Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (13 entries · 41 senses)
L&S Lewis & Short (3)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

fāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

fātē: adverbial

• for, fātus, 1, v. defect. (the forms in use are fatur, fantur, fabor, fabitur; part. perf. fatus; perf. fatus sum or eram; imper. fare, poet.; inf. fari; and parag. farier, Verg. A. 11, 242; gerund. fandi, fando; sup. fatu; part. praes. fans, fantis, fantem; for praes. faris, v. Diom. p. 375; fantur, Varr. L. L. 6, 7, § 52; Paul. Diac. p. 88, 11; imperf. subj. farer, August. Conf. 1, 8), n. and a. [Sanscr. bhā-mi, appear; bhās, shine; bhāsh, speak; Gr. φα-, φαίνω, and φημί; Lat. fama, fas, fax, facies, favilla, etc.; cf.: facetus, focus, v. Georg Curtius Gr. Etym. p. 297 sq.; Corss. Ausspr. 1, 420 sqq.], to speak, say (mostly poet.; cf.: quaedam vetera etiam necessario interim sumuntur, ut fari, Quint. 8, 3, 27; syn.: loquor, dico, perhibeo; inquam. aio).
  1. I. In gen.
    1. A. Neutr.: fatur is, qui primum homo significabilem ore mittit vocem. Ab eo ante quam id faciant, pueri dicuntur infantes; cum id faciant, jam fari, Varr. L. L. 6, § 52 Müll.; cf.: filius Croesi, cum jam per aetatem fari posset, infans erat, Gell. 5, 9, 1: non enim eram infans, qui non farer, Aug. Conf. 1, 8: nescios fari pueros, Hor. C. 4, 6, 18: cum primum fari coepisset, Suet. Aug. 94: tum ad eos is deus, qui omnia genuit, fatur: haec vos, etc., Cic. Univ. 11; Val. Fl. 3, 616: Venulus dicto parens ita farier infit, Verg. A. 11, 242: praetor qui tum fatus est, si, etc., Varr. L. L. 6, § 30 Müll.: sic fatus validis ingentem viribus hastam contorsit, Verg. A. 2, 50: meum ingenium fans atque infans tu nondum edidicisti, Plaut. Pers. 2, 1, 7: coram data copia fandi, Verg. A. 1, 520: fandi doctissima Cymodocea, id. ib. 10, 225: quae mollissima fandi Tempora, id. ib. 4, 293: quid fando tua tela manusque Demoror? Stat. Th. 1, 655: his fando si nuntius exstitit oris, Val. Fl. 4, 170.—Fando, for famā, rumore, report, hearsay: neque fando umquam accepit quisquam, etc., by report, by hearsay, Plaut. Am. 2, 1, 41; cf.: ne fando quidem auditum est, crocodilum aut ibim violatum ab Aegyptio, Cic. N. D. 1, 29, 82; Verg. A. 2, 81; Ov. M. 15, 497, Sil. 10, 484: haud mollia fatu, Verg. A. 12, 25: lapis fatu dignissimus, Sol. 3: famino, dicito, Paul. ex Fest. p. 87, 10 (cf. praefor and fruor init.).—
    2. B. Act.
          1. α. With acc.: (animus) dementit deliraque fatur, Lucr. 3, 464: qui sapere et fari possit, quae sentiat, Hor. Ep. 1, 4, 9: fabitur hoc aliquis, Cic. Poët. ap. Gell. 15, 6, 3: vix ea fatus eram, Verg. A. 2, 323: dehinc talia fatur, id. ib. 1, 256: cui talia fanti, id. ib. 6, 46; cf.: haec fantem, Prop. 3, 7 (4, 6), 65: quis talia fando temperet a lacrimis? Verg. A. 2, 6.—
          2. β. With interrog. clauses: fare age, quid venias, Verg. A. 6, 389; cf.: sed te qui vivum casus, age fare vicissim Attulerint, id. ib. 6, 531: fare, an patriam spes ulla videndi, Val. Fl. 5, 552.—
  2. II. In partic.
    1. A. To utter in prophecy, to foretell, predict: Venus quem fata docet fari, divinum pectus habere, Enn. ap. Prob. Verg. E. 6, 31 (Ann. v. 19 ed. Vahl.); cf.: fatis fandis, id. ap. Cic. Div. 1, 31, 66 (Trag. v. 80 ib.): fabor enim, quando haec te cura remordet, Longius et volvens fatorum arcana movebo, Verg. A. 1, 261. Cf. also in the foll.—
    2. B. To sing in verse, to celebrate: Tarpeium nemus et Tarpeiae turpe sepulcrum Fabor, Prop. 4 (5), 4, 2.!*? In pass. signif.: Fasti dies sunt, in quibus jus fatur, Suet. ap. Prisc. p. 793 P.— Hence, fandus, a, um, P. a., that may be spoken or uttered, right (opp. to nefandus, wrong): omnia fanda, nefanda malo permixta furore, Cat. 64, 406: respersae fando nefandoque sanguine arae, i. e. with blood both of sacrifice and of murder, Liv. 10, 41, 3; cf.: at sperate deos memores fandi atque nefandi, Verg. A. 1, 543: non fanda timemus, Luc. 1, 634: inexpleto non fanda piacula busto, id. 2, 176.
ⓘ

fāte: neut voc sg

• fātum, i (masc. fatus malus meus, Petr. 42, 77), n. [for II. A.], that which is said, an utterance.—Hence,
  1. I. Prop., a prophetic declaration, oracle, prediction (rare but class.): neque me Apollo fatis fandis dementem invitam ciet, Pac. ap. Cic. Div. 1, 31, 66 (Trag. v. 80 Vahl.): Lentulum sibi confirmasse ex fatis Sibyllinis haruspicumque responsis se, etc., Cic. Cat. 3, 4, 9: eo fatis quae Veientes scripta haberent, id. Div. 1, 44, 100: fatis, ominibus oraculisque portendere, Liv. 29, 10 fin. Drak. N. cr.: Siculisne resideret arvis Oblitus factorum, Verg. A. 5, 703.—
  2. II. Transf.
    1. A. In gen., that which is ordained, desting, fate; the εἱμαρμένη or μοῖρα of the Greeks (syn.: fortuna, fors, sors, casus): nec ii, qui dicunt immutabilia esse, quae futura sint nec posse verum futurum convertere in falsum, fati necessitatem confirmant, sed verborum vim interpretantur. At qui introducunt causarum seriem sempiternam, ii mentem hominis voluntate libera spoliatam necessitate fati devinciunt, Cic. Fat. 9, 20 sq.; hence the philosophic use of the word to denote the eternal, immutable law of nature: fieri omnia fato, ratio cogit fateri. Fatum autem id appello, quod Graeci εἱμαρμένην, id est ordinem seriemque causarum, cum causa causae nexa rem ex se gignat, id. Div. 1, 55, 125 sq.; cf.: cum vos fato fieri dicatis omnia, quod autem semper ex omni aeternitate verum fuerit, id esse fatum, id. N. D. 3, 6, 14; and: cum duae sententiae fuissent veterum philosophorum, una eorum, qui censerent omnia ita fato fieri, ut id fatum vim necessitatis afferret; in qua sententia Democritus, Heraclitus, Empedocles, Aristoteles fuit: altera eorum, quibus viderentur sine ullo fato esse animorum motus voluntarii, id. Fat. 17, 39; cf. also: ex hoc genere causarum ex aeternitate pendentium fatum a Stoicis nectitur, id. Top. 15, 59; and: anile sane et plenum superstitionis fati nomen ipsum, id. Div. 2, 7, 19: si Daphitae fatum fuit ex equo cadere, id. Fat. 3, 5; cf. id. ib. 12, 28: cf.: neque si fatum fuerat, effugisset, id. Div. 2, 8, 20: ut praedici posset, quid cuique eventurum et quo quisque fato natus esset, id. ib. 1, 1, 2; quonam meo fato fieri dicam, ut, etc., id. Phil. 2, 1, 1: qua quidem in re singulari sum fato, I experience a remarkable fate, Caecin. ap. Cic. Fam. 6, 7, 1: si quid mihi humanitus accidisset multa autem impendere videntur praeter naturam etiam praeterque fatum, i. e. beyond the natural and appointed course of events, id. Phil. 1, 4, 10: quasi debita sibi fato dominatione, Suet. Aug. 19: persuasio, cuncta fato agi, id. Tib. 69: nisi dii immortales omni ratione placati suo numine prope fata ipsa flexissent, Cic. Cat. 3, 8, 19: orte Saturno, tibi cura magni Caesaris fatis data, Hor. C. 1, 12, 51: quo (Caesare) nihil majus meliusve terris Fata donavere bonique divi, id. ib. 4, 2, 38; id. Carm. Sec. 28: ut caneret fera Nereus Fata, id. C. 1, 15, 5; so, acerba, id. Epod. 7, 17: triste, id. S. 1, 9, 29: caeca, id. C. 2, 13, 16: plebeium in circo positum est fatum, the fate of the vulgar, Juv. 6, 588: fata regunt homines, id. 9, 32; 12, 63.—With ut: qui hoc fato natus est, ut, etc., Cic. Mil. 11, 30: fuit hoc sive meum sive rei publicae fatum, ut, etc., id. Balb. 26, 58.—With ne: eo fato se in iis terris collocatam esse arbitratur, ne, etc., Cic. Font. 16, 35.—
    2. B. Esp.
      1. 1. Of the will or determination of the gods: heu stirpem invisam et fatis contraria nostris Fata Phrygum, Verg. A. 7, 293; 7, 50; cf. Non. 455, 25.—And also of that which determines the fate of a person or thing: Ilio tria fuisse audivi fata, quae illi forent exitio: signum ex arce si perisset; alterum, etc., Plaut. Bacch. 4, 9, 29; so, Herculis sagittae, quae fatum Trojae fuere, Just. 20, 1 fin.—Prov.: fata viam invenient, Verg. A. 3, 395; 10, 113.—Fāta, ōrum, n., personified as deities, the Fates, Prop. 4, 7, 51; Stat. Th. 8, 26; id. S. 5, 1, 259; Inscr. Orell. 1771 sq.—
  3. 2. a.. Bad fortune, ill fate, calamity, mishap: dictum facete et contumeliose in Metellos antiquum Naevii est: Fato Metelli Romae fiunt consules, Pseudo Ascon. ad Cic. Verr. 1, 10, 29 (p. 140 ed. Orell.); and, alluding to this verse: hoc Verrem dicere aiebant, te (sc. Metellum) non fato, ut ceteros ex vestra familia, sed opera sua consulem factum, id. ib. 10, 29: quibus ego confido impendere fatum aliquod et poenas jamdiu improbitati, nequitiae ... debitas instare, Cic. Cat. 2, 5, 11: exitii ac fati dies, id. ib. 3, 7, 17: abditi in tabernaculis aut suum fatum querebantur aut, etc., Caes. B. G. 1, 39, 4; cf. Caes. B. C. 2, 6, 1: quod si jam (quod dii omen avertant) fatum extremum rei publicae venit, Cic. Phil. 3, 14, 35: in illo paene fato rei publicae, id. Dom. 57, 145.— So,
        1. b. Esp. freq. of death: sic Hortensii vox exstincta fato suo est, nostra publico, id. Brut. 96, 328; cf.: nolite hunc maturius exstingui vulnere vestro quam suo fato, id. Cael. 32, 79; cf.: omen fati, id. Phil. 9, 4, 6; and: quia nec fato merita nec morte peribat, Verg. A. 4, 696: ferro, non fato moerus Argivum (i. e. Achilles) occidit, Poët. ap. Quint. 8, 6, 10 Spald.: perfunctos jam fato = mortuos, Liv. 9, 1, 6; qui fato sunt functi, Quint. 3, 7, 10: fato cedere, Liv. 26, 13: fato concessit, Pl. Pan. 11, 3; for which: concedere in fatum, Modestin. Dig. 34, 3, 20: fato obiit, died a natural death, Tac. A. 6, 10: fato fungi, id. ib. 14, 12 fin.: ille (uxorem) functam fato respondet, id. ib. 11, 3: si me praeceperit fatum, Curt. 9, 6; Quint. 6, 2, 33.—In this sense sometimes in the plur.: jamdudum peccas, si mea fata petis, Ov. H. 19, 118; Minotauri, Mel. 2, 7: mea fata, my ashes, Prop. 1, 17, 11: sentiet vivus eam, quae post fata praestari magis solet, venerationem, Quint. 12, 17, 7: si me fata intercepissent, id. 6 praef. 1; cf.: (mater) acerbissimis rapta fatis, id. § 4; cf. the shades or spirits of the dead: cum fato jacentis, Mel. 2, 2.—
      1. 3. Concr., one who brings calamity, a plague: duo illa rei publicae paene fata, Gabinium et Pisonem, Cic. Sest. 43, 93.
ⓘ

fătē: pres imperat act 2nd sg (dep)

• fătĕor, fassus, 2 (archaic inf. praes. faterier, Hor. Ep. 2, 2, 148), v. dep. a. [from the root ΦΑ, φάω, fari], to confess, own, grant, acknowledge.
  1. I. Prop. (freq. and class.; syn.: confiteor, profiteor); construed for the most part with acc. and inf. as object; rarely with the acc., de, or absol.
          1. α. With acc.: si verum mihi eritis fassae, vinclis exsolvemini, Plaut. Truc. 4, 3, 10: so, verum fateri, Plin. 27, 1, 1, § 2; Curt. 6, 3: ut verius fatear, Eum. Grat. Act. 1: quid fatebor? Plaut. Capt. 3, 4, 3; 2, 2, 67: multi in tormentis mori maluerunt falsum fatendo quam infitiando dolere, Cic. Part. 14, 50: peccatum, culpam, Ov. Tr. 1, 315; Hor. S. 2, 4, 4: delicta, Ov. M. 4, 685: mores suos, Quint. 10, 1, 100: sensus suos, Ov. H. 21, 204: paupertatem, id. M. 8, 634 et saep.—Prov.: fatetur facinus, si quis judicium fugit, Pub. Syr. 174 Rib.—
          2. β. With acc. and inf. as object: fateor atque etiam profiteor et prae me fero, te, etc., Cic. Rab. Perd. 5, 17: me despexe ad te per impluvium tuum, Fateor, Plaut. Mil. 2, 6, 73: fateor eam esse importunam, id. As. 1, 1, 47: si quis contra rem publicam se amici causa fecisse fateatur, Cic. Lael. 12, 40: qui se debere fateantur, *Caes. B. C. 3, 20, 3: cum se Cicero ab illis plurimum fateatur adjutum, Quint. 10, 1, 40: fateor me duci ventre, Hor. S. 2, 7, 37: jura inventa metu injusti fateare necesse est, id. ib. 1, 3, 111; id. Ep. 2, 1, 85: hominum igitur causa eas rerum copias comparatas fatendum est, Cic. N. D. 2, 63, 158.—With ellips. of acc.: fateor peccavisse, Plaut. Most. 5, 2, 18: non didici sane nescire fateri, Hor. A. P. 418.—With two acc.: cum se servum fateatur tuum, Ter. Eun. 5, 2, 24: eum (i. e. Jovem) ipsi lapides hominem fatebuntur, Lact. 1, 11, 28: fassus hujus se spectaculi debitorem, Sen. Contr. 1, 1, 11.—
          3. γ. With de: cum de facto turpi aliquo aut inutili aut utroque fateatur, Cic. Inv. 2, 26, 77.—
          4. δ. Absol.: ita libenter confitetur, ut non solum fateri, sed etiam profiteri videatur, Cic. Caecin. 9, 24: Me. Est tibi nomen Menaechmo? M. Fateor, Plaut. Men. 5, 9, 48: leno sum, fateor, Ter. Ad. 2, 1, 34: non potest sine malo fateri, id. Eun. 4, 4, 47: qui a Naevio vel sumpsisti multa, si fateris, vel, si negas, surripuisti, Cic. Brut. 19, 76; cf. Quint. 5, 12, 13: nulline faterier audes? Hor. Ep. 2, 2, 148: in fatendo lenis et summissa (vox), Quint. 11, 3, 63: ad fatendum impulsus, id. 5, 13, 46: da veniam fasso, Ov. P. 4, 2, 23; parenthetically: fateor, Plaut. Aul. 4.4, 16: fatebor enim, Verg. E. 1, 31; id. A. 4, 20; Ov. M. 9, 362 al.—
  2. II. Transf.
    1. A. In gen., to discover, show, indicate, manifest (rare; not in Cic.): Laterensis nostri et fidem et animum singularem in rem publicam semper fatebor, bear witness to, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 23, 4; Quint. 1, 6, 23: innocentem fuisse patrem fatetur, id. 7, 1, 56; 1, 10, 37: utque sedet vultu fassus Telamonius iram, Ov. Tr. 2, 525: patinarum calore pisces vitalem motum fateri, Plin. 9, 57, 83, § 177: mors sola fatetur, Quantula sint hominum corpuscula, Juv. 10, 172; 15, 132: properabo fateri, quae, etc., id. 3, 59: Belus amnis non nisi refuso mari harenas fatetur, Plin. 36, 26, 65, § 190.—
    2. B. In gram. lang.: fatendi modus, the indicative, Quint. 1, 6, 7; Varr. L. L. 8, 5, 8.!*?
      1. 1. In pass. signif.: hunc (agrum) excipere nominatim, qui publicus esse fateatur, Cic. Agr. 2, 21, 57 (dub.).—
      2. 2. Impers.: vulgo fatebatur, utique minorem eum legasse, Dig. 30, 1, 39, § 6.
GAF Gaffiot (3)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

fāte: perf part pass masc/neut voc sg · pres imperat act 2nd pl

fātē: adverbial

• for (inus.), fātus sum, fārī (cf. φημί), tr.
1. parler, dire : ad aliquem Cic. Tim. 40, parler à qqn ; talia fatur Virg. En. 1, 256, il prononce ces paroles || fando = fama : ne fando quidem auditum est... Cic. Nat. 1, 82, on n'a jamais même ouï-dire ; fando accipere Pl. Amph. 588, apprendre par ouï-dire
2. [poét.] célébrer, chanter : Prop. 4, 4, 2 || prédire : Enn. d. Cic. Div. 1, 66 ; Virg. En. 1, 261. ➳ passif fatur, est dit : Suet. d. Prisc. Gramm. 8, 20 || fari est arch. et poét. d'après Cic. de Or. 3, 153 || inf. farier Virg. En. 11, 242.
ⓘ

fāte: neut voc sg

• fātum, ī, n. (fari),
1. prédiction, oracle : fata Sibyllina Cic. Cat. 3, 9, les oracles sibyllins, cf. Cic. Div. 1, 100 ; Liv. 29, 10, 8
2. le destin, la fatalité : Cic. Fato 20 ; Div. 1, 125 ; Nat. 3, 14 ; Top. 59 ; si fatum fuit classes interire Cic. Div. 2, 20, si le destin voulait que les flottes périssent ; [avec ut] Virg. En. 2, 433 || destinée de qqn : si fatum tibi est convalescere Cic. Fato 28, s'il est dans ta destinée de te rétablir ; fuit hoc sive meum sive rei publicæ fatum ut Cic. Balbo 58, il était soit dans ma destinée soit dans celle de l'État que... ; [avec ne] Cic. Font. 35 || arrêt, volonté des dieux : fatum divum Virg. En. 7, 50 ; fata deum Virg. En. 2, 54 || [personnif.] Fata, les Parques, Prop. 4, 7, 51 ; Stat. S. 5, 1, 259, etc.
3. destinée = temps fixé pour la vie : fato perfunctus, functus, qui a rempli sa destinée, mort : Liv. 9, 1, 6 ; Quint. 3, 7, 10 ; Tac. Ann. 14, 14 || destin, heure fatale, mort : omen fati Cic. Phil. 9, 9, présage de son destin, de sa mort, cf. Cic. Cæl. 79 ; Cat. 3, 17 ; Domo 145 ; fato cedere Liv. 26, 13, 17, céder au destin, mourir ; fato obire Tac. Ann. 6, 10, mourir
4. destin funeste, malheur : Cic. Cat. 2, 11 || [fig.] duo illa rei publicæ pæne fata Cic. Sest. 93, ces deux êtres qui mirent l'État à deux doigts de sa perte.
fătĕor Copy link
ⓘ

fătē: pres imperat act 2nd sg (dep)

• fătĕor, fassus sum, fătērī, tr., avouer, reconnaître, accorder que : se peccasse Cic. Mur. 62, avouer avoir fait une faute, cf. Læl. 40 ; Cæs. C. 3, 20, 3 ; de facto turpi Cic. Inv. 2, 77, avouer une action honteuse || [avec acc.] verum fateri Pl. Truc. 783 ; falsum Cic. Part. 50, avouer la vérité, une chose fausse ; quod fatentur Cic. Fin. 4, 33, ce qu'ils reconnaissent ; culpam, peccatum, Ov. Tr. 2, 1, 315 ; Hor. S. 2, 4, 4, reconnaître une faute || manifester, déclarer, proclamer, publier : Planc. d. Cic. Fam. 10, 23, 4 ; Quint. 1, 6, 23 ; vitalem motum Plin. 9, 177, donner signe de vie || fatendi modus Quint. 1, 6, 7, le mode indicatif [gramm.]. ➳ avec sens passif : Cic. Agr. 2, 57 ; Ulp. Dig. 30, 39, 6 || inf. faterier Hor. Ep. 2, 2, 148.
GES Gesner (2)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
fatum Copy link
ⓘ

fāte: neut voc sg

FATVM i. n. [πεπρωμένον, εἱμαρμένη, μόρσιμον] a Fatus, passiua significatione, id est dictum. […]
Page Scan
fateor Copy link
ⓘ

fătē: pres imperat act 2nd sg (dep)

FATEOR oris, fassus sum, eri. Dep. [ὁμολογέω, ὁμολογοῦμαι, σύμφημι] est (inquit Seruius) Coactorum et culpabilium. […]
Page Scan
FOR Forcellini (3)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
• fate:
    1. I. In philosoph. sense, the necessary connexion of cause and effect:
      1. 1. fātum: defined by Cic. thus: fatum id appello, quod Graeci εὶμαρμένην, id est, ordinem seriemque causarum, quum causa causae nexa rem ex se gignat, Cic. Div. 1, 55, 125: Cic. thus describes both fatalism and free-will: quum duae sententiae fuissent veterum philosophorum, una, eorum qui censerent omnia ita fieri, ut id fatum vim necessitatis afferret; altera, eorum quibus videretur, sine ullo fato esse animorum motus voluntarios, Cic. Fat. 17, 39: if all things happen by f., they happen in accordance with an antecedent cause, si omnia fato fiunt, fiunt causa antecedente, Cic. l. c. § 40.
      2. 2. nĕcessĭtas, Cic.: v. supr.: more fully, fatalis necessitas, Lact.: v. necessity.
    2. II. In looser sense, some vague supernatural power: fātum (more usual sense of the word): the very name of f. savours of old-womanish superstition, anile sane et plenum superstitionis fati nomen ipsum, Cic. Div. 2, 8, 20: if it is your f. to recover of this disease, you will recover, si f. tibi est ex hoc morbo convalescere, ... convalesces, Cic.: often in pl.: the f.s hate granted nothing greater or better to the world, nihil majus meliusve terris fata donavere, Hor.: had not the immortal gods well nigh altered the very f.s, nisi dii immortales prope f. ipsa flexissent, Cic. Cat. 3, 8, 19.
    3. III. Calamity, death (q. v.)
      1. 1. fātum: I am confident some f. overhangs them, quibus ego confido impendere f. aliquod, Cic.: they buried themselves in their tents and bewailed their f., abditi in tabernaculis suum f. querebantur, Caes.: a day of destruction and f., exitii ac f. dies, Cic.: to meet one's f., fato fungi, Quint.; fato concedere, Plin.; fato obire, Tac.
      2. 2. cāsus, ūs, m. (any casualty): the f. of Saturninus and the Gracchi, Saturnini et Gracchorum c., Caes.: as if lamenting the f. of their country, quasi c. (civitatis) dolens, Sall.: they perished one by one f., another by another, alius alio c. periit, Suet.: Liv.
      3. 3. exĭtus, ūs, m. (end): such was the f. of Eumenes, Eumenes talem ex. vitae habuit, Nep.: but exitus should not be used alone in this sense: v. death. Phr.: the condition and f. of slaves is lowest of all, est autem infima conditio et fortuna servorum, Cic.: to complain of one's hard f., adversam fortunam conqueri, Pac. ap. Cic. (v. fortune, misfortune): an iron f., sors ferrea, Ov. (v. lot): books of f., libri fatales, Liv.: such was the f. of Priam, haec finis Priami fatorum; hic exitus illum sorte tulit, Virg. Aen. 2, 554: prepared for either f., in utrumque paratus, Virg. Aen. 2, 61.
    4. IV. The name of certain goddesses presiding over destiny: Parca (usu. in pl.): hasten on, ye ages so blest, said the f.s to their spindles, talia saecla suis, dixerunt, currite, fusis Parcae, Virg. Ec. 4, 46: Hor.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
FATE Copy link
• FATE
  • fatum (fate, as a mysterious, immutable law, by which the universe is governed): fors (chance, as a sort of mythological being, which baffles the plans, etc., of mortals; τύχη): fortuna (fortune, not as mere blind chance, but as taking a deliberate part in favor of or against a person; also of the effect which fatum or fors works): sors (lot, whether proceeding from a superior power or as the consequence of a man’s own actions; but with the associated notion of a secret destiny): casus (chance, unforeseen event, etc.): eventus (the issue, as it were, of an occurrence, etc.): eventum (the event itself, as taking a fortunate turn, or the reverse). A happy fate, fortuna secunda or prospera; sors secunda: an unhappy fate, fortuna adversa; sors misera; casus miserabilis: a hard fate, fortuna gravis; sors acerba; casus gravis or acerbus: to be exposed to the storms of fate, jactari variis casibus; jactari varietate fortunae: it has been my fate to, etc., accidit mihi, ut, etc.: it has been my happy fate to, etc., contigit mihi, ut, etc.: they will all meet with or experience the same fate, omnes eundem fortunae exitum laturi sunt: to be prepared to bear one’s fate, whatever it may be, ad omnem eventum paratum esse: to bear one’s fate patiently, whatever it may be, quemcumque casum fortuna invexerit, quiete ferre: to take warning by the fate of others, ex aliorum eventis suis rationibus providere (Auct., ad Her., 4, 9, 13): whatever my fate may be, I shall submit, quaecumque fortuna proponetur, subeatur: so fate would have it, sic erat in fatis (Ov., Pont., 1, 7, 56; ☞ Ov., Trist., 3, 2, 1); if it should be the will of fate that you should recover, si tibi fatum est convalescere: against the will of fate, praeter fatum: the storms of fate, fulmina fortunae (e.g., to despise, contemnere, Cic., Tusc., 2, 27, 66); tela fortunae (Vid: Cic., ad Fam., 5, 16, 2: homines esse nos, ea lege natos, ut omnibus telis fortunae proposita sit vita nostra, i. e., “that our life is exposed to all the blows of fate”); fortunae ictus (Vid: Sen., Ep., 80, 3; ut fortunae ictus invictus excipiat): anybody or anybody’s life is less exposed to the blows of fate, minus multa patent in alicujus vita, quae fortuna feriat (Cic., Off., 21, 73): not by any decree of fate, non fato: the books of fate, libri fatales: to be written in the books of fate, libris fatalibus contineri; in libris fatalibus inveniri.
  • The Fates, Parcae (Parca, sing., Hor., Pers.); Fata.