Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
Contents (4 entries · 11 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

dĕōrum | ve: masc gen pl

deōrum | ve: masc gen pl

• dĕus, i (voc. sing. deus, Vulg. Psa. 22, 3 al.; but, dee, Tert. adv. Marc. 1, 29; Prud. Hamart. 931; cf. Prob. Inst. Art. 532, p. 340. The nom. plur. is di and dei; dii is freq. in MSS., but prob. indicates only the length of the ī. Di alone is found in Verg. and Hor.; di and dei indifferently in post-Aug. poets.—Gen.: deōrum and deum. —Poet. also, divum or divom, Enn. ap. Varr. L. L. 5, 10, 65; Cic. N. D. 2, 2, 4; Ter. Ad. 4, 7, 28; Verg. A. 1, 46 et saep.; Hor. Od. 1, 2, 25 al.—Dat.: dis or diis, usually monosyl.; and, deis, mostly postAug.; also, DIBVS, Inscr. Orell. 1307; 1676; 3091; 3413; and DIIBVS, ib. 2118; 4608.—As monosyllable, deus, Plaut. Am. prol. 53: deorum, dissyl. id. ib. 45; but dĭī, Luc. 4, 493: dĕī, id. 4, 519: dĕīs, Val. Fl. 7, 29), m. [root in Sanscr.: dī, div- (dyu-), to gleam: dyāus (Gr. ζεύς), heaven: dévas, God; cf. Gr. διος, εὐδία; but not θεός, Curt. Gr. etym. 503 sqq.]. a god, a deity (for syn. cf.: divus, numen).
  1. I. Prop., Cic. N. D. 1, 22 sq.; id. Tusc. 1, 26, 65 sq.; Plin. 2, 7, 5, § 14: qualem te patriae custodem di genuerunt, etc., Enn. ap. Cic. Rep. 1, 41 (Ann. v. 116 sq. ed Vahl.): ab Jove ceterisque dis deabusque immortalibus ... deorum immortalium numen, Cic. Rab. perd. 2, 5 et innum. al.—
    1. B. Special combinations.
      1. 1. Forms of ejaculation: di, Ter. And. 1, 4, 5; id. Phorm. 5, 1, 13: di boni, id. And. 2, 2, 1; id. Eun. 2, 1, 19; Cic. Att. 6, 6 fin. al.: di immortales, Plaut. Am. 1, 1, 299; id. Ep. 5, 1, 21; Ter. Eun. 2, 2, 1; Cic. Fin. 2, 28 fin. et saep.; cf.: pro di immortales, Plaut. Am. 2, 2, 190; Ter. Ad. 3, 4, 1: di magni, Ov. F. 6, 187: di deaeque, Plin. H. N. prooem. § 24: di vostram fidem, Plaut. Poen. 4, 2, 78; id. Trin. 2, 4, 190; Ter. And. 4, 3, 1; 4, 4, 5 al. (for which in full: di, obsecro vostram fidem, Plaut. Am. 5, 1, 78); cf.: pro deum atque hominum fidem, Ter. And. 1, 5, 2; id. Hec. 2, 1, 1 al.; and ellipt.: pro deum immortalium, Ter. Ph. 2, 3, 4.—
      2. 2. Forms of wishing (well or ill), greeting, asseveration, etc.: di bene vortant, Plaut. Trin. 2, 4, 101; Ter. Ad. 4, 7, 10; and in the order: di vortant bene, Ter. Eun. 2, 3, 98; id. Hec. 1, 2, 121: utinam di faxint ut, ne, etc., Plaut. Am. 2, 1, 85; Ter. Heaut. 1, 1, 109; cf.: ita di deaeque faxint, id. Hec. 1, 2, 27: di faciant, ut, ne, etc., Cic. Verr. 2, 3, 35; 2, 5, 13: di prohibeant, Ter. And. 3, 3, 36; cf.: di averruncent, Att. ap. Cic. Att. 9, 2 A, 1; and: quod di omen avertant, the gods forbid, Cic. Phil. 3, 14, 35: di melius faciant, Plaut. Ps. 1, 3, 81; cf.: di melius duint, Ter. Ph. 5, 8, 16: di meliora ferant, Tib. 3, 4, 1: di meliora velint, Ov. M. 7, 37; also ellipt.: di meliora, God forbid! Cic. Phil. 8, 3, 9; id. de Sen. 14, 47; Liv; 39, 10 et saep.; and di melius, Ov. H. 3, 125; Sen. Ep. 98 med.: dent tibi di multa bona, Plaut. Poen. 1, 1, 80; cf. id. ib. 3, 3, 54; id. Trin. 5, 2, 28; Ter. Ad. 5, 9, 21: di te servassint, Plaut. As. 3, 3, 64; id. Trin. 2, 2, 103 et saep.: di me servatum volunt, Plaut. Men. 5, 9, 61; id. Trin. 4, 3, 69 et saep.: di te perduint (perdant), Plaut. As. 2, 4, 61; id. Ps. 4, 7, 129; Ter. Eun. 2, 3, 10 al.; cf.: di te eradicent, Ter. And. 4, 4, 22; id. Heaut. 3, 3, 28; and: di tibi male faciant, id. Phorm. 2, 3, 47; Cic. Fam. 11, 21 al.: di te ament (amabunt), as a form of greeting, God bless you! Plaut. Most. 1, 4, 27; 3, 2, 28; id. Men. 2, 2, 6 al.: ita me di ament (amabunt), so help me the gods! Plaut. Poen. 1, 3, 30; Ter. And. 5, 4, 44 et saep.; cf.: ita me di bene ament, id. Eun. 4, 1, 1; id. Phorm. 1, 3, 13: per deos immortales, by the immortal gods! Cic. Phil. 3, 14: per deos, id. Off. 2, 2 al.: cum dis volentibus, by the gods' help, Enn. in Cic. Off. 1, 12, 38 (Ann. v. 207 ed. Vahl.); Plaut. Mil. 4, 8, 41; id. Pers. 3, 1, 4; cf.: dis volentibus, God willing, Sall. 3, 14, 19: si dis placet, if it please the gods, Plaut. Capt. 2, 3, 94; for which: si di volent, id. Poen. 4, 2, 88; more freq.: si dis placet, ironically or contemptuously, an't please the gods; if you please; forsooth, Ter. Eun. 5, 3, 10; Cic. Pis. 16 fin.; Liv. 6, 40; 34, 32; Quint. 8, 3, 44; Flor. 3, 4, 1 al.: di hominesque, i. e. all the world, every body, Cic. Fam. 1, 9, 19; Sall. C. 15, 4; Liv. 3, 17; 3, 19 al.: dis hominibusque invitis, in spite of every body, Cic. Vatin. 16, 38; id. Q. Fr. 3, 2, 1.—
    2. C. Esp.
      1. 1. In poets sometimes a goddess; cf. Gr. θεός: ducente deo (sc. Venere), Verg. A. 2, 632: audentes deus ipse juvat (sc. Fortuna), Ov. M. 10, 586; Macr. Sat. 3, 8; cf. of Aurora, Cat. ap. Cic. N. D. 1, 28 fin.; of Alecto, Verg. A. 7, 498 (but in all these passages, some regard deus as absol., = τὸ θεῖον, the divinity, Heyne ad Verg. A. 2, 632).—
      2. 2. Of Bacchus, Verg. A. 9, 337; 1, 636.—
    3. D. In eccl. Lat., esp. the God of the Hebrews and Christians, God: Deus summus, Lact. 1, 1: omnipotens, Vulg. Gen. 17, 1 et passim. Also of the Son of God, God the Son, Christ: Deus pater et Deus filius, Lact. 4, 29, 1; Vulg. Johan. 1, 1 al.
  2. II. Transf., of highly distinguished or fortunate persons: te in dicendo semper putavi deum, Cic. Or. 1, 23, 106; cf. id. ib. 2, 42, 179: facio te apud illum deum, Ter. Ad. 4, 1, 19: audiamus Platonem quasi quendam deum philosophorum, Cic. N. D. 2, 12; cf.: deus ille noster Plato, id. Att. 4, 16, 3: ubi nunc nobis deus ille magister, Eryx, Verg. A. 5, 392: deos quoniam propius contingis (i. e. Augustus and Maecenas), Hor. S. 2, 6, 52: deus sum, si hoc ita est, Ter. Hec. 5, 4, 3; cf.: sum deus, Plaut. Curc. 1, 3, 11; esp. of great patrons or protectors, a guardian god: Lentulus consul, parens deus, salus nostrae vitae, Cic. post Red. ad Quir. 5, 11: Lentulus, cujus pater deus ac parens nominis mei, id. Sest. 69, 144.—Hence freq. in inscriptions and on coins of the period of the empire, as an epithet of the emperors: DEO AUG., Inscr. Orell. 609 et saep.; cf. Nem. Venat. 71; Calp. Ecl. 7.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

dĕōrum | ve: masc gen pl

deōrum | ve: masc gen pl

• dĕus, ī, m. (arch. deivos)
1. Dieu, Divinité : Cic. Rep. 6, 17 ; Tim. 26 ; etc. || di boni ! Cic. Mil. 59, grands dieux ! dieux bons ! di immortales ! Cic. Nat. 1, 72, dieux immortels ! ou pro di immortales ! Cic. Par. 42 ; v. fides ; [avec ellipse de fidem] pro deum immortalium ! Cic. Fr. F 1, 8, au nom des dieux immortels ! per deos ou per deos immortales Cic. Off. 2, 5 ; Balbo 23, au nom des dieux, par les dieux immortels || di melius duint (dent), di meliora ferant, velint. Ter. Phorm. 1005 ; Tib. 3, 4, 1 ; Ov. M. 7, 37 ou simplt di meliora Cic. Phil. 8, 9, que les dieux nous assistent ! aux dieux ne plaise ! les dieux nous en préservent ! di vortant bene ! Ter. Eun. 390, que les dieux nous protègent ! cf. Ad. 728 ; Hec. 196, etc.; quod di omen avertant ! Cic. Phil. 3, 35, que les dieux détournent ce présage ! si dis placet Cic. Pis. 38, [ironique] dieu me pardonne !
2. [fig., en parl. de qqn] un dieu : Cic. de Or. 1, 106 ; Nat. 2, 32 ; Att. 4, 16, 3 ; Sest. 144 ; Quir. 11. ➳ voc. sing. inus., mais à la décad. deus Vulg. Psalm. 22, 3 ou dee Tert. Marc. 1, 29 || pl. nom. di, dii, dei ; gén. deorum et deum ; dat. dis, diis, deis || deus monos. Pl. Amph. 53.
GES Gesner (1)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
deus Copy link
ⓘ

dĕōrum | ve: masc gen pl

deōrum | ve: masc gen pl

DEVS i. m. [θεὸς, δαίμων, σιὸς] Non tantum summae illius naturae nomen, quae reliquorum omnium causa est: sed latissime patet, ad omnemque praestantiam et excellentiam significandam adhibetur. […]
Page Scan
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.