloriam alicujus (opp. extollere suam), Liv. 28, 44 fin.: aliquid, id. 1, 36; 6, 41; 9, 2 et saep.