implant Copy link Outline 1. insĕro, sĕrui, sĭtum, 3 (esp. in perf. part.)2. ingĕnĕro, 1 (to engender)3. ingigno, gĕnui, ĭtum, 3 (like preced.) • implant: 1. insĕro, sĕrui, sĭtum, 3 (esp. in perf. part.): that which an innate force has i.'d (in the mind): quod quaedam innata vis inseruit, Cic. Inv. 2, 53, 161: the perf. part. is used of that which is either native to the mind or deeply rooted there: cf. Cic. N. D. 1, 17, 44, insitas deorum vel potius innatas cognitiones habemus. 2. ingĕnĕro, 1 (to engender): nature i.s affection for offspring, natura ing. amorem in eos qui procreati sunt, Cic. Off. 1, 4, 12: with dat. of person, Cic. Agr. 2, 35, init.: Liv. 3. ingigno, gĕnui, ĭtum, 3 (like preced.): nature has i.'d in man a desire to find truth, natura cupiditatem ingenuit homini veri inveniendi, Cic. Fin. 2, 14, 46. Phr.: to be i.'d (firmly rooted) in the mind, in mente inhaerere, Cic. Tusc. 1, 15, 33.
IMPLANT Copy link • IMPLANTPROPR., inserere, ponere (in aliqua re). IMPROPR., ingenerare: ingignere (at birth): in serere: in animo infigere (at any time). To be implanted, innatum esse: natura insitum esse; a natura proficisci. Nature has implanted this in us, etc., hoc natura ingenuit nobis; hoc natura inest animis; hoc in animis nostris insitum est; hoc (a natura) nobis tributum est; hoc in ipsa natura positum est atque in fixum; hoc innatum est, et in animo quasi insculptum.