invītus Copy link Outline I. Of personsII. Of things ⓘinvītē: adverbialinvīte: masc/neut voc sg • invītus, a, um, adj. [perh. for in-vicitus; cf. Sanscr. va?*!-, to will; ava?*!as, unwilling; Gr. ἑκών, ἀ-έκων], against one's will, unwilling, reluctant (syn. coactus; class.). I. Of persons: invitus me vides, Plaut. Cas. 2, 4, 23: ut viatores invitos consistere cogant, Caes. B. G. 4, 5: soli hoc contingit sapienti, ut nihil faciat invitus, nihil dolens, nihil coactus, Cic. Par. 5, 1: ego eum a me invitissim us dimisi, very unwillingly, very much against my will, id. Fam. 13, 63: Berenicen ab urbe dimisit (Titus) invitus invitam, Suet. Tit. 7: trahit invitam nova vis, Ov. M. 7, 19.— Abl. absol.: me (te, se, etc.) invito, against my (your, his, etc.) will, in spite of me, without my consent: vobis invitis, Plaut. Cas. 2, 5, 7: si se invito transire conarentur, against his will, Caes. B. G. 1, 8: Sequanis invitis, id. ib. 1, 9: diis hominibusque invitis, Cic. Q. Fr. 3, 2: invito numine, Verg. A. 10, 31: invita Diana, Ov. M. 8, 395: invitā Minervā, against one's natural bent, Hor. A. P. 385: invita Minerva, id est adversante et repugnante natura, Cic. Off. 1, 31, 110: quod et illo et me invitissimo fiet, altogether contrary both to his inclination and my own, Cic. Att. 5, 21, 9. — With ut: invitus feci, ut L. Flaminium e senatu eicerem, Cic. de Sen. 12, 42.—With gen.: credidit, dominum non invitum fore hujus solutionis, would not be ill pleased with this payment, Dig. 16, 3, 11.— II. Of things: invita in hoc loco versatur oratio, Cic. N. D. 3, 35, 85: invitae properes anni spem credere terrae, Verg. G. 1, 224: verbaque provisam rem non invita sequentur, Hor. A. P. 311: dantur in invitos impia tura focos, Ov. H. 14, 26: lyra, id. Am. 3, 9, 24: ignes, id. M. 8, 514: oculis legere, id. H. 18, 4; cf.: vultu prospicere, Val. Fl. 7, 575: ope, i. e. furnished involuntarily, Ov. P. 2, 1, 16: invito sanguine, Val. Fl. 3, 391. — Adv.: invītē, against one's will, unwillingly: invite cepi Capuam, Cic. Att. 8, 3, 4 (dub.).— Comp.: invitius, Cic. de Or. 2, 89, 364.
invītē Copy link • invītē (invitus), non volontiers, malgré soi : Cic. Att. 8, 3, 4 ; Sen. Œd. 1034 || -tius Cic. de Or. 2, 364.
invītus Copy link Outline 1 qui agit à contre-cœur, contre son gré, à regret : je j'ai ...2 [poét.] involontaire : par une aide involontaire, cf. . ⓘinvītē: adverbialinvīte: masc/neut voc sg • invītus, a, um (cf. vis, de volo), 1. qui agit à contre-cœur, contre son gré, à regret : eum invitissimus dimisi Cic. Fam. 13, 63, je j'ai congédié bien malgré moi ; viatores invitos consistere cogunt Cæs. G. 4, 5, 2, ils forcent les voyageurs à s'arrêter malgré eux || [abl. abs.] : me, te... invito, malgré moi, malgré toi ; invita Minervā Cic. Off. 1, 110, malgré Miverve ; illud me invitissimo fiet Cic. Att. 5, 21, 9, cela se fera tout à fait malgré moi || invita in hoc loco versatur oratio Cic. Nat. 3, 85, mon exposé traite ce point à regret ; verba non invita sequentur Hor. P. 311, les mots suivront d'eux-mêmes 2. [poét.] involontaire : invita ope Ov. P. 2, 1, 16, par une aide involontaire, cf. Val. Flacc. 3, 391.
invite Copy link INVITE ius, issime. Adu. [ἀκουσίως] Ingrato animo, contra voluntatem. […] 🗁 Page Scan
invitus Copy link ⓘinvītē: adverbialinvīte: masc/neut voc sg INVITVS a, um. Adi. [ἄκων, ἀκούσιος] Qui per vim aliquid facit, non libenter, tergiuersans, contra voluntatem, repugnans, repugnanter, coactus: cui contrarium est Libens. […] 🗁 Page Scan
invite Copy link Outline I. To ask to go somewhere1. invīto, 1 (foll. by prep. or clause2. vŏco, 1 (with ad, in and acc.; also absol.)II. To tempt, solicit1. allecto, 1 (to entice)2. invīto, 13. arcesso, īvi, ītum, 3 • invite: I. To ask to go somewhere: 1. invīto, 1 (foll. by prep. or clause: absol. = to entertain): to i. any one to supper, i. aliquem ad coenam, Cic. Fam. 7, 9; to one's house, domum suam, Cic. Verr. 2, 2, 36, 89; to stay with you, ut apud te deversetur, Cic. Att. 13, 2: Liv. (Also in gen. sense, to ask to join, e. g. in legationem, to take part in a legatio, Cic. Att. 2, 18.) 2. vŏco, 1 (with ad, in and acc.; also absol.): to i. to supper, ad coenam v., Cic. Att. 6, 3, fin.: absol., Pl. Capt. 1, 1, 7. In gen. sense, to i. to the deep, v. in altum, Virg. Aen. 3, 70. Join: vocare et invitare, Lucr. 5, 525. II. To tempt, solicit: 1. allecto, 1 (to entice): to i. flattery (assentationem) a. [et invitare], Cic. Am. 26, 99. So allicio, Ov. F. 6, 681, alliciunt somnos, tempus, motusque merumque. 2. invīto, 1: genial winter i.s, i. genialis hiems, Virg. G. 302: Cic. (v. supr. 1). 3. arcesso, īvi, ītum, 3: to i. rest, quietem a., Liv. 21, 4, med. Phr.: to i. to slumber, somnos suadere, Virg. Aen. 2, 9.
INVITE Copy link • INVITEinvitare aliquem ad aliquid (of every kind of invitation given by one’s self; both of persons and things): vocare aliquem ad aliquid (the proper word of an invitation to a party by a slave called vocator: then of inviting to a participation in anything, ad bellum, quietem, etc.). To invite anybody to dinner, invitare or vocare aliquem (with or without ad cenam): to invite anybody to my house, aliquem invitare domum meam: to invite anybody (who is about to go) to stay, aliquem invitatione familiari retinere: to invitemyself to dine with anybody, condicere alicui ad cenam; condicere alicui: to invite one to the enjoyment of a country life, ad fruendum agrum invitare (e.g., of old age; Vid: Cic., Cat., 16, 57): to invite one to read it by its agreeable style, jucunditate quadam ad legendum invitare. Incite, attract, invitare aliquem (e.g., somnos, Hor.; luxuriam, Velleius, ; assentationem, Cic.): allicere: allectare (allure). (The words are found in this connection and order.) invitare et allectare: allectare et invitare (aliquem ad aliquid).