post-pōno Copy link ⓘpostpōne: pres imperat act 2nd sg • post-pōno, pŏsŭi, pŏsĭtum, 3, v. a., to put after, postpone; to esteem less, to neglect. disregard (class., but not in Cic.; cf.: post habeo, praetermitto): ut omnia postponere videretur, Caes. B. G. 6, 3: omnia postposui, dummodo praeceptis patris parerem, Cic. Fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 6: scorto postponere honestum Officium, Hor. Ep. 1, 18, 34: postponere Hannibalem Alexandro Magno. Just. 30, 4, 9: omnibus rebus postpositis, laying every thing else aside, Caes. B. G. 5, 7; Plin. Ep. 10, 19, 2.
postpōnō Copy link ⓘpostpōne: pres imperat act 2nd sg • postpōnō, pŏsŭī, pŏsĭtum, ĕre, tr., placer après = en seconde ligne, mettre au-dessous de, faire moins de cas de : Cæs. G. 6, 3, 4 ; Cic. Fam. 16, 21, 6 ; omnibus rebus postpositis Cæs. G. 5, 7, 6, laissant tout au second plan || aliquid alicui rei Hor. Ep. 1, 18, 34, sacrifier qqch. à qqch.
postpono Copy link ⓘpostpōne: pres imperat act 2nd sg POSTPÔNO posui, positum, ere. [ὕστερον τίθεμαι] Posthabere, minoris facere. […] 🗁 Page Scan