supplĭco Copy link Outline I. In gen.(a). With dat.(b). Absol.(g). With acc.II. In partic., to pray to or supplicate ... ⓘsupplĭcāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plsupplĭcātē: adverbial • supplĭco (subpl-), āvi, ātum, 1 (perf. subj. supplicassis, Plaut. As. 2, 4, 61; in tmesi: sub vos placo, Auct. ap. Fest. s. v. sub, p. 309, and s. v. ob, p. 190 Müll.), v. n. and a. [supplex], to kneel down or humble one's self, to pray or beg humbly, to beseech, implore, supplicate (class.; cf.: oro, adoro, precor). I. In gen. α. With dat.: cui irato supplicet, Plaut. As. 1, 2, 24: nec quoiquam supplico, id. Bacch. 2, 2, 47: ipsum hunc orabo: huic supplicabo, Ter. And. 2, 1, 12: is sibi me supplicaturum putat, id. Hec. 3, 5, 50: populo Romano supplicare, Cic. Planc. 20, 50: alicui summisse, id. ib. 5, 12: neque Caesari solum, sed etiam amicis ejus omnibus pro te libentissime supplicabo, id. Fam. 6, 14, 3; cf. id. ib. 6, 13, 2; id. Font. 15, 35 (11, 25): cum tot res sint, quae vestris animis supplicent, id. ib. 14, 31: supplicare indignis, Ov. M. 6, 367. — Pass. impers.: ut, si tui nobis potestas saepius fieret, non multum Graecis supplicandum putarem, Cic. Fin. 5, 25, 75. — β. Absol.: supplicabo, exobsecrabo, ut quemque amicum videro, Plaut. As. 1, 3, 93: venire domum ad eum, precari, denique supplicare, Cic. Par. 5, 3, 40: precari ab indigno, supplicare, etc., id. Lael. 16, 57: nemo rem publicam imploravit, nemo supplicavit, id. de Or. 1, 53, 230: missitare supplicantes legatos, Sall J. 38, 1: Pompeiani querentes supplicavere, Plin. 8, 7, 7, § 21; Suet. Claud. 1.— γ. With acc. (ante- and post-class.): quod domi'st, numquam ulli supplicabo, Plaut. Rud. 5, 2, 48: sub vos placo, Auct. ap. Fest. l. l.: imperatores nostros, Dig. 28, 5, 92: contrarios, Amm. 30, 8, 10.— II. In partic., to pray to or supplicate as a god; to pray, worship: vilica Lari familiari pro copia supplicet, Cato, R. R. 143, 2; cf. Plaut. Aul. prol. 24: in fano supplicare, id. Curc. 4, 2, 41: a dis supplicans invenire veniam sibi, id. Rud. prol. 26: per hostias diis supplicare, Sall. J. 63, 1: populus frequens iit supplicatum, Liv. 3, 63, 5; 10, 23, 2: circa fana deorum, id. 24, 23, 1: molā salsā supplicare, Plin. 12, 18, 41, § 83: sacrificio supplicari, Capitol. Max. 24. — Impers. pass.: Metello venienti ture, quasi deo, supplicabatur, Sall. Fragm. ap. Macr. S. 2, 9: ut, cujus sepulcrum usquam exstet ... ei publice supplicetur, Cic. Phil. 1, 6, 13: supplicatum totā urbe est, Liv. 27, 23, 7: ture nec supplicabatur, Plin. 13, 1, 1, § 2.
supplĭcō Copy link Outline 1 prier, supplier,a) qqn : , ; [pass. imp.] || [abs t ] envoyer à ...b) tr., aliquem Acc. d. et Décad.2 adresser des prières aux dieux : [avec dat.] offrir un sacrifice aux ... ⓘsupplĭcāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plsupplĭcātē: adverbial • supplĭcō (subp-), āvī, ātum, āre (supplex), intr., plier sur ses genoux, se prosterner : 1. prier, supplier, a) alicui, qqn : Pl., Ter. ; Cic. Planc. 50 ; Fam. 6, 14, 3, etc. ; [pass. imp.] Cic. Fin. 5, 75 || [abst] Cic. Par. 40 ; Læl. 57 ; de Or. 1, 320 ; missitare supplicantes legatos Sall. J. 38, 1, envoyer à tout instant des messagers suppliants ; b) tr., aliquem Acc. d. Prisc. Gramm. 18, 219 et Décad. 2. adresser des prières aux dieux : [avec dat.] Pl. Aul. 24 ; Cato Agr. 143, 2 ; Liv. 3, 63, 5 ; 10, 23, 2 ; per hostias diis supplicare Sall. J. 63, 1, offrir un sacrifice aux dieux ; mola salsa Plin. 12, 83, faire offrande de farine salée. ➳ subj. pf. supplicassis Pl. As. 467 || arch. sub vos placo Fest. 190 = vobis supplico.
supplico Copy link ⓘsupplĭcāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plsupplĭcātē: adverbial SVPPLICO âui, âtum, âre. [ἱκετεύω, ἀντιβολέω, λιτανεύω, λίσσομαι, γουνάζομαι, προσλιπαρέω] Humiliter, et cum reuerentia flexis genibus, precari. […] 🗁 Page Scan .
SUPPLĬCO Copy link ⓘsupplĭcāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd plsupplĭcātē: adverbial SUPPLĬCO ↗Open in new tab (supplico)
supplicate Copy link Outline 1. supplĭco, 1 (with dat. or absol.)2. obsecro, 1 (earnestly to entreat, conjure)3. prĕcor, dēprĕcor (strengthened from simple verb) • supplicate: 1. supplĭco, 1 (with dat. or absol.): humbly to s. any one, alicui summisse s., Cic. Pl. 5, 12: Ter. Join: precari, supplicare, Cic. 2. obsecro, 1 (earnestly to entreat, conjure): v. to entreat. 3. prĕcor, dēprĕcor (strengthened from simple verb): v. to pray.
SUPPLICATE Copy link • SUPPLICATEsupplicare: orare supplicibus verbis: obsecrare: obtestari. (The words are found in this connection and order.) obtestari atque obsecrare: orare et rogare. Vid :, also, PRAY.