offensio (both the giving and the taking offence): offensa (displeasure that one has drawn down upon one’s self). ☞ Not displicentia. Sen., De Tranq. 2, 8, has displicentia sui, i. e., dissatisfaction with one’s self; instead of which he uses, in the same chapter, fastidium and taedium. To draw upon one’s self, or incur, anybody’s displeasure, incurrere or cadere in alicujus offensionem; suscipere invidiam atque offensionem apud aliquem: to have incurred anybody’s grievous displeasure, magna in offensa esse apud aliquem (Cic.): I am incurring anybody’s displeasure, aliquis offendit in me: anything gives anybody displeasure, aliquid alicui displicet; aliquid alicui improbatur, aliquid alicui offensioni est; habeo ad rem offensionem (atque fastidium; anything is offensive to me) [for other phrases, Vid: To DISPLEASE]. with displeasure., invito animo: to feel displeasure (= anger) against anybody, alicui irasci, succensere. Vid: “to be ANGRY with.