Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (12 entries · 13 senses)
L&S Lewis & Short (3)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
interrŏgātīvē Copy link
• interrŏgātīvē, adv., v. interrogativus fin.
interrŏgātīvus Copy link
ⓘ

interrŏgātīvē: adverbial

interrŏgātīve: masc/neut voc sg

• interrŏgātīvus, a, um, adj. [interrogo], of or belonging to a question, interrogative: adverbia, Prisc. p. 1059 P.—Adv.: interrŏgātīvē, interrogatively, Ps.-Ascon. ap. Verr. 2, 1, 56; Tert. adv. Marc. 4, 41; Schol. Vet. Juv. 9, 48.
ⓘ

interrŏgātī | ve: perf part pass masc/neut gen sg · perf part pass masc nom/voc pl

• inter-rŏgo, āvi, ātum, 1, v. a., to ask, question, inquire, interrogate (syn.: percontor, sciscitor; class.).
  1. I. In gen.: hoc quod te interrogo, responde, Plaut. Merc. 1, 2, 70: pusionem quendam interrogat Socrates quaedam, Cic. Tusc. 1, 34, 57: aliquem de aliqua re, id. Part. 1, 2; id. Vatin. 5, 13: interrogas me, num, id. Cat. 1, 5, 13.—Pass.: tunc sententiae interrogari coeptae, judgments or votes to be taken; esp., in the Senate: interrogare sententias, Suet. Caes. 21 fin.; Liv. 45, 25: ad haec, quae interrogatus es, responde, id. 8, 32: testimonium interrogatus miles, Suet. Tib. 71: illa interrogavit illam: Qui scis? etc., Plaut. Ep. 2, 2, 65: Clodius interrogabat suos, quis esset, qui, etc., Cic. Q. Fr. 2, 3, 2; Suet. Vesp. 23; id. Aug. 54: illud interrogo, I put this question, Liv. 8, 32: nil plus interrogo, I have no more to ask, Juv. 10, 72.—
  2. II. In partic.
    1. A. To interrogate judicially, to examine; to go to law with, bring an action against, sue: testes in reos, Plin. Ep. 1, 5: bene testem, to cross-question a witness in such a manner as to make him contradict himself, Cic. Fl. 10, 22: legibus interrogari, Liv. 38, 50; 45, 47, 3: quis me umquam ulla lege interrogavit? Cic. Dom. 29, 77: consules legibus ambitūs interrogati, Sall. C. 18, 2; 31, 4: pepigerat Pallas, ne cujus facti in praeteritum interrogaretur, Tac. A. 13, 14: damnatus Priscus repetundarum, Bithynis interrogantibus, id. ib. 14, 46; 16, 21; Vell. 2, 13, 2. —
    2. B. To argue, reason syllogistically: Posidonius sic interrogandum ait: Quae neque magnitudinem animo dant, nec securitatem, non sunt bona: divitiae nihil horum faciunt: ergo non sunt bona, Sen. Ep. 87, 31.—
    3. C. In gram.: interrogandi casus, the genitive, Gell. 20, 6, 8; Nigid. ap. Gell. 13, 25, 3.—
  3. III. Trop.: si versum pangis, etc., aurem tuam interroga, quo quid loco conveniat dicere, consult, Prob. Val. ap. Gell. 13, 21, 1 sq. — Hence, interrŏganter, adv., interrogatively (eccl. Lat.), Aug. in Job, 34.
GAF Gaffiot (3)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
interrŏgātīvē Copy link
• interrŏgātīvē, d'une manière interrogative : Tert. Marc. 4, 41.
ⓘ

interrŏgātī | ve: perf part pass masc/neut gen sg · perf part pass masc nom/voc pl

• interrŏgō, āvī, ātum, āre, tr.,
1. interroger, questionner :
  1. a) aliquem, qqn, de aliqua re, sur qqch. : Cic. Part. 2 ; Vat. 13 ; [en part.] testem Cic. Fl. 22, interroger un témoin ;
  2. b) [avec interr. indir.] : interrogabat suos quis esset qui... Cic. Q. 2, 3, 2, il demandait à ses partisans quel était celui qui... ; cum interrogaretur, cur constituisset... Cic. Amer. 70, comme on lui demandait pourquoi il avait établi..., cf. Cic. de Or. 2, 220 ;
  3. c) aliquid, interroger sur qqch. : si quid voles, interrogare Cic. Amer. 73, interroger sur ce que tu voudras ; [en part.] interrogare sententias Suet. Cæs. 21, demander les avis [dans le sénat] ; sententiæ interrogari cœptæ Liv. 45, 25, 1, on en vint au vote ;
  4. d) [avec 2 acc.] : aliquem aliquam rem Cic. Tusc. 1, 57, interroger qqn sur qqch. ; ad hæc, quæ interrogatus es, responde Liv. 8, 32, 8, à ces questions qui te sont posées, réponds ; testimonium interrogatus miles Suet. Tib. 71, un soldat invité à déposer ;
  5. e) [abst] interrogare aut interrogari Cic. Fin. 1, 29, procéder par demandes et par réponses || [phil.] argumenter en forme de syllogisme : Sen. Ep. 87, 31 || [gramm.] interrogandi casus Gell. 20, 6, 8, le génitif
2. poursuivre en justice, accuser : aliquem lege Cic. Domo 77, poursuivre en vertu d'une loi ; legibus ambitus interrogati Sall. C. 18, 2, traduits en justice au nom des lois sur la brigue, cf. Cæs. C. 3, 71, 4 ; Liv. 38, 50, 8 ; 45, 37, 4 || [sans lege ni legibus et avec gén. du grief] : Tac. Ann. 13, 14 ; 14, 46 ; 16, 21.
interrŏgātīvus Copy link
ⓘ

interrŏgātīvē: adverbial

interrŏgātīve: masc/neut voc sg

• interrŏgātīvus, a, um, interrogatif [t. de gramm.] : Prisc. Gramm. 17, 47 ; Diom. 437, 29.
GES Gesner (3)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
interrogative Copy link
INTERROGATIVE Adu. Ascon. in Verr. p. 106. Et Tertull. adu. Marc. 4, 41.
interrogo Copy link
ⓘ

interrŏgātī | ve: perf part pass masc/neut gen sg · perf part pass masc nom/voc pl

INTERROGO âre. [ἐρωτάω, ἐπερωτάω] Rogare noscendi gratia. […]
Page Scan
interrogativus Copy link
ⓘ

interrŏgātīvē: adverbial

interrŏgātīve: masc/neut voc sg

INTERROGATIVVS a, um. Adi. Vox apud Grammaticos. Vid. Priscian. 17 p. 1046.
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
interrogative Copy link
• interrogative: interrŏgātīvus (only as gram. t.t.): Prisc. 17, 48 (p. 1059): M.L. Phr.: to pursue the i. method of teaching, percunctando et interrogando elicere discipulorum opiniones, Cic. Fin. 2, 1, 2 (de elencho Socratico).
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
INTERROGATIVE Copy link
• INTERROGATIVE
interrogativus (Priscianus, 17, 1059). The interrogative method; e.g., to adopt the interrogative method of instruction, percunctando et interrogando elicere discipulorum (or audientium) opiniones, et ad haec quae hi respondeant, si quid videatur, dicere (Cic., Fin., 2, 1, 2).