Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (8 entries · 28 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

plăcentur: pres ind pass 3rd pl

• plăcĕo, cŭi and cĭtus, cĭtum, 2, v. n. (part. fut. pass.: dos placenda, Plaut. Trin. 5, 2, 35; v. I. A. fin.) [cf. placo], to please, to be pleasing or agreeable, to be welcome, acceptable, to satisfy (class.).
  1. I. Lit.
    1. A. In gen.: ungor ut illi placeam, Plaut. Cas. 2, 3, 11: meo neque cara'st cordi neque placet, id. Ep. 1, 2, 30: si placeo, utere, Ter. Phorm. 3, 2, 43: non placet Antonio consulatus meus: at placuit P. Servilio, Cic. Phil. 2, 5, 12; Ter. Ad. 1, 1, 34: et quae vobis placita est condicio, datur. id. Hec. 2, 1, 44: nec dubito, quin mihi (Erigona) placitura sit, Cic. Q. Fr. 3, 1, 4, § 13: exspecto quid illis placeat de epistolā ad Caesarem, id. Att. 13, 1: tibi Ne Enipeus Plus justo placeat, Hor. C. 3, 7, 24: dis, quibus septem placuere colles, id. C. S. 7; id. Ep. 1, 7, 45; 1, 17, 35: quid placet aut odio est, id. ib. 2, 1, 101: quod spiro et placeo (si placeo) tuum est, id. C. 4, 3, 24; Plin. 12, 7, 14, § 29: sibi non placere, quod (Aristides) cupide elaborasset, ut, etc., Nep. Arist. 1, 4: quis gener hic placuit censu minor, Juv. 3, 160: Deo placere non possunt, Vulg. Rom. 8, 8.—As act.: si illa tibi placet, placenda dos quoque'st quam dat tibi, must be pleasing, Plaut. Trin. 5, 2, 35.—
    2. B. In partic.
      1. 1. In scenic lang., of players or pieces presented, to please, find favor, give satisfaction: primo actu placeo, Ter. Hec. prol. alt. 31: cui scenico placenti, Suet. Ner. 42; id. Galb. 12; id. Vit. 11: populo ut placerent quas fecisset fabulas, Ter. And. prol. 3; id. Hec. prol. alt. 12: ubi (fabulae) sunt cognitae, Placitae sunt, id. ib. 13.—
      2. 2. Placere sibi, to be pleased or satisfied with one's self, to flatter one's self, to pride or plume one's self: ego numquam mihi minus quam hesterno die placui, Cic. de Or. 2, 4, 15: nolo tibi tam valde placeas, Petr. 126; Plin. 35, 9, 36, § 63: tu tibi tunc curruca places, Juv. 6, 276: omnes competitores placebant sibi, omnes omnibus displicebant, Sid. Ep. 7, 9.—
  2. II. Transf.: placet mihi (tibi, etc.), or simply placet, it pleases me, it seems good, right, or proper to me; it is my opinion, I am of opinion, I hold, believe, intend, purpose; and in perf., placuit, or placitum est, it is decided, resolved, determined (mihi, nobis, etc., or absol.).
    1. A. In gen.
          1. α. With dat.: ut ipsi auctori hujus disciplinae placet, Cic. Fin. 1, 9, 29: ut doctissimis sapientissimisque placuit, id. Div. 1, 49, 110: postea mihi placuit, ut summorum oratorum Graecas orationes explicarem, id. de Or. 1, 34, 155: ita nobis placitum est, ut, etc., Auct. Her. 2, 1, 1: sic Justitiae placitumque Parcis, Hor. C. 2, 17, 16: si placitum hoc Superis, Val. Fl. 3, 296.—With subject-clause: duo placet esse Carneadi genera visorum, Cic. Ac. 2, 31, 99; id. Rep. 1, 38, 60: sic visum Veneri, cui placet impares Formas, etc., mittere, Hor. C. 1, 33, 10: quis paria esse fere placuit peccata, laborant, Cum, etc., id. S. 1, 3, 96.—
          2. β. Without dat., Cic. Rep. 1, 46, 70: sed, si placet, in hunc diem hactenus, id. ib. 2, 44, 71; id. Sest. 51: placitum est, ut in aprico maxime pratuli loco considerent, id. Rep. 1, 12, 18.—With neutr. pron. as subj.: hocine placet? Plaut. Am. 1, 3, 16.—With subj.: placuit ad hunc primum ferremus aditum, App. M. 4, 9.—With subject-clause: placet enim esse quiddam in re publicā praestans et regale, etc., Cic. Rep. 1, 45, 69; 1, 36, 56: si enim pecunias aequari non placet, id. ib. 1, 32, 49: hos corripi placitum, Tac. A. 4, 19; 6, 7; Hor. S. 1, 3, 96.—
    2. B. In partic.
      1. 1. In publicists' lang., to resolve, will, order, determine: senatui placere, ut C. Pansa, etc., Cic. Phil. 14, 14, 38: senatui placere, C. Cassium, etc., id. ib. 11, 12, 30: deliberatur de Avarico in communi concilio, incendi placeret an defendi, Caes. B. G. 7, 15: quamobrem placitum est mihi, ut, etc., Cic. Att. 8, 12, A, § 4: edixit, mulieres ante horam quintam venire in theatrum non placere, Suet. Aug. 44 fin.; cf.: quid placeat, die, your decision, Juv. 10, 338.—
      2. 2. Si dis placet, please the gods; and in eccl. writers: Deo placere, Vulg. Num. 23, 27; v. deus.— Hence, *
    3. A. plăcens, entis, P. a., pleasing, charming, dear: expetendum esse quod non placens sit, Cic. Fin. 3, 8: placens uxor, Hor. C. 2, 14, 21.—Acceptable: hostia placens Deo, Vulg. Phil. 4, 18: sibi placentes, self-willed, id. 2 Pet. 2, 10.—
    4. B. plăcĭtus, a, um, P. a., pleasing, agreeable, acceptable (mostly poet.): placita es simplicitate tuā, you are pleasing, you please, Ov. Am. 2, 4, 18: oliva, Verg. G. 2, 425: amor, id. A. 4, 38: bona, Ov. H. 17, 98: in locum ambobus placitum exercitus conveniunt, Sall. J. 81, 1: artes, Tac. A. 2, 66: exemplum, id. ib. 4, 37: eum (regem creari) quasi placitissimum diis. qui, etc., Just. 18. 3. 9 (the reading acceptissimum is a later emendation).—Abl. absol.: sic placito ocius surrexit. App. M. 2, 24: placiti dies, appointed days, Vulg. 1 Reg. 13, 11.—
      1. 2. Subst.: plăcĭtum, i, n.
        1. a. Prop., that which is pleasing or agreeable: ultra placitum laudare, more than is agreeable, Verg. E. 7, 27.—
        2. b. Transf.
          1. α. An opinion, sentiment (post-Aug.): Catonis placita de olivis, Plin. 15, 5, 6, § 20.—
          2. β. A determination, prescription, order: medicorum placita, Plin. 14, 22, 28, § 143.—
          3. γ. A maxim, principle: ipse (Rubellius) placita majorum colebat, Tac. A. 14, 22: sapientium placita, id. ib. 16, 19: Stoicorum, id. H. 3, 81: philosophorum, id. Or. 19: nec est quare hoc inter nostra placita mireris, Sen. Ep. 66, 45: decreta, quae Graeci vocant dogmata, nobis vel decreta licet adpellare vel scita vel placita, Sen. Ep. 95, 10: philosophiae placita, id. ib. § 37: Babyloniorum, Plin. 2, 79, 81, § 191; Col. 9, 2, 1.
ⓘ

plācentur: pres subj pass 3rd pl

• plāco, āvi, ātum, 1, v. a. [etym. dub.; cf.: placeo, planus].
  1. I. To reconcile; constr. alicui, aliquem (class. and freq.): agedum, fac, illa ut placetur nobis, that she be reconciled to us, Ter. Phorm. 5, 3, 1: vereor ut placari possit, id. ib. 5, 8, 72 (cf.: redigam vos in gratiam, v. 73): coeperas eum mihi placare, Cic. Att. 7, 1, 8: rogavit ut te sibi placarem, id. Fam. 13, 1, 3: his vocibus cum in se magis incitarent dictatorem quam magistro equitum placarent, Liv. 8, 33, 1: Hannibalem pater filio meo potui placare, id. 23, 9, 4: placare aliquem rei publicae, Cic. Cat. 2, 8, 17.—Pass.: quae fuit eorum tanta iniquitas, ut placari populo Romano non possent? Cic. N. D. 3, 6, 15: neque nullam spem habebat, patrem sibi placari posse, Liv. 40, 20, 5.—In mid. force; usually with in and acc.: numquam animo placari potuit in eum, be reconciled, i. e. consent to a reconciliation, Nep. Pelop. 5, 3; cf. id. Iph. 3, 3: homo quietus et sibi ipsi placatus, at peace with himself, tranquil, Cic. Tusc. 4, 17, 37.—
    1. B. In gen., to quiet, soothe, calm, assuage, appease, pacify: animos placare ac lenire, Cic. Fin. 1, 14: placare et mitigare animum, id. Phil. 10, 3, 6: numen deorum immortalium, Caes. B. G. 6, 15: aliquem beneficiis, Liv. 4, 33: iram deorum donis, Cic. Leg. 2, 9, 22: benevolos objurgatores, id. N. D. 1, 3, 5: invidiam, Hor. S. 2, 3, 13.—Poet.: ventos sanguine, Verg. A. 2, 116: Hippotades cum vult, aequora placet, Ov. M. 11, 432: escā ventrem iratum, Hor. S. 2, 8, 5: sitim, to quench, Mart. 1, 50, 17.—
  2. II. To endeavor to appease, Hor. C. 2, 14, 6; Ter. Ad. 1, 2, 64.— Hence, plācātus, a, um, P. a., soothed, appeased, calmed; quiet, gentle, still, calm, peaceful (class.): animi quietus et placatus status, Cic. Tusc. 5, 6, 16: tranquilla, quieta vita, id. Fin. 1, 21, 71: placidae ac minime turbulentae res, id. Or. 19, 63: maria, Verg. A. 3, 69: vultu ac sermone in omnes placato, Liv. 28, 32, 1.—Comp.: placatiore animo aliquid facere, Liv. 37, 45; 2, 60: dii, Plin. 12, 18, 41, § 83.—Sup.: quies placatissima, Cic. Tusc. 1, 41, 97.—Hence, adv.: plācātē, quietly, gently, calmly, composedly (class.): omnia humana placate et moderate feramus, Cic. Fam. 6, 1, 4. —Comp.: remissius et placatius ferre, Cic. Fam. 6, 13, 3.
GAF Gaffiot (2)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

plăcentur: pres ind pass 3rd pl

• plăcĕō, ŭī, ĭtum, ēre, intr.,
1. plaire, être agréable, agréer : non dubito quin mihi placitura sit Cic. Q. 3, 1, 13, je suis sûr qu'elle me plaira ; sibi placere Cic. de Or. 2, 15, être satisfait de soi || (tibi) placenda dos est Pl. Trin. 1159, la dot doit te plaire [cf. Gaffiot, 1929b, p. 226] || pf. dépon. : condicio quæ vobis placita est Ter. Hec. 241, le parti qui vous a plu, qui vous agrée [mariage], cf. Ter. Hec. 21
2.
  1. a) paraître bon à qqn, agréer : quid mihi placeat vides Cic. Off. 2, 57, tu vois ce qui m'agrée, quel est mon avis, cf. Cic. Off. 3, 40 ; ut placet Stoicis Cic. Off. 1, 22, comme est l'opinion des Stoïciens, selon la doctrine stoïcienne ; non placet Cic. Off. 1, 159, ce n'est pas mon avis ;
  2. b) placet alicui rem facere, rem fieri, ut res fiat, qqn trouve bon, est d'avis, décide de faire une chose, qu'une chose soit faite : majori parti placuit castra defendere Cæs. G. 3, 3, 4, la majeure partie du conseil décida de défendre le camp, cf. Cic. Cæc. 20 ; Off. 1, 7 ; tuis placuit te habere meas litteras Cic. Fam. 6, 8, 3, tes parents trouvent bon que tu aies de moi une lettre, cf. Cic. Inv. 1, 13 ; Off. 1, 153 ; mihi placuit, ut... explicarem Cic. de Or. 1, 155, je me suis résolu à développer, cf. Cic. Fam. 10, 12, 3 ; 11, 1, 2 ; Cæs. G. 1, 34, 1 ; [avec subj. seul] Apul. M. 4, 9 || [en part. pour les décrets du sénat] : [avec ut] Cic. Phil. 14, 38 ; placuit, ut Liv. 10, 21, 7, on [le sénat] décida de... || [qqf. aussi proposition d'un sénateur] Cic. Phil. 5, 4 (cf. decerno Cic. Phil. 5, 5); [avec prop. inf.] Cic. Phil. 11, 30 ; [avec subj. seul] Liv. 35, 23, 8 ; [av. prop. inf. et subj. seul] Cæs. C. 3, 83, 3 ;
  3. c) si dis placet, s'il plaît aux dieux, que les dieux me pardonnent : Pl. Capt. 454 ; Truc. 647 ; Ter. Ad. 476 ; Cic. Pis. 38 ; Liv. 4, 3, 9, etc. ➳ pf. placitum est Cic. Verr. 2, 4, 1 ; Rep. 1, 18.
plācō Copy link
ⓘ

plācentur: pres subj pass 3rd pl

• plācō, āvī, ātum, āre, tr., apaiser, calmer, adoucir : animos Cic. Tusc. 4, 9 ; plebem muneribus Cic. Mil. 95 ; iras Cic. Har. 63, apaiser les esprits, la plèbe par des jeux, les colères ; ventos Virg. En. 2, 116 ; æquora Ov. M. 11, 432, calmer les vents, la mer ; sitim Mart. 1, 49, 17, apaiser la soif || aliquem alicui Cic. Fam. 13, 1, 3, rendre qqn bienveillant à l'égard de qqn, cf. Cic. Att. 7, 1, 8 ; Liv. 23, 9, 4, etc. ; placari populo Romano non possunt Cic. Nat. 3, 15, ils ne peuvent être rendus favorables au peuple romain ; homo sibi ipse placatus Cic. Tusc. 4, 37, homme en paix avec lui-même. ➳ sub vos placo = vobis supplico ; v. Fest. 190, 2.
GES Gesner (2)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
placeo Copy link
ⓘ

plăcentur: pres ind pass 3rd pl

PLACEO ui, itum, êre. [ἀρέσκω, ἁνδάνω] Pulchrum videri, aut rectum et bonum, Gratum esse. […]
Page Scan
placo Copy link
ⓘ

plācentur: pres subj pass 3rd pl

PLACO âre. [ἱλάσκω, ἐξιλάσκομαι, πραΰνω, ἐυμενίζομαι] Mitem ac placidum facere, sedare, tranquilliorem facere. […]
Page Scan
FOR Forcellini (2)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to