Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (3 entries · 15 senses)
S&H Smith & Hall (2)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
Jump to
• rebuke (v.):
      1. 1. rĕprĕhendo, contr. rĕprendo, di, sum, 3: Caesar r.d the rashness and eagerness of the soldiers, temeritatem cupiditatemque militum reprehendit, Caes. B. G. 7, 52.
      2. 2. vĭtŭpĕro, 1: I dare not r. your advice, tuum consilium vituperare non audeo, Cic. Mur. 29, 60.
      3. 3. objurgo, 1: he r.d my bashfulness, meam verecundiam objurgavit, Cic. Q. Fr. 3, 3.
      4. 4. incūso, 1: he strongly r.d the centurions, vehementer incusavit, Caes. B. G. 1, 40.
      5. 5. incrĕpo (avi, atum), ŭi, ĭtum, 1: they r. their conceit, increpant eorum arrogantiam, Cic. Acad. 4, 23, 74.
      6. 6. incrĕpito, 1: to r. the Belgae, increpitare Belgas, Caes. B. G. 2, 15.
      7. 7. rĕdarguo, ui, 3: I r. your inconsistency, inconstantiam tuam redarguo, Cic. Dom. 9, 21.
      8. 8. exprōbro, 1: to r. me because I continue in that state of life, exprobrare, quod in ea vita maneam, Cic. Fam. 5, 15.
      9. 9. corrĭpio, ui, reptum, 3: the consuls being r.d, determine, correpti decernunt, Liv. 2, 28: you r. as you ought, the faults of your unwise friend, corripis, ut debes, stulti peccata sodalis, Ov. Pont. 2, 6, 5.
      10. 10. r. severely, exăgĭto, 1: Aeschines exagitat Demosthenem: Cic. Or. 8, 26. Phr.: castīgo verbis: masters are wont to r. their boys, pueros magistri castigare solent verbis, Cic. Tusc. 3, 27, 64: id. Off. 1, 25, 88: convicium facio: id. Att. 16, 8.
• rebuke (subs.):
      1. 1. rĕprĕhensio: Cic. Or. 1, 1: to let alone the r. of fault, culpae reprehensionem relinquere, id. Phil. 12, 10, 25.
      2. 2. vĭtŭpĕrātio: to rejoice because I had escaped two serious r.s, laetari quod effugissem duas maximas vituperationes, ib. 16, 7.
      3. 3. objurgātio: Cic. Am. 24, 89.
      4. 4. castīgātio: id. Off. 1, 25.
      5. 5. convīcium: I have scourged you with the silent r. of conscience, verberavi te cogitationis tacito convicio, id. Fam. 16, 26: see however Off. 3, 21, 83: where convicium bears a stronger meaning: you express true but too late r.s of my fault, vera facis sed sera meae convicia culpae, Ov. Pont. 2, 6, 7.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
REBUKE Copy link
• REBUKE
1. v. vituperare (aliquem de aliqua re): reprehendere (aliquem de or in aliqua re): objurgare (aliquem de or in aliqua re, or aliqua re). SYN. in BLAME.
2. s. vituperatio: reprehensio: objurgatio: a gentle rebuke, lenis objurgatio. SYN. in BLAME.