Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (10 entries · 10 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
importūnē Copy link
ⓘ

importūnē: (adverb)

• importūnē (inp-), adv., v. importunus fin.
ⓘ

importūnē: adverbial

importūne: masc/neut voc sg

• importūnus (inp-), a, um, adj. [from porto, qs. not conducive, not proper; opp. opportunus; hence], unfit, unsuitable, inconvenient (cf.: molestus, intempestivus, praeposterus).
  1. I. In gen. (rare): num importunum tempus in tanto otio? Cic. de Or. 2, 5, 20 B. and K. (al. inopportunum): aggeribus turribusque et aliis machinationibus locus inportunus, Sall. J. 92, 7: importuna locorum, Sil. 3, 540; cf.: Armeniam petunt, id temporis importunam, quia hiems occipiebat, Tac. A. 12, 12: etenim est in eo loco sedes huic nostro non importuna sermoni, Crass. ap. Cic. de Or. 3, 5, 18: vi quidem regere patriam aut parentis importunum est, Sall. J. 3, 2.—
  2. II. ln partic., pregn.
    1. A. Troublesome, grievous, distressing, dangerous (rare): quom illi inportunam tempestatem conciet, Plaut. Trin. 2, 3, 8: neque alius importunior acutiorque morbus est, Cels. 4, 3: pauperies, Hor. C. 3, 16, 37: Caphareus, stormy, Ov. M. 14, 481.—
    2. B. With respect to character, indecorous, unmannerly, uncivil, rude, morose, harsh, churlish, cruel, savage (class.; syn.: crudelis, immanis; opp. clemens).
      1. 1. Of living beings: tam enim esse clemens tyrannus quam rex importunus potest, Cic. Rep. 1, 33: importunus atque amens tyrannus, Cic. Verr. 2, 5, 40, § 103: crudelis atque importuna mulier, id. Clu. 63, 177: tam importunus tamque crudelis, id. Fin. 1, 10, 35: crudelissimus atque importunissimus tyrannus, Liv. 29, 17, 20: uxor importuna atque incommoda, Plaut. As. 1, 1, 47: senex, Ter. Heaut. 1, 2, 23: importunissimus hostis, Cic. Cat. 2, 6, 12: decemviri, Liv. 5, 2, 8: plebeii quam fuerint importuni, vides, Cic. Fam. 9, 21 fin.: locutores, Gell. 1, 15, 1: dives et importunus, Hor. Ep. 2, 2, 185: eripiet curule cui volet importunus ebur, id. ib. 1, 6, 54: volucres, Verg. G. 1, 470; Hor. S. 1, 8, 6; cf.: ales (bubo), i. e. infausta, Verg. A. 12, 864.—
      2. 2. Of things: immanis atque importuna natura, Cic. Verr. 2, 1, 3, § 8: libidines, id. ib. 2, 4, 50, § 111: clades civitatis, id. Brut. 97, 332: mors, Ov. Am. 3, 9, 19: sitis famesque argenti, Hor. Ep. 1, 18, 23: importuna atque audax argutia, Gell. 3, 1, 6. — Adv.: importunē (inp-), unsuitably, unseasonably; rudely, violently: confidere suis testibus et importune insistere, Cic. Ac. 2, 25, 80: repetere, Dig. 13, 6, 17: immittere versum de Pyrrho, Gell. 10, 16, 18: vexare civitates tyrannica crudelitate, Just. 42, 1.—Comp.: insultare veritati, Lact. 5, 2. —Sup.: facere, Gell. 20, 6, 14.
GAF Gaffiot (2)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
importūnē Copy link
ⓘ

importūnē: (adverb)

• importūnē (importunus), mal à propos, à contretemps, à tort : Gell. 10, 16, 18 || rudement, violemment, cruellement : Just. 42, 1, 3 || -tunius Lact. Inst. 5, 2 ; -issime Gell. 20, 6, 14.
ⓘ

importūnē: adverbial

importūne: masc/neut voc sg

• importūnus, a, um (in et port-, cf. portus),
1. inabordable, impraticable : machinationibus locus importunus Sall. J. 92, 7, lieu impraticable pour les machines de guerre, cf. Tac. Ann. 12, 12
2. [fig.]
  1. a) incommode, fâcheux : importunum tempus Cic. de Or. 2, 20, moment mal approprié, mal choisi ; sedes non importuna sermoni Cic. de Or. 3, 18, séjour bien choisi pour un entretien ; importunum est inf. Sall. J. 3, 2, c'est une chose ingrate que de... ; importuna pauperies Hor. O. 3, 16, 37, la pauvreté malencontreuse ; importuna clades Cic. Br. 332, fâcheux désastre ;
  2. b) intraitable, dur, brutal, cruel : importunissimus hostis Cic. Cat. 2, 12, l'ennemi le plus intraitable ; importunus, crudelis Cic. Fin. 1, 35, dur, cruel ; dives et importunus Hor. Ep. 2, 2, 185, riche, mais sans complaisance pour lui-même.
GES Gesner (2)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
importune Copy link
ⓘ

importūnē: (adverb)

IMPORTVNE Adu. [ἀκαίρως] Praeter temporis, aut decoris atque honestatis rationem. […]
Page Scan
importunus Copy link
ⓘ

importūnē: adverbial

importūne: masc/neut voc sg

IMPORTVNVS a, um. Adi. [Σκαιὸς, Scaeuus, Opportunus, Gloss. leg. Importunus.] Vbi nullus portus est, ait Seruius ad Virgil. […]
Page Scan
FOR Forcellini (2)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
importune Copy link
• importune: flāgĭto, 1 (to demand energetically): cf. Cic. Fam. 9, 8, init., metuo ne te forte flagitent, ego autem mandavi ut rogarent. Join: implorare et flagitare, Cic. Rab. perd. 3, 9. See also to beg.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
IMPORTUNE Copy link
• IMPORTUNE
impense petere aliquid ab aliquo, or followed by ut (to pray earnestly): flagitare, or efflagitare ab aliquo, or aliquem aliquid (to demand). To importune anybody constantly, alicujus aures obsidere (to lay siege, as it were, to his ears, but implying that no other is listened to; Liv., 40, 20, extr.); instare alicui de aliqua re (to press him); fatigare aliquem precibus, followed by ut (to weary with prayers); auribus alicujus abuti; assiduis precibus aliquid exigere (when anything has been promised): to importune anybody unmercifully, surdas alicui orando reddere aures (Ter., Heaut. 2, 3, 89). To importune anybody not to do anything, deprecari aliquem, or deprecari aliquem insistere, ne quid faciat.