con-vinco Copy link Outline I. With personal objects, to convict of crime ...(a). With simple acc.(b). With the designation of the crime, error, etc., commonly in the ...II. With things as objects, to prove something incontestably ...(a). With acc.(b). With acc. and inf. • con-vinco, vīci, victum, 3, v. a., to overcome, conquer; always beyond the circle of milit. lang. I. With personal objects, to convict of crime or error, refute (very freq. and class.). α. With simple acc.: quem ego jam hic convincam palam, Plaut. Am. 2, 2, 147: hujus si causa non manifestissimis rebus teneretur, tamen eum mores ipsius ac vita convincerent, Cic. Sull. 25, 71: verum enim invenire volumus, non tamquam adversarium aliquem convincere, id. Fin. 1, 5, 13: Aristonis jam fracta et convicta secta, id. Leg. 1, 13, 38: si negem, quo me teste convincas? id. Phil. 2, 4, 8; Cic. Verr. 2, 4, 47, § 104; Liv. 26, 12, 17; Quint. 1, 6, 10 et saep.— β. With the designation of the crime, error, etc., commonly in the gen., more rarely in the simple abl., or with de, in, or inf.: teque in isto ipso convinco non inhumanitatis solum, sed etiam amentiae, Cic. Phil. 2, 4, 9: haec duo levitatis et infirmitatis plerosque convincunt, id. Lael. 17, 64: aliquem summae neglegentiae (with coarguere), id. Sull. 15, 44: quae (supplicia) in convictos maleficii servos constituta sunt, Cic. Verr. 2, 5, 53, § 139: repetundarum, Suet. Caes. 43: latrocinii, caedis. id. Tib. 1 al.: manifestis criminibus, Cic. Verr. 2, 1, 9, § 26: multis avaritiae criminibus, id. Fl. 39, 98: convicti et condemnati falsis de pugnis, Plaut. Truc. 2, 6, 5: scelere convictus, Suet. Ner. 31; Lact. de Ira, 17, 6; cf.: istius vita tot vitiis flagitiisque convicta, Cic. Verr. 1, 4, 10: in pari peccato, id. Inv. 2, 10, 32: in hoc scelere, id. Sull. 30, 83; so, in homicidio, Plin. 18, 3, 3, § 12: in majore fraude, Suet. Claud. 15: in adfectatione imperii, id. Tit. 9.—With inf.: aliquid fecisse convinci, Liv. 45, 10, 14: convictus pecuniam cepisse, Tac. A. 4, 31; 13, 44; Suet. Calig. 40; Curt. 9, 8, 9; cf. Sall. C. 52, 36.— II. With things as objects, to prove something incontestably (esp. as criminal, false, punishable), to show clearly, demonstrate (freq. and class.). α. With acc.: inauditum facinus ipsius qui commisit voce convinci, Cic. Quint. 25, 79; so, peccata argumentis, id. Part. Or. 33, 116; cf.: falsum veris convincere rebus, Lucr. 4, 764: alios sensus, id. 4, 495: haec poëtarum et pictorum portenta, Cic. Tusc. 1, 6, 11: orationem (with redargui), id. Univ. 3 init.: errores Epicuri, id. N. D. 2, 1, 3: falsa, id. ib. 1, 32, 91: avaritiam, Caes. B. G. 1, 40, 12: furorem, Ov. M. 13, 58: quod obicitur, Quint. 5, 10, 35: quod (crimen) apud patres convictum, Tac. A. 14, 40 al.: convicta (praedia), proved not to belong to you, Cic. Fl. 32, 79.— β. With acc. and inf.: nihil te didicisse ... nihil scire convincerent, Cic. de Or. 1, 10, 42; id. Par. 5, 3, 41; id. N. D. 3, 17, 44; Quint. 2, 15, 14 al.