disuse (subs.) Copy link Outline 1. dēsuētūdo, ĭnis, f.2. intermissio (for a time) • disuse (subs.): 1. dēsuētūdo, ĭnis, f.: d. of arms, armorum d., Liv.: to fall into d., in d. abire, Callist. Dig. 2. intermissio (for a time): v. intermission. Phr.: to fall into d.: obsŏlesco, lēvi, ētum, 3: Varr.: Cic.: to restore a custom which had fallen into d., morem intermissum reducere, Plin.: words which have fallen into d., verba quae cecidere, Hor.: obsolefacio, to cause to fall into d. (efficere ut aliquid obsolescat), only in Arnob.
disuse (v.) Copy link • disuse (v.): dēdŏceo (v. to unteach), dēsuēfăcio, dēsuesco (v. to disaccustom): chiefly used in p. part., v. foll. art.
DISUSAGE, DISUSE Copy link • DISUSAGE, DISUSEDesuetude, Vid: To fall into disuse (of a law), situ et senio emori: abolescere et relinqui (Gell., 20, 1). Want of use or practice, by circumlocution. The power of memory is weakened by disuse, memoria minuitur, nisi eam exerceas.
DISUSE Copy link • DISUSEv. detrahere alicui alicujus rei consuetudinem: a consuetudine alicujus rei aliquem abducere: dedocere aliquem aliquid: desuescere (e.g., [hunc] desuevi, ne quo ad cenam iret etc. Titin., ap. Non.): mostly in past participle, desueta arma, etc.