Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (8 entries · 11 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

invītē: adverbial

invīte: masc/neut voc sg

• invītus, a, um, adj. [perh. for in-vicitus; cf. Sanscr. va?*!-, to will; ava?*!as, unwilling; Gr. ἑκών, ἀ-έκων], against one's will, unwilling, reluctant (syn. coactus; class.).
  1. I. Of persons: invitus me vides, Plaut. Cas. 2, 4, 23: ut viatores invitos consistere cogant, Caes. B. G. 4, 5: soli hoc contingit sapienti, ut nihil faciat invitus, nihil dolens, nihil coactus, Cic. Par. 5, 1: ego eum a me invitissim us dimisi, very unwillingly, very much against my will, id. Fam. 13, 63: Berenicen ab urbe dimisit (Titus) invitus invitam, Suet. Tit. 7: trahit invitam nova vis, Ov. M. 7, 19.— Abl. absol.: me (te, se, etc.) invito, against my (your, his, etc.) will, in spite of me, without my consent: vobis invitis, Plaut. Cas. 2, 5, 7: si se invito transire conarentur, against his will, Caes. B. G. 1, 8: Sequanis invitis, id. ib. 1, 9: diis hominibusque invitis, Cic. Q. Fr. 3, 2: invito numine, Verg. A. 10, 31: invita Diana, Ov. M. 8, 395: invitā Minervā, against one's natural bent, Hor. A. P. 385: invita Minerva, id est adversante et repugnante natura, Cic. Off. 1, 31, 110: quod et illo et me invitissimo fiet, altogether contrary both to his inclination and my own, Cic. Att. 5, 21, 9. — With ut: invitus feci, ut L. Flaminium e senatu eicerem, Cic. de Sen. 12, 42.—With gen.: credidit, dominum non invitum fore hujus solutionis, would not be ill pleased with this payment, Dig. 16, 3, 11.—
  2. II. Of things: invita in hoc loco versatur oratio, Cic. N. D. 3, 35, 85: invitae properes anni spem credere terrae, Verg. G. 1, 224: verbaque provisam rem non invita sequentur, Hor. A. P. 311: dantur in invitos impia tura focos, Ov. H. 14, 26: lyra, id. Am. 3, 9, 24: ignes, id. M. 8, 514: oculis legere, id. H. 18, 4; cf.: vultu prospicere, Val. Fl. 7, 575: ope, i. e. furnished involuntarily, Ov. P. 2, 1, 16: invito sanguine, Val. Fl. 3, 391. — Adv.: invītē, against one's will, unwillingly: invite cepi Capuam, Cic. Att. 8, 3, 4 (dub.).— Comp.: invitius, Cic. de Or. 2, 89, 364.
GAF Gaffiot (2)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
invītē Copy link
• invītē (invitus), non volontiers, malgré soi : Cic. Att. 8, 3, 4 ; Sen. Œd. 1034 || -tius Cic. de Or. 2, 364.
ⓘ

invītē: adverbial

invīte: masc/neut voc sg

• invītus, a, um (cf. vis, de volo),
1. qui agit à contre-cœur, contre son gré, à regret : eum invitissimus dimisi Cic. Fam. 13, 63, je j'ai congédié bien malgré moi ; viatores invitos consistere cogunt Cæs. G. 4, 5, 2, ils forcent les voyageurs à s'arrêter malgré eux || [abl. abs.] : me, te... invito, malgré moi, malgré toi ; invita Minervā Cic. Off. 1, 110, malgré Miverve ; illud me invitissimo fiet Cic. Att. 5, 21, 9, cela se fera tout à fait malgré moi || invita in hoc loco versatur oratio Cic. Nat. 3, 85, mon exposé traite ce point à regret ; verba non invita sequentur Hor. P. 311, les mots suivront d'eux-mêmes
2. [poét.] involontaire : invita ope Ov. P. 2, 1, 16, par une aide involontaire, cf. Val. Flacc. 3, 391.
GES Gesner (2)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
invite Copy link
INVITE ius, issime. Adu. [ἀκουσίως] Ingrato animo, contra voluntatem. […]
Page Scan
invitus Copy link
ⓘ

invītē: adverbial

invīte: masc/neut voc sg

INVITVS a, um. Adi. [ἄκων, ἀκούσιος] Qui per vim aliquid facit, non libenter, tergiuersans, contra voluntatem, repugnans, repugnanter, coactus: cui contrarium est Libens. […]
Page Scan
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
• invite:
    1. I. To ask to go somewhere:
      1. 1. invīto, 1 (foll. by prep. or clause: absol. = to entertain): to i. any one to supper, i. aliquem ad coenam, Cic. Fam. 7, 9; to one's house, domum suam, Cic. Verr. 2, 2, 36, 89; to stay with you, ut apud te deversetur, Cic. Att. 13, 2: Liv. (Also in gen. sense, to ask to join, e. g. in legationem, to take part in a legatio, Cic. Att. 2, 18.)
      2. 2. vŏco, 1 (with ad, in and acc.; also absol.): to i. to supper, ad coenam v., Cic. Att. 6, 3, fin.: absol., Pl. Capt. 1, 1, 7. In gen. sense, to i. to the deep, v. in altum, Virg. Aen. 3, 70. Join: vocare et invitare, Lucr. 5, 525.
    2. II. To tempt, solicit:
      1. 1. allecto, 1 (to entice): to i. flattery (assentationem) a. [et invitare], Cic. Am. 26, 99. So allicio, Ov. F. 6, 681, alliciunt somnos, tempus, motusque merumque.
      2. 2. invīto, 1: genial winter i.s, i. genialis hiems, Virg. G. 302: Cic. (v. supr. 1).
      3. 3. arcesso, īvi, ītum, 3: to i. rest, quietem a., Liv. 21, 4, med. Phr.: to i. to slumber, somnos suadere, Virg. Aen. 2, 9.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
INVITE Copy link
• INVITE
  • invitare aliquem ad aliquid (of every kind of invitation given by one’s self; both of persons and things): vocare aliquem ad aliquid (the proper word of an invitation to a party by a slave called vocator: then of inviting to a participation in anything, ad bellum, quietem, etc.). To invite anybody to dinner, invitare or vocare aliquem (with or without ad cenam): to invite anybody to my house, aliquem invitare domum meam: to invite anybody (who is about to go) to stay, aliquem invitatione familiari retinere: to invitemyself to dine with anybody, condicere alicui ad cenam; condicere alicui: to invite one to the enjoyment of a country life, ad fruendum agrum invitare (e.g., of old age; Vid: Cic., Cat., 16, 57): to invite one to read it by its agreeable style, jucunditate quadam ad legendum invitare.
  • Incite, attract, invitare aliquem (e.g., somnos, Hor.; luxuriam, Velleius, ; assentationem, Cic.): allicere: allectare (allure). (The words are found in this connection and order.) invitare et allectare: allectare et invitare (aliquem ad aliquid).