Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
• jĕjūnus, a, um,
1. qui est à jeun, qui n'a rien mangé : Cic. Fam. 7, 26, 1 ; jejuna plebecula Cic. Att. 1, 16, 11, populace affamée ; jejuna cupido Lucr. 4, 876, faim || jejuna saliva Plin. 28, 35, salive d'un homme à jeun ; jejunus sonus Prop. 4, 5, 4, cris d'un animal affamé || altéré : Prop. 3, 13, 18 || [avec abl.] dépourvu de : Lucr. 2, 845
2. sec ; [en parl. du sol] maigre, pauvre : Cic. Verr. 2, 3, 84 ; Virg. G. 2, 212 || [en parl. du style] maigre, aride, décharné : Cic. de Or. 3, 16 ; Br. 48 || borné [en parl. de l'esprit], étroit : Cic. Phil. 14, 17 || pauvre d'idées : illud animi ipsā malevolentiā jejuni atque inanis quod... Cic. Fam. 2, 17, 7, voici qui est d'un esprit que la méchanceté même laisse à court et met au dépourvu... || peu abondant, rare : Virg. G. 3, 493 || infécond, insignifiant, creux, vide : jejuna calumnia Cic. Cæc. 61, pauvre chicane, cf. Off. 1, 157 ; Fam. 14, 4, 14 || [avec gén.] à jeun sous le rapport de, étranger à, qui ignore : Cic. Or. 106 || jejunior Cic. de Or. 3, 16.