Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (4 senses)
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
• sŏlĕō, ĭtus sum, ēre, intr.,
1. avoir coutume, être habitué :
  1. a) avec inf. : solitus est versus fundere ex tempore Cic. de Or. 3, 194, il eut l'habitude d'improviser des vers ; id quod accidere solitum est Cic. de Or. 2, 56, ce qui arriva d'ordinaire ; ad hæc illa dici solent Cic. Rep. 3, 26, à cela on répond d'ordinaire ceci ; coli soliti sunt Cic. CM 7, ils ont eu l'habitude d'être honorés ;
  2. b) cum audissem Antiochum, ut solebam Cic. Fin. 5, 1, ayant entendu Antiochus, comme j'en avais l'habitude, cf. Cic. Cæl. 19 ; Verr. 2, 5, 107 ; etc. || ut solebat Cic. Fam. 9, 7, 16 = ut fieri solebat, comme cela se faisait à l'ordinaire, cf. Liv. 30, 10, 4 ; quod in tali re solet Sall. J. 15, 5, ce qui arrive d'ordinaire en pareille circonstance || sŏlēns, tis, qui a l'habitude, habitué : lubens fecero et solens Pl. Cas. 869, je le ferai volontiers et en habituée, cf. *Epid. 237 ; Amph. 198
2. avoir commerce, cum aliquo, avec qqn : Pl. Cist. 36 ; Catul. 113, 2. ➳ arch. solinunt = solent Fest. 162, 24 || pf. solui Cato et Enn. d. Varro L. 9, 107, cf. Non. 509, 2 ; Prisc. Gramm. 8, 54.