Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (6 entries · 28 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

indulgē: pres imperat act 2nd sg

• indulgĕo, si, tum, 2, v. n. and a. [etym. dub.; cf. dulcis], to be courteous or complaisant; to be kind, tender, indulgent to; to be pleased with or inclined to, to give one's self up to, yield to, indulge in a thing (as joy or grief); to concede, grant, allow.
  1. I. V. n. (class.); constr. with the dat.
    1. A. In gen.: Aeduorum civitati Caesar praecipue indulserat, Caes. B. G. 1, 10; 7, 40: sic sibi indulsit, ut, etc., indulged himself so, took such liberties, Nep. Lys. 1, 3: indulgebat sibi liberalius, quam, ut, etc., id. Chabr. 3: irae, Liv. 3, 53, 7: indulgent sibi latius ipsi, Juv. 14, 234: ipsa sibi imbecillitas indulget, Cic. Tusc. 4, 18, 42: indulgent consules legionum ardori, Liv. 9, 43, 19: dolori, Nep. Reg. 1: genio, Pers. 5, 151: amori, Plin. Ep. 1, 14, 10: precibus, id. ib. 4, 15, 11: gaudio, id. ib. 5, 15, 1: desiderio alicujus, id. ib. 10, 34, 1: odio, Liv. 40, 5, 5: lacrimis, Ov. M. 9, 142: animo, to give way to passion or to anger, id. ib. 12, 598: regno, to delight in, Luc. 7, 54: ordinibus, give room to, set apart, Verg. G. 2, 277.—
          1. β. With acc. of the person (ante-class. and poet.): eri, qui nos tantopere indulgent, Afran. ap. Non. 502, 11 (Fragm. Com. v. 390 Rib.): te indulgebant, Ter. Heaut. 5, 2, 34; id. Eun. 2, 1, 16.—Pass.: animus indulgeri potuisset, be pleased, Gell. praef. 1.—
    2. B. Esp., to give one's self up to, to be given or addicted to, to indulge in: veteres amicitias spernere, indulgere novis, Cic. Lael. 15, 54: labori, Verg. A. 6, 135: theatris, Ov. R. Am. 751: eloquentiae, Quint. 10, 1, 84: somno, Tac. A. 16, 19.—Pass. impers.: nihil relicturus, si aviditati indulgeretur, quod in aerarium referret, Liv. 45, 35, 6: sero petentibus non indulgebitur, Gai. Inst. 4, 164.—
  2. II. V. a., to concede, allow, grant, permit, give, bestow as a favor, confer (post- Aug.): alicui usum pecuniae, Suet. Aug. 41: ornamenta consularia procuratoribus, id. Claud. 24: damnatis arbitrium mortis, id. Dom. 11: insignia triumphi indulsit Caesar, Tac. A. 11, 20: patientiam flagello, i. e. to submit to patiently, Mart. 1, 105, 3: nil animis in corpora juris natura indulget, grants no power, Juv. 2, 140: basia plectro, id. 6, 384: si forte indulsit cura soporem, id. 13, 217: veniam pueris, to make allowance for, id. 8, 168.—
          1. β. With inf. (poet.): incolere templa, Sil. 14, 672.— Pass.: qui jam nunc sanguinem meum sibi indulgeri aequum censet, Liv. 40, 15, 16: rerum ipsa natura in eo quod indulsisse homini videtur, etc., Quint. 12, 1, 2: abolitio reorum, quae publice indulgetur, is granted, Dig. 48, 16, 17. —
    1. B. Se alicui, in mal. part., Juv. 2, 165 al.—Hence, indulgens, entis, P. a.
    2. A. Indulgent, kind, or tender to one, fond of one; constr. with dat., or in with acc. (class.).
          1. α. With dat.: obsequium peccatis indulgens praecipitem amicum ferri sinit, Cic. Lael. 24, 89.—
          2. β. With in and acc.: civitas minime in captivos indulgens, Liv. 22, 61, 1. —
          3. γ. Absol.: quo ipsum nomen amantius, indulgentiusque maternum, hoc illius matris singulare scelus, Cic. Clu. 5, 12: ministri irarum, Liv. 24, 25, 9. —
    3. B. Addicted to: aleae indulgens, addicted to dicing, Suet. Aug. 70.—
    4. C. In pass., fondly loved: fili, indulgentissime adulescens, Ps.-Quint. Decl. 10, 13.— Adv.: indulgenter, indulgently, kindly, tenderly: nimis indulgenter loqui, Cic. Att. 9, 9, 2: bestiae multa faciunt indulgenter, id. Fin. 2, 33, 109. — Comp.: dii alios indulgentius tractant, Sen. Ben. 4, 32.— Sup.: indulgentissime, Sen. Cons. ad Helv. 5.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

indulgē: pres imperat act 2nd sg

• indulgĕō, dulsī, dultum, ēre, intr. et tr.
I. intr.,
  1. 1. être bienveillant, indulgent, complaisant : sibi Cic. Leg. 1, 39, avoir de la complaisance pour soi-même, ne se rien refuser ; peccatis Cic. Læl. 89, être indulgent pour les fautes ; legioni Cæs. G. 1, 40, 15, montrer de la bienveillance à une légion ; precibus Plin. Min. Ep. 4, 15, 11, céder aux prières
  2. 2. se donner complaisamment à, s'abandonner à : labori Virg. En. 6, 135, se donner à une tâche ; somno Tac. Ann. 16, 19, s'abandonner au sommeil ; novis amicitiis Cic. Læl. 54, se donner à des amitiés nouvelles ; si aviditati indulgeretur Liv. 45, 35, 6, si l'on avait satisfait l'avidité || valetudini Cic. Fam. 16, 18, 1, avoir soin de sa santé.
II. tr.,
  1. 1. [arch.] choyer, aliquem, qqn : Ter. Haut. 988 ; Eun. 222 ; quando animus eorum... laxari indulgerique potuisset Gell. præf. 1, leur esprit ayant pu trouver à se détendre et à se satisfaire
  2. 2. accorder, concéder : alicui sanguinem suum Liv. 40, 15, 16, faire à qqn l'abandon de son sang ; damnatis arbitrium mortis Suet. Dom. 11, laisser aux condamnés le choix de leur mort, cf. Suet. Aug. 41 ; Claud. 24 ; Tac. Ann. 11, 20 ; sese videndum alicui Stat. S. 4, 6, 37, se laisser voir à qqn [accorder la vue de soi à qqn ; v. Gaffiot, 1929b, p. 221] || [avec inf.] accorder de : Sil. 14, 672 ; Stat. Th. 1, 500. ➳ supin indulsum Prisc. Gramm. 9, 51, sans exemple.
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
indulgeo Copy link
ⓘ

indulgē: pres imperat act 2nd sg

INDVLGEO si, sum et tum, ere. [ἐνδίδωμι, συγχωρέω, χαρίζομαι] Obsequi, inseruire, et facile concedere, obsequenter delicateque tribuere. […]
Page Scan
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
• indulge:
    1. I. To treat indulgently:
      1. 1. indulgeo, si, 2 (with dat.); this legion Caesar had specially i.d, huic legioni Caesar indulserat praecipue, Caes. B. G. 1, 40, extr.: to i. a slave, servo ind., Sen.
      2. 2. morem gĕro, mōrĭgĕror: v. to humour, comply with.
    2. II. To give way to passion, etc.:
      1. 1. indulgeo, 2: to i. one's anger, irae i., Liv. 3, 53: the consuls i. the ardour of the legions, ind. consules legionum ardori, Liv. 9, 43, med.: Ov.
      2. 2. effundo, fūdi, sum, 3 (with pron. refl. or as pass. refl.: foll. by prep.): to i. (excessively) in luxury, ad luxuriam effundi, Liv. 34, 6, med.; in lust, in libidine [more usu. acc.] se effundere, Cic. Par. 3, 1, 21; in loud laughter, in cachinnos effundi, Suet. Cal. 32.
      3. 3. expleo, ēvi, ētum, 2: v. to gratify.
      4. 4. servio, 4 (to yield oneself up to: with dat.): to i. in sensual pleasure, voluptatibus s., Sall. Cat. 52, med.: to i. resentment, iracundiae s., Cic. Prov. Cons. 1, fin.
    3. III. Intrans.: to go to excess: invīto, 1: to i. at the table, inv. sese in coena, Pl. Am. 1, 1, 130: when he i.d most freely (in wine), quoties largissime se invitaret, Suet. Aug. 77: Sall. fr
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
INDULGE Copy link
• INDULGE
  • PROPR., indulgere (alicui or alicui rei): indulgentia tractare aliquem (to treat anybody with indulgence). To indulge anybody very much, magna esse in aliquem indulgentia: one’s self too much, nimis sibi indulgere; his soldiers too much, laxiore imperio milites habere.
  • To give way to (passions), indulgere (e.g., irae, Liv.): alicui rei se dare, dedere, or tradere: dare animum alicui rei (e.g., maerori, to indulge his grief): non cohibere (not to restrain; e.g., se; effrenatas suas libidines, Cic.): to indulge one’s (lustful) passions, libidinibus se dare; one’s sensual appetites, voluptatibus servire, se tradere; corporis voluptatibus (totum) se dedere; one’s appetite, ventri obedire (to be the slave of one’s belly).
  • Absolutely. To indulge in anything, indulgere alicui rei; in eating and drinking, cibo se vinoque invitare (on a particular occasion): bene curare aetatem suam (to make one’s self comfortable; Plaut., Pseud., 4, 7, 34): bene curare cutem (litterally, to make one’s self sleek by good eating and drinking, Hor., Ep., 1, 4, 15): ☞ not genio indulgere.