• vădor,
ātus (
inf. vadarier,
Plaut. Aul. 2, 4, 40), 1,
v. dep. a. [1. vas];
jurid. t. t.,
to bind over by bail to appear in court:
Sa. Vadatur hic me.
Poe. Utinam vades desint, in carcere ut sis,
Plaut. Pers. 2, 4, 18:
postulat, ut sibi liceret milvom vadarier, id. Aul. 2, 4, 40:
neque vadari amplius neque vadimonium promittere ... hominem vadari, Cic. Quint. 6, 23;
cf. id. ib. 19, 61:
(Apronius) cum ex Leontino usque ad Lilybaeum aliquem vadaretur, Cic. Verr. 2, 3, 15, § 38: tot vadibus accusator vadatus
est reum,
Liv. 3, 13, 8:
jamque vadaturus, lecticā prodeat, inquit, Ov. R. Am. 665:
casu tunc respondere vadato Debebat (= ei, qui eum vadatus erat, vadimonio obligaverat), Hor. S. 1, 9, 36.!*?
vădātus,
a, um, in
pass. signif. (
prop. bound over to appear in court; hence,
transf.,
in gen.),
bound,
pledged,
engaged to do any thing (ante- and postclass.): vadatus = obstrictus vel sub fidejussione ambulans;
sicut Fenestella ait: apud quem vadatus amicitiae nodulo tenebatur, Fulg. Expos. Serm. Ant. p. 567:
ita me vadatum amore vinctumque attines, Plaut. Bacch. 2, 2, 3: trico, Lucil.
ap. Non. 8, 24:
memineris mihi reliqua vitae tuae curricula vadata, devoted, App. M. 11, p. 259, 40;
Pac. Pan. Theod. 17.