Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (10 entries · 10 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

termĭnāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

termĭnātē: adverbial

• termĭno, āvi, ātum, 1, v. a. [terminus], to set bounds to, mark off by boundaries, to bound, limit (class.; syn.: finio, definio).
  1. I. Lit.: terra mare et contra mare terras terminat omnes, Lucr. 1, 1000: fines, Cic. Off. 1, 10, 33; cf.: quorum alter fines vestri imperii non terrae sed caeli regionibus terminaret, id. Cat. 3, 11, 26: locus, quem oleae terminabant, id. Caecin. 8, 22: quo (lituo) regiones vineae terminavit, id. N. D. 2, 3, 9: fana, Liv. 5, 50, 2: stomachus palato extremo atque intimo terminatur, Cic. N. D. 2, 54, 135: pars prior (togae) mediis cruribus optime terminatur, Quint. 11, 3, 139 et saep.: agrum publicum a privato, Liv. 42, 1, 6; Inscr. Orell. 3260.—Absol.: (praetores) terminari jussi, quā ulterior citeriorve provincia servaretur, Liv. 32, 28, 11: famam qui terminet astris, Verg. A. 1, 287.—
  2. II. Trop., to limit, set limits to; to circumscribe, fix, define, determine: isdem finibus gloriam, quibus vitam, Cic. Sen. 23, 82: quibus regionibus vitae spatium circumscriptum est, eisdem omnes cogitationes suas terminare, id. Arch. 11, 29: spem possessionum Janiculo et Alpibus, id. Mil. 27, 74: sonos vocis paucis litterarum notis, id. Tusc. 1, 25, 62: quod ipsa natura divitias, quibus contenta sit et parabiles et terminatas habet, id. Fin. 1, 13, 46; cf.: victu atque cultu terminatur pecuniae modus, id. Par. 6, 3, 50: modum magnitudinis et diuturnitatis, id. Tusc. 2, 19, 45: qui (Epicurus) bona voluptate terminaverit, mala dolore, id. Off. 3, 33, 117: summam voluptatem omnis privatione doloris, id. Fin. 1, 11, 38: ea (lingua) vocem fingit et terminat, id. N. D. 2, 59, 149: ut subjectos campos terminare oculis haud facile queas, i. e. reach the limits, Liv. 32, 4, 4: gloriam tantam futuram, ut terminari nullo tempore oblivione possit, Just. 22, 5, 12: prooemia intra quattuor sensus, Quint. 4, 1, 62.—
    1. B. Transf., to set bounds to, to close, finish, end, terminate: sententiam numerose, Cic. Or. 59, 199: clausulas longa syllaba, id. de Or. 3, 47, 183; cf.: ut pariter extrema terminentur, id. Or. 12, 38: ut, unde est orsa, in eo terminetur oratio, id. Marcell. 11, 33: si, ut Maecenas, etc., dicerentur, genitivo casu non e litterā sed tis syllabā terminarentur, Quint. 1, 5, 62: jam imperio annuo terminato, Cic. Fam. 3, 12, 4: si negotium terminatum est, Dig. 47, 2, 58: rem judicio, ib. 50, 16, 230: litem, ib. 42, 1, 40.—Hence, adv.: termĭnātē, with limits, Auct. Cas. Lit. Goes. p. 243.
GAF Gaffiot (2)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
termĭnātē Copy link
• termĭnātē (termino), avec des bornes, des limites : Grom. 335, 29.
ⓘ

termĭnāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

termĭnātē: adverbial

• termĭnō, āvī, ātum, āre (terminus), tr.,
1. borner, limiter : Cic. Off. 1, 33 ; Cat. 3, 26 ; Cæc. 22 ; etc. ; agrum publicum a privato Liv. 42, 1, 6, séparer le domaine public des propriétés privées || [fig.] sonos vocis paucis litterarum notis Cic. Tusc. 1, 62, ramasser, renfermer tous les sons de la voix dans un petit nombre seulement de caractères, de lettres, cf. Cic. CM 82 ; Arch. 29 ; Mil. 74 ; modum magnitudinis Cic. Tusc. 2, 45, fixer une mesure, une limite de la grandeur ; bona voluptate Cic. Off. 3, 117, renfermer dans le plaisir tout le bien, le bien souverain, cf. Cic. Fin. 1, 38 ;
2. terminer, clore, finir : spiritu quasi necessitate aliqua verborum comprehensio terminatur Cic. Br. 34, la respiration, comme une loi naturelle, marque le terme de la phrase ; ut pariter extrema terminentur Cic. Or. 38, que les fins de phrases aient des désinences pareilles, cf. Cic. Or. 199 ; clausulas vult longa plerumque syllaba terminari Cic. de Or. 3, 183, les clausules, selon lui, doivent se terminer d'ordinaire par une syllabe longue ; imperio annuo terminato Cic. Fam. 3, 12, 4, mon année de commandement [gouvernement d'une province] étant achevée.
GES Gesner (2)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
terminate Copy link
TERMINATE Adu. Terminate finem constituimus Auct. de Limit. ap. Goes. p. 243.
termino Copy link
ⓘ

termĭnāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

termĭnātē: adverbial

TERMINO âre. [ὁρίζω, καταλήγω] Terminum s. finem imponere, finire, finibus suis circumscribere. […]
Page Scan
.
FOR Forcellini (2)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
• terminate:
    1. I. Trans.: termĭno, 1 (to set bounds to): to t. a sentence, t. sententiam, Cic. Or. 59, 199: Dig.: usu. expr. by fīnio, 4: v. end, close. Phr.: to t. a friendship abruptly: amicitiam opprimere, Cic. Am. 21, 78.
    2. II. Intrans.: usu. expr. by a pass. verb, or a phr.: my command for the year having t.d, imperio annuo terminato, Cic. Fam. 3, 12, 4: sentences t. with verbs, sententiae verbis finiuntur, id. de Or. 3, 49, 191: nor did the matter t. the next day, nec postero die res finem invenit, Liv. 26, 17: v. end, cease. In speaking of words or sentences the foll. rhet. t. t. are used:
      1. 1. cădo, cĕcĭdi, cāsum, 3: words t. better in longer syllables, verba melius in syllabas longiores cadunt, Cic. Or. 57, 194: a speech t.ing suitably, apte cadens oratio, Quint. 9, 4, 32: to t. in the same inflexions, similiter c. Cic. de Or. 3, 54, 206 (whereas similiter desinere is merely to t. in the same letters).
      2. 2. excĭdo, cĭdi, 3: to t. in short syllables, in breves e., Quint. 9, 4, 106.
      3. 3. innītor, nixus or nīsus, 3: our syllables t. harshly in B or D, syllabae nostrae in B literam et D innituntur aspere, Quint. 12, 10, 32.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
TERMINATE Copy link
• TERMINATE
  • Transitively, terminare aliquid (to put a limit to anything with regard to place): concludere (e.g., a letter): finire (to end): finem facere alicujus or alicui rei: finem alicui rei imponere, constituere (to put an end to). To terminate his speech, finem dicendi facere: perorare: ad finem or ad exitum adducere aliquid (to bring anything to a conclusion = to accomplish it): conficere: transigere aliquid (to settle): componere aliquid (to terminate amicably): finem or modum imponere alicui rei; finem statuere or constituere alicui rei (to put an end to anything, with regard to duration): to terminate a war, pacem facere (not concludere): to terminate a business, expedire negotium (to settle it): profligare negotium (by a violent exertion): to terminate a dispute, etc., controversiam componere or dirimere (dirimere, also of terminating anything by sudden intervention; nox proelium diremit). [Vid: END.]
  • Intransitively, finem habere or capere: desinere (to cease): finem or exitum habere (of time or an event): terminari (of space): cadere or excidere in (to end in such a letter or syllable; of words): to terminate in a long syllable, longa syllaba terminari; cadere or excidere in longam syllabam: the matter is not yet terminated, res nondum finem invenit: to terminate badly, foede finire. Vid :, also, END, CEASE.