Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (15 entries · 15 senses)
L&S Lewis & Short (3)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

ĭmĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg (dep) · pres imperat act 2nd pl (dep)

ĭmĭtātē: adverbial (dep)

• ĭmĭtor, ātus, 1 (archaic inf. pres. imitarier, Plaut. Capt. 3, 1, 25; Lucr. 5, 1377), v. freq. a. dep. [root im-, cf. aemulus], to imitate.
  1. I. To represent, to express, copy, portray (class.): summum illum luctum penicillo, to portray, Cic. Or. 22, 74; cf.: oris (Coae Veneris) pulchritudo reliqui corporis imitandi spem auferebat, id. Off. 3, 2, 10: aut Ialysi aut Coae Veneris pulchritudinem, id. Or. 2, 5; id. Brut. 18, 70: chirographum, id. N. D. 3, 30, 74; id. Fam. 9, 20, 2: faber ungues Exprimet et molles imitabitur aere capillos, Hor. A. P. 33; cf.: argillā quidvis imitabitur udā, id. Ep. 2, 2, 8: hunc in persona lenonis, Cic. Rosc. Com. 7, 20: populi speciem et nomen, id. Rep. 3, 33: antiquitatem, id. Brut. 36, 137; cf.: heroum veteres casus fictosque luctus imitari atque adumbrare dicendo, id. de Or. 5, 47, 380: imitans, ut est mos, facta et dicta vivi, Suet. Vesp. 19: sine imitandorum carminum actu ludiones, not expressing by gesticulation, Liv. 7, 2, 4: gaudia falsa, Tib. 3, 6, 33; cf. maestitiam, Tac. A. 1, 24: quaecumque (pictura) imitata figuram est, Juv. 6, 341.— Poet.: putre solum imitamur arando, i. e. to make loose or friable, Verg. G. 2, 204: robore duro Stipitibus ferrum sudibusque imitantur obustis, replace, substitute, supply the place of, id. A. 11, 894: pocula vitea fermento atque sorbis, id. G. 3, 380; cf.: diuturni mores consensu utentium comprobati legem imitantur, Just. Inst. 1, 2, 9. —
  2. II. To imitate, to act like, copy after, seek to resemble, counterfeit something (so most freq.): imitabor nepam, Plaut. Cas. 2, 8, 7: imitabor ergo Aratum, qui magnis de rebus dicere exordiens, a Jove incipiendum putat, Cic. Rep. 1, 36; cf.: imitor Archytam, id. ib. 1, 38: Platonem, id. Ac. 1, 3, 10: aliquem imitando effingere atque exprimere, id. de Or. 2, 22, 90; cf.: quem (eloquentem) si imitari atque exprimere non possumus, id. Or. 5, 19: quem postea imitati sunt multi, aequavit nemo, Plin. 35, 11, 40, § 126: ipsi sibi imitandi fuerunt, Cic. Or. 53, 177: qui maxime imitandus, et solus imitandus est, Quint. 10, 2, 24; cf.: tu mihi maxime imitabilis, maxime imitandus videbaris, Plin. Ep. 7, 20, 4: noster ille amicus, dignus huic ad imitandum, Cic. Rep. 1, 1 Mos.: populi consuetudinem, id. ib. 2, 20: non dicam plura, ne, in quo te objurgem, id ipsum videar imitari, id. Fam. 3, 8, 6: in adeundis periculis consuetudo imitanda medicorum est, id. Off. 1, 24, 83: quod faciendum imitandumque est omnibus, ut, etc., id. Lael. 19, 70: factum praeclarum expositum ad imitandum, id. Phil. 2, 44, 114: in qua (sc. domo) sollicitas imitatur janua portas, resembles, Juv. 7, 42.!*?
        1. a. Act. form ĭmĭto, āre (anteclass.): si malos imitabo, Liv. Andr. ap. Non. 473, 22 (Fragm. Trag. v. 1 Rib.): tuum opus nemo imitare potest, Varr. ib. 21.—
        2. b. ĭmĭtātus, a, um, in pass. signif.: imitata et efficta simulacra, Cic. Univ. 3, 6: cum sint alii veri affectus, alii ficti et imitati, Quint. 11, 3, 61: nec abest imitata voluptas, Ov. M. 9, 481; Avien. Fab. 5, 17.
ĭmĭto Copy link
ⓘ

ĭmĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

ĭmĭtātē: adverbial

• ĭmĭto, āre, v. imitor fin.
ĭmĭtātus Copy link
ⓘ

ĭmĭtātē: adverbial

ĭmĭtāte: masc/neut voc sg

• ĭmĭtātus, ūs, m. [imitor], an imitation, Aus. Per. Odyss. 14, 3.
GAF Gaffiot (4)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

ĭmĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg (dep) · pres imperat act 2nd pl (dep)

ĭmĭtātē: adverbial (dep)

• ĭmĭtor, ātus sum, ārī (cf. imago), tr.,
1. imiter, reproduire par imitation : chirographum Cic. Nat. 3, 74, imiter une signature ; aliquem in persona lenonis Cic. Com. 20, imiter qqn en jouant le rôle de leno ; antiquitatem Cic. Br. 137, imiter les façons de parler archaïques ; alicujus vitia Cic. de Or. 2, 92, reproduire les défauts de qqn, cf. Cic. de Or. 2, 91 ; Br. 68 || [poét.] remplacer un objet par un objet semblable : ferrum sudibus Virg. En. 11, 894, remplacer le fer par des pieux || part. imitatus avec sens passif, qui est imité : Cic. Tim. 6 ; Quint. 11, 3, 61 ; Ov. M. 9, 481
2. imiter, être semblable à : signa imitantur veritatem Cic. Br. 70, des statues reproduisent la réalité ; humor sudorem videtur imitari Cic. Div. 2, 58, une humidité paraît semblable à de la sueur
3. rendre, exprimer, représenter : summum luctum penicillo Cic. Or. 74, rendre avec le pinceau le dernier degré de la douleur, cf. Or. 19 ; de Or. 2, 194 || [poét.] hoc (putre solum) imitamur arando Virg. G. 2, 204, (ce sol friable), nous cherchons à le reproduire par le labourage ; mæstitiam Tac. Ann. 1, 24, présenter les apparences de la tristesse. ➳ inf. imitarier Pl. Capt. 485 ; Lucr. 5, 1377.
ĭmĭtō Copy link
ⓘ

ĭmĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

ĭmĭtātē: adverbial

• ĭmĭtō, āre, c. imitor : Andr., Varr. d. Non. 473, 20.
ĭmĭtātus Copy link
ⓘ

ĭmĭtātē: adverbial

ĭmĭtāte: masc/neut voc sg

• 1 ĭmĭtātus, a, um, part. de imitor ; sens pass., v. imitor § 1.
ĭmĭtātŭs Copy link
ⓘ

ĭmĭtātē: adverbial

ĭmĭtāte: masc/neut voc sg

• 2 ĭmĭtātŭs, ūs, m., imitation : Aus. Per. Odyss. 14, 3.
GES Gesner (3)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
imitor Copy link
ⓘ

ĭmĭtāte: perf part pass masc/neut voc sg (dep) · pres imperat act 2nd pl (dep)

ĭmĭtātē: adverbial (dep)

IMITOR ari. Dep. [μιμέομαι] Mores, actum, habitum, gestum etc. alterius effingere, quod a Graeco deducitur [μιμοῦμαι. […]
Page Scan
imitatus Copy link
ⓘ

ĭmĭtātē: adverbial

ĭmĭtāte: masc/neut voc sg

IMITATVS [1] a, um. Partic. Pass. [ἀπεικασθεὶς] Cic. de Vnivers. c. 3 […]
Page Scan
imitatus Copy link
ⓘ

ĭmĭtātē: adverbial

ĭmĭtāte: masc/neut voc sg

IMITATVS [2] ûs. m. Val. Max. 4, 6 pr. Opera ardua imitatu.
FOR Forcellini (3)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
• imitate:
      1. 1. ĭmĭtor, 1 (most gen. term): to i. antiquity, antiquitatem i., Cic. we should i. the practice of physicians, consuetudo imitanda (est) medicorum, Cic. Join: imitari et sequi, Plin. Ep. 7, 30, fin.: imitari atque exprimere, Cic. Or. 5, 19.
      2. 2. effingo, nxi, ctum, 3 (to reproduce as from a model): he seems to me to have i.d (successfully) the energy of Demosthenes, the pleasantness of Isocrates, videtur effinxisse vim Demosthenis, jucunditatem Isocratis, Quint. 10, 1, 108: more fully, ef. imitando, Cic. de Or. 2, 22, 90: Quint.
      3. 3. exprĭmo, pressi, ssum, 3 (like preced.): Hor. A. P. 32: cf. Cic. de Or. 2, 22, 90: v. to represent.
      4. 4. sĭmŭlo, 1 (poet.): he had i.d the lightning of Jove, fulmen Jovis simularat, Virg. Aen. 6, 591: cf. Sil. 15, 430, quod acus simulavit (imitated in embroidery) in ostro.
      5. 5. aemŭlor, 1 (strictly., to strive to equal or excel, but in later writers also, to imitate): cf. Tac. A. 6, 29, Labeo per abruptas venas sanguinem effudit, aemulataque est conjux.
      6. 6. sĕquor, cūtus, 3 (to follow in the steps of): to learn from the experienced, to i. the best, discere a peritis, s. optimos, Tac. Agr. 4: Hor.: cf. supr. (1).
      7. 7. prōsĕquor, 3: esp. with imitor: cf. Cic. Br. 36, 137: prosequebatur atque imitabatur antiquitatem.
      8. 8. consector, 1 (to aim at following): esp. with imitando: cf. Cic. de Or. 2, 22, 90, insignia ac paene vitiosa consectantur imitando: Gell. See also to follow. Phr.: to devote oneself altogether to i.ing the Greeks, se totum ad imitationem Graecorum conferre, Quint. 10, 1, 108: to i. any one's example, alicujus vestigiis ingredi, Cic. Rep. 6, 24.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
IMITATE Copy link
• IMITATE
imitari (general term): imitando or imitatione exprimere: imitando effingere: imitando effingere et exprimere: imitari et exprimere; or, from context, exprimere or effingere only (to form anything in imitation of something else): assimulare aliquid (to make an imitation that may pass, without being detected as a counterfeit; e.g., hyaenae assimulant sermonem humanum): aemulari (to imitate from a spirit of emulation. ☞ Up to the time of Quintilian, it took the accusative in the sense of emulate, rival (without bad meaning), imitate; but in the bad sense of “rivalling,” “envying,” a dative [iis aemulamur, qui ea habent, quae nos habere cupimus, Cic.] once in Liv., cum aliquo, 28, 43): alicujus vestigia sequi or persequi: alicujus vestigiis insequi (to tread in anybody’s footsteps, to take him as a pattern): adumbrare (to imitate by a pictorial sketch with suitable, but not fully finished lights and shades, etc.; also, of the orator; Vid: Cic., De Or., 3, 4; Quint., 7, 10, 9). (The words are found in this connection and order.) imitari atque adumbrare: mentiri (i. e., to substitute a counterfeit, a lie for the truth; post-classical, mentiri juvenem, Martisalis; color, qui Chrysocollam mentitur, Plin.). To imitate anything successfully, aliquid imitando consequi: not to imitate anything, imitationem alicujus (rei) omittere (to give over imitating it): nullam alicujus rei significationem dare (not to show any signs of having imitated it; e.g., rerum Graecarum, Cic., De Or., 2, 36, 153). To inspire anybody with the desire of imitating it, imitandi cupiditate incitare aliquem. Imitated, imitatione expressus. ☞ Imitatus is, in a few instances, used passively for “imitated,” Cic., Tim., 5; Quint., 11, 3, 61; nec abest imitata voluptas, Ov., Met., 9, 481: Krebs rejects this usage, but Vid: Freund. Every letter and every erasure ware imitated, litterae lituraeque omnes assimulatae.