Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (7 entries · 48 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

grăve: neut nom/voc/acc sg

• grăvis, e, adj. [Sanscr. gurus (root gar-); Gr. βαρύς, heavy; gravis, for gar-uis; cf. also Brutus]. With respect to weight, heavy, weighty, ponderous, burdensome; or pass., loaded, laden, burdened (opp. levis, light; in most of its significations corresp. to the Gr. βαρύς; cf. onerosus, onerarius).
  1. I. Lit. Absol. or with abl.
      1. 1. In gen.: imber et ignis, spiritus et gravis terra, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 37 Müll.; so, tellus, Ov. M. 7, 355: corpora, Lucr. 2, 225 sq.; cf. id. 5, 450 sq.: limus, id. 5, 496: in eo etiam cavillatus est, aestate grave esse aureum amiculum, hieme frigidum, Cic. N. D. 3, 34, 83: navigia, Caes. B. G. 5, 8, 4; cf.: tot ora navium gravi Rostrata duci pondere, Hor. Epod. 4, 17: cum gravius dorso (aselli) subiit onus, id. S. 1, 9, 21: sarcina, id. Ep. 1, 13, 6: inflexi grave robur aratri, Verg. G. 1, 162: cujus (tibicinae) Ad strepitum salias terrae gravis, Hor. Ep. 1, 14, 26: terra, burdened (by the heavy body), Ov. M. 12, 118: naves hostilibus spoliis graves, heavily laden, Liv. 29, 35, 5; cf.: agmen grave praedā, id. 21, 5, 8; for which also simply: grave agmen, id. 31, 39, 2: miles, heavy-armed, Tac. A. 12, 35: gravis aere dextra, Verg. E. 1, 36: cum fatalis equus saltu super ardua venit Pergama et armatum peditem gravis attulit alvo, i. e. filled, full, id. A. 6, 516 (an imitation of Maximo saltu superavit Gravidus armatis equus, Enn. ap. Macr. S. 6, 2; v. gravidus, II. β): graves imbre nubes, Liv. 28, 15, 11: graves fructu vites, Quint. 8, 3, 8: gravis vinculis, Plin. Ep. 7, 27, 10.—
      2. 2. In partic.
        1. a. With respect to value or number, heavy, great. So, aes grave, heavy money, money of the oldest standard, in which an as weighed a full pound: grave aes dictum a pondere, quia deni asses, singuli pondo libras, efficiebant denarium, etc., Paul. ex Fest. p. 98 Müll.: et quia nondum argentum signatum erat, aes grave plaustris quidam (ex patribus) ad aerarium convehentes, etc., Liv. 4, 60, 6; 10, 46, 5; 22, 33, 2 et saep.: populus Romanus ne argento quidem signato ante Pyrrhum regem devictum usus est: librales appendebantur asses. Quare aeris gravis poena dicta, Plin. 33, 3, 13, § 42: argentum, i. e. uncoined = rude: placet argentum grave rustici patris sine ullo opere et nomine artificis, Sen. Tranq. 1, 4: notavit aliquos, quod pecunias levioribus usuris mutuati graviore fenore collocassent, at a higher rate, Suet. Aug. 39; cf.: in graviore annona, id. ib. 25: grave pretium, a high price, Sall. Fragm. ap. Non. 314, 25.—With respect to number: graves pavonum greges, great or numerous flocks, Varr. ap. Non. 314, 31. —
        2. b. For the usual gravidus, with young, pregnant (poet. and in post-Aug. prose): regina sacerdos Marte gravis, Verg. A. 1, 274; cf. uterus (shortly after: gravidus tumet venter), Ov. M. 10, 495: balaenae utero graves (shortly before, gravidae), Plin. 9, 6, 5, § 13.—
    1. B. Transf.
      1. 1. Of hearing or sound, deep, grave, low, bass (opp. acutus, treble): vocem ab acutissimo sono usque ad gravissimum sonum recipiunt, Cic. de Or. 1, 59, 251; cf. id. ib. 3, 57, 216: qui (sonus) acuta cum gravibus temperans, varios aequabiliter concentus efficit, id. Rep. 6, 18: vox, Quint. 11, 3, 17; 42: sonus, 2, 8, 15; 5, 10, 125; 11, 3, 41; Ov. M. 12, 203: tenor, Quint. 1, 5, 26: syllaba, i. e. unaccented, id. 1, 5, 22 sq.; 12, 10, 33.—
      2. 2. Of smell or flavor, strong, unpleasant, offensive: an gravis hirsutis cubet hircus in alis, rank, Hor. Epod. 12, 5: chelydri, Verg. G. 3, 415: ellebori, id. ib. 3, 451: odor calthae, strong, Plin. 21, 6, 15, § 28; cf.: herba odore suaviter gravi, id. 25, 9, 70, § 118; cf. 117: habrotonum odore jucunde gravi floret, id. 21, 10, 34, § 60: absynthium ut bibam gravem, i. e. bitter, Varr. ap. Non. 19, 27, and 314, 14.—
      3. 3. Of the state of the body or health, gross, indigestible, unwholesome, noxious, severe; sick: (Cleanthes) negat ullum esse cibum tam gravem, quin is die et nocte concoquatur, Cic. N. D. 2, 9, 24; so, genera cibi graviora, Cels. 2, 18: gravissima bubula (caro), id. ib.: pisces gravissimi, id. ib.: neque ex salubri loco in gravem, neque ex gravi in salubrem transitus satis tutus est, id. 1, 3; cf.: solum caelumque juxta grave, Tac. H. 5, 7: solet esse gravis cantantibus umbra, Verg. E. 10, 75: anni tempore gravissimo et caloribus maximis, Cic. Q. Fr. 2, 16, 1; cf.: gravis auctumnus in Apulia circumque Brundisium ex saluberrimis Galliae et Hispaniae regionibus, omnem exercitum valetudine tentaverat, Caes. B. C. 3, 2 fin.: grave tempus et forte annus pestilens erat urbi agrisque, Liv. 3, 6, 1; cf. also id. 3, 8, 1: aestas, Verg. G. 2, 377: morbo gravis, sick, id. ib. 3, 95; cf.: gravis vulnere, Liv. 21, 48, 4: aetate et viribus gravior, id. 2, 19, 6: gravior de vulnere, Val. Fl. 6, 65: non insueta graves tentabunt pabula fetas, sick, feeble, Verg. E. 1, 50; so absol.: aut abit in somnum gravis, heavy, languid, Lucr. 3, 1066.
  2. II. Trop.
    1. A. In a bad sense, heavy, burdensome, oppressive, troublesome, grievous, painful, hard, harsh, severe, disagreeable, unpleasant (syn.: molestus, difficilis, arduus): qui labores morte finisset graves, Poët. ap. Cic. Tusc. 1, 48, 115: quod numquam tibi senectutem gravem esse senserim ... quibus nihil est in ipsis opis ad bene beateque vivendum, iis omnis aetas gravis est, Cic. de Sen. 2, 4; cf.: onus officii, id. Rosc. Am. 38, 112; id. Rep. 1, 23: et facilior et minus aliis gravis aut molesta vita est otiosorum, id. Off. 1, 21, 70; id. Rep. 1, 4: miserior graviorque fortuna, Caes. B. G. 1, 32, 4: haec si gravia aut acerba videantur, multo illa gravius aestimare debere, etc., id. ib. 7, 14 fin.: velim si tibi grave non erit, me certiorem facias, Cic. Fam. 13, 73, 2: grave est homini pudenti petere aliquid magnum, id. Fam. 2, 6, 1; id. Att. 1, 5, 4: est in populum Romanum grave, non posse, etc., id. Balb. 7, 24: verbum gravius, Cic. Verr. 2, 3, 58, § 134: ne quid gravius in fratrem statueret ... quod si quid ei a Caesare gravius accidisset, etc., Caes. B. G. 1, 20, 1 and 4: gravissimum supplicium, id. ib. 1, 31, 15: habemus senatusconsultum in te, Catilina, vehemens et grave, Cic. Cat. 1, 1, 3: edictum, Liv. 29, 21, 5: gravioribus bellis, Cic. Rep. 1, 40: gravis esse alicui, id. Fam. 13, 76, 2; cf.: adversarius imperii, id. Off. 3, 22, 86: gravior hostis, Liv. 10, 18, 6: senes ad ludum adolescentium descendant, ne sint iis odiosi et graves, Cic. Rep. 1, 43: gravis popularibus esse coepit, Liv. 44, 30, 5.—Prov.: gravis malae conscientiae lux est, Sen. Ep. 122.—
    2. B. In a good sense, weighty, important, grave; with respect to character, of weight or authority, eminent, venerable, great: numquam erit alienis gravis, qui suis se concinnat levem, Plaut. Trin. 3, 2, 58: quod apud omnes leve et infirmum est, id apud judicem grave et sanctum esse ducetur? Cic. Rosc. Com. 2, 6: ea (honestas) certe omni pondere gravior habenda est quam reliqua omnia, id. Off. 3, 8, 35; id. Deiot. 2, 5: cum gravibus seriisque rebus satisfecerimus, id. ib. 1, 29, 103: auctoritas clarissimi viri et in rei publicae maximis gravissimisque causis cogniti, id. Fam. 5, 12, 7; cf. causa, Lucil. ap. Non. 315, 31; Quint. 1, 2, 3; Caes. B. C. 1, 44, 4: gravius erit tuum unum verbum ad eam rem, quam centum mea, Plaut. Trin. 2, 2, 107: ut potentia senatus atque auctoritas minueretur: quae tamen gravis et magna remanebat, Cic. Rep. 2, 34: sententiis non tam gravibus et severis quam concinnis et venustis, id. Brut. 95, 325: gravior oratio, id. de Or. 2, 56, 227: nihil sibi gravius esse faciendum, quam ut, etc., id. Clu. 6, 16: inceptis gravibus et magna professis, Hor. A. P. 14: exemplum grave praebet ales, etc., id. C. 4, 11, 26: non tulit ullos haec civitas aut gloria clariores, aut auctoritate graviores, aut humanitate politiores, Cic. de Or. 2, 37, 154: et esse et videri omnium gravissimus et severissimus, id. ib. 2, 56, 228: homo prudens et gravis, id. ib. 1, 9, 38: neque oratio abhorrens a persona hominis gravissimi, id. Rep. 1, 15 fin.: auctor, id. Pis. 6, 14: testis, id. Fam. 2, 2: non idem apud graves viros, quod leviores (decet), Quint. 11, 1, 45: vir bonus et gravis, id. 11, 3, 184: gravissimi sapientiae magistri, id. 12, 1, 36: tum pietate gravem ac meritis si forte virum quem Conspexere, Verg. A. 1, 151: gravissima civitas, Cic. Rep. 1, 3: gravem atque opulentam civitatem vineis et pluteis cepit, an important city, Liv. 34, 17, 12.— Hence, adv.: grăvĭter.
      1. 1. Weightily, heavily, ponderously (very rare): aëra per purum graviter simulacra feruntur, Lucr. 4, 302; cf.: graviter cadere, id. 1, 741; Ov. P. 1, 7, 49.—
        1. b. Transf.
          1. α. Of tones, deeply: natura fert, ut extrema ex altera parte graviter, ex altera autem acute sonent, Cic. Rep. 6, 18; Lucr. 4, 543.—Far more freq.,
          2. β. Vehemently, strongly, violently: graviter crepuerunt fores, Ter. Heaut. 3, 3, 52; so, spirantibus flabris, Lucr. 6, 428; Ter. Ad. 5, 3, 2: pertentat tremor terras, Lucr. 6, 287: ferire aliquem, Verg. A. 12, 295: conquassari omnia, Lucr. 5, 105; cf.: quae gravissime afflictae erant naves, Caes. B. G. 4, 31, 2.—
      2. 2. Trop.
        1. a. Vehemently, violently, deeply, severely; harshly, unpleasantly, disagreeably: graviter aegrotare, Cic. Off. 1, 10, 32: se habere, id. Att. 7, 2, 3: neque is sum, qui gravissime ex vobis mortis periculo terrear, Caes. B. G. 5, 30, 2: gravissime dolere, id. ib. 5, 54 fin.: quem ego amarem graviter, Plaut. Cist. 1, 1, 87; cf.: placere occoepit graviter, postquam est mortua, Caecil. ap. Non. 314, 19: tibi edepol iratus sum graviter, Ter. Hec. 4, 4, 2: cives gravissime dissentientes, Cic. Phil. 12, 11, 27: si me meis civibus injuria suspectum tam graviter atque offensum viderem, id. Cat. 1, 7, 17: graviter angi, id. Lael. 3, 10: tulit hoc commune dedecus jam familiae graviter filius, with chagrin, vexation, id. Clu. 6, 16; cf.: graviter et acerbe aliquid ferre, Cic. Verr. 2, 1, 58, § 152: graviter accipere aliquid, id. de Or. 2, 52, 211; Tac. A. 13, 36; cf.: adolescentulus saepe eadem et graviter audiendo victus est, Ter. Heaut. 1, 1, 62: nolo in illum gravius dicere, more harshly, id. Ad. 1, 2, 60; cf.: de amplissimis viris gravissime acerbissimeque decernitur, Caes. B. C. 1, 5, 4; id. B. G. 3, 16, 4; cf. also: severe et graviter et prisce agere, Cic. Cael. 14, 33: ut non gravius accepturi viderentur, si nuntiarentur omnibus eo loco mortem oppetendam esse, more sorrowfully, Liv. 9, 4, 6.—
        2. b. In an impressive or dignified manner, impressively, gravely, seriously, with propriety or dignity: his de rebus tantis tamque atrocibus neque satis me commode dicere neque satis graviter conqueri neque satis libere vociferari posse intelligo. Nam commoditati ingenium, gravitati aetas, libertati tempora sunt impedimento, Cic. Rosc. Am. 4, 9: (Scipio) utrumque egit graviter, with dignity, id. Lael. 21, 77: res gestas narrare graviter, id. Or. 9, 30; cf.: locum graviter et copiose tractare, id. Fin. 4, 2, 5.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

grăve: neut nom/voc/acc sg

• grăvis, e,
1. lourd, pesant : gravia navigia Cæs. G. 5, 8, 3, vaisseaux lourds ; gravius onus Cic. CM 4 ; Hor. S. 1, 9, 21, une charge plus lourde ; tunicæ ab imbre graves Ov. H. 10, 138, tuniques alourdies par suite de la pluie ; graves fructu vites Quint. 8, 3, 8, vignes alourdies par les fruits || [terre] lourde, grasse : Virg., Ov. || [nourriture] lourde : Cic. Nat. 2, 24 || [homme] grand et fort, pesant : Virg. En. 5, 447 || pesamment armé : Liv. 31, 39, 2 ; Tac. Ann. 12, 35 || æs grave, v. æs ; argentum grave Sen. Tranq. 1, argenterie massive
2. [fig.]
  1. a) grave, de basse [son, voix] : Cic. de Or. 1, 251 ; 3, 216 ; syllaba gravis Quint. 1, 5, 22, syllabe sourde, sans accent [opp. à acuta] ;
  2. b) qui pèse dans la balance, de poids, puissant, fort, énergique : gravis civitas Cic. Fl. 56, cité importante ; gravis et vehemens oratio Cic. Br. 93, parole pleine de force et de véhémence ; auctoritas Cic. Rep. 2, 59, influence puissante ; auctoritate graviores homines Cic. de Or. 2, 154, des hommes ayant plus de poids par leur prestige ; gravis auctor, testis Cic. Pis. 14 ; Fam. 2, 2, répondant, témoin de poids ; causæ graves Cic. Clu. 82, des raisons puissantes ;
  3. c) grave, digne, noble, imposant : oratio non abhorrens a persona hominis gravissimi Cic. Rep. 1, 24, des propos qui ne juraient pas avec le caractère d'un personnage si digne, cf. Cic. de Or. 2, 228 ; Cæl. 35 ; genus epistularum severum et grave Cic. Fam. 2, 4, 1, genre de lettres sérieux et digne ;
  4. d) grave, dur, rigoureux : verbum gravius Cic. Verr. 2, 3, 134, parole un peu dure ; hæc si gravia aut acerba videantur... Cæs. G. 7, 14, 10, si ces mesures paraissaient dures ou cruelles... ; ne quid gravius in fratrem statueret Cæs. G. 1, 20, 1, [il le priait] de ne pas prendre quelque mesure trop rigoureuse contre son frère, cf. Cæs. G. 1, 20, 4 ; gravissimum supplicium Cæs. G. 1, 31, 15, le supplice le plus rigoureux ; gravioribus bellis Cic. Rep. 1, 63, dans les guerres un peu difficiles ;
  5. e) [odeur] violente, forte, pénétrante : Plin. 21, 28 ; 21, 60 ; 25, 118 ; ellebori graves Virg. G. 3, 451, l'ellébore nauséabond ;
  6. f) fort, élevé [comme prix], accablant : grave pretium Sall. d. Non. 314, 25, prix élevé ; grave fenus Suet. Aug. 39, intérêt exorbitant ; gravis annona Suet. Aug. 25, cherté des vivres ;
  7. g) pénible, accablant, malsain : anni tempus gravissimum Cic. Q. 2, 16, 1, saison la plus pénible ; gravis autumnus Cæs. C. 3, 2, 3, automne malsain ; loci natura graves Liv. 25, 26, 7, endroits naturellement malsains ;
  8. h) qui est à charge, pénible, dur à supporter, fâcheux, désagréable, importun : minus aliis gravis aut molesta vita est otiosorum Cic. Off. 1, 70, la vie des gens qui vivent loin des affaires est moins incommode, moins à charge pour les autres ; iis omnis ætas gravis est Cic. CM 4, à eux tous les âges de la vie sont à charge ; velim, si tibi grave non erit... ; Cic. Fam. 13, 73, 2, je voudrais, si ce n'est pas une peine pour toi... ; grave est alicui avec inf. Cic. Fam. 2, 6, 1 ; Att. 1, 5, 4, il est pénible pour qqn de... ; in populum Romanum grave est non posse... Cic. Balbo 24, il est dur pour le peuple romain de ne pouvoir... ; senes odiosi et graves adulescentibus Cic. Rep. 1, 67, vieillards odieux et insupportables pour les jeunes gens
3. alourdi, embarrassé :
  1. a) agmen grave præda Liv. 21, 5, 8, troupe alourdie par le butin, cf. Liv. 29, 35, 5 ;
  2. b) = gravidus, en état de grossesse : Virg. En. 1, 274, cf. Ov. M. 10, 495 ;
  3. c) accablé, incommodé : morbo gravis (equus) Virg. G. 3, 95, (cheval) accablé par la maladie ; gravis adhuc vulnere Liv. 21, 48, 4, encore incommodé par sa blessure ; gravis ætate Liv. 7, 39, 1, fléchissant sous le poids de l'âge ; ætate et viribus gravior Liv. 2, 19, 6, alourdi par l'âge et par ses forces déclinantes.
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
gravis Copy link
ⓘ

grăve: neut nom/voc/acc sg

GRAVIS e. Adi. [βαρὺς, ἐπαχθὴς, δεινὸς] Primo ad pondus refertur magnum, et portatu difficile: hinc aliam etiam difficultatem et molestiam (quae et ipsa a mole et moliendo dicta est) significat: tum quae grauia sunt, loco non facile mouentur; hinc grauis est virtutis nomen, quatenus se huc illuc impelli, ac demoueri non patitur: tales sunt etiam venerabiles, et maiori in pretio, vt aurum et alia metalla pro gravitate pretium habent. […]
Page Scan
S&H Smith & Hall (3)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
Jump to
• grave (subs.):
    1. I. Lit., a place of burial:
      1. 1. sĕpulcrum (including every kind of burial place): Ter.: Cic.
      2. 2. bustum (strictly, the place of cremation): v. tomb.
    2. II. Fig., the regions or stote of death
      1. 1. infĕri, orum (the infernal regions): to rise from one's g., ab inf. exsistere, Liv. 26, 32, med.: to call up from the g., ab inf. excitare, Cic. Cat. 2, 9, 20.
      2. 2. Orcus (strictly = Pluto: poet.): to dispatch to the g., Orco demittere, Virg. Aen. 2, 398: the pitiless g., nil miserans O., Hor.
      3. 3. Ăvernus (a lake identified with the infernal regions): easy is the descent to the g., facilis descensus Averni, Virg. See also death.
• grave (adj.):
    1. I. Weighty: grăvis, sērius: v. important, serious.
    2. II. Staid, solemn, sober:
      1. 1. sĕvērus (severe, stern): the talk of g. old people, rumores senum severiorum, Cat. 5, 2: g. looks (as setting off a joke), vultus s. [et tristis], Cic. de Or. 2, 71, 289.
      2. 2. tristis, e (esp. with ref. to the looks: v. gloomy): of a g. and reserved disposition, natura t. ac recondita, Cic. Quint. 18, 59: cf. supr. (I.). v. sad. Dimin., tristiculus, somewhat sad or g., Cic.
      3. 3. austērus (lit. sour, harsh: hence, opposed to gaiety and relaxation): g. poems, a. poemata, Hor. A. P. 342: Quint.
      4. 4. grăvis, e (so only in late writers): Claud.: Plin. Pan.
      5. 5. sērius: v. serious.
    3. III. Of sounds; low pitched: grăvis: a g. sound, g. sonus, Cic. de Or. 1, 59, 251.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
GRAVE Copy link
• GRAVE
1.
  • adj., gravis: severus: serius. (The words are found in this connection and order.) gravis seriusque [SYN. in EARNEST]: tristis: a grave character, severitas: gravitas: austeritas. To assume a grave look, or make a grave face, vultum ad severitatem componere; also, vultum componere only: in a grave tone of voice, e.g., to converse with anybody, severe sermonem cum aliquo conferre (☞ Tit., in Non., 509, sq.): to look grave, vultum composuisse: to keep a grave look, vultum non mutare: to speak of anything in a grave tone, severitatem adhibere (e.g., de seriis rebus, Cic.): grave discourse, serius sermo (opposed to jocus): grave demeanor, mores temperati moderatique.
  • Of colors; sombre, etc.; austerus (opposed to floridus): nigricans: fuscus. [Vid: DARK (end).] To be of a grave color, colore nigricare.
2. s. sepulcrum (anyplace where a corpse is buried): bustum (the place where a dead body was burned and buried; then general term for grave, as place of interment; also FIG., like pestis or pestis ac pernicies, of a person or thing that is the ruin of another; e.g., Piso, bustum reipublicae; bustum legum; Vid: Cic., Pis., 1, 4 and 5): tumulus (the hill or hillock over place of interment): conditorium: conditivum (post-Augustan, as receptacle of a corpse, etc.): hypogeum (subterraneous place of interment, vault, Petronius, Sat., 11). The stillness of the grave, silentium altissimum (IMPROP.): to carry anybody to the grave, aliquem efferre; also with funere (also figuratively; e.g., rempublicam); aliquem sepelire (also figuratively, as Liv., 2, 55, in.; cum Genucio una mortuam ac sepultam tribuniciam potestatem): to follow anybody to the grave, exsequias alicujus comitari: exsequias alicujus funeris prosequi: to lay anybody in the grave, corpus alicujus sepulcro or tumulo inferre (Vid: Tac., Ann., 16, 6, 2): to rise from the grave, ab inferis excitari or revocari. [Vid: To RISE.] Beyond the grave, post mortem: the brink or edge of the grave (IMPROP.); e.g., anybody is or stands on the brink, etc., mors alicui jam imminet to have one foot in the grave, capulo vicinum esse (Serv., Verg., Aen., 6, 222); capularem esse (Plaut., Mil., 3, 1, 33): an oldmanwith one foot in the grave, sepulcrum vetus (Plaut.): He seems to me to have one foot in the grave, videtur mini prosequi se (i. e., to follow himself to the grave, Sen., Ep. 30, 4): avarice is the grave of friendship, pestis in amicitia pecuniae cupiditas. ☞ If = MONUMENT or TOMB, Vid.
3. v. [Vid: To ENGRAVE.] A graven image, perhaps deus falsus or commenticius; deus fictus et commenticius: the worship of graven images, idololatria (εἰδωλολατρεία, Eccl.).