Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (10 entries · 21 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

cūr | ve: (adverb)

• cūr (old orthog. quor; cf. Vel. Long. p. 2236 P.; and in MSS. sometimes cor, v. Lachm. ad Lucr. II. p. 171 sq.), adv. [contr. from quare; cf. Vel. Long. p. 2231 P. and the letter C; acc. to Voss, Etym. s. h. v.; Analog. 4, 21, and Hand, Turs. II. p. 175, from cui rei; cf.: quoi rei, Plaut. Poen. 2, 33], = quam ob rem, for what reason, wherefore, why, to what purpose, from what motive.
  1. I. Rel.: duae causae sunt, cur tu frequentior in isto officio esse debeas quam nos, Cic. Fam. 15, 20, 2; so, causae, cur, Quint. 11, 3, 16; and: ea causa, cur, id. 2, 3, 11: non fuit causa, cur, Cic. Rosc. Com. 16, 49; cf. id. Clu. 61, 169; so, causa non esset, cur, id. N. D. 3, 4, 9: causa nulla est, cur, id. Rosc. Am. 50, 146; id. de Or. 2, 45, 189: nihil est causae, cur, Quint. 11, 3, 59: quae causa est, cur? etc., Cic. Lael. 13, 48: quid est causae, cur, etc., id. Fl. 2, 5; id. de Or. 3, 48, 185; id. Fam. 2, 13, 2: negare et adferre rationem cur negarent, id. ib. 6, 8, 1: id satis magnum esse argumentum dixisti, cur esse deos confiteremur, id. N. D. 1, 23, 62; so after argumenta, id. ib. 3, 4, 10; id. Div. 1, 3, 5: est vero cur quis Junonem laedere nolit, Ov. M. 2, 518; and with a negative: neque est, cur, etc., Plaut. Stich. 1, 1, 51: non tamen est, cur, Ov. H. 10, 144.- -And in dependent questions: quid est, cur tu in isto loco sedeas? Cic. Clu. 53, 147; id. Fin. 1, 10, 34; Liv. 21, 43, 12 et saep.: ne cui sit vestrum mirum, cur, etc., Ter. Heaut. prol. 1 al.: miror, cur me accusas, Cic. Fam. 7, 27, 1; 5, 12, 30; id. Phil. 2, 20, 49 (v. miror, admiror, etc.): quā in re primum illud reprehendo et accuso, cur, etc., Cic. Verr. 2, 3, 7, § 16: quod me saepe accusas, cur hunc meum casum tam graviter feram, id. Att. 3, 13, 2; 3, 12, 1; id. Sest. 37, 80; Hor. C. 1, 33, 3: consules invasit, cur silerent, Tac. A. 6, 4.—
    1. B. Pregn., = cujus causā, propter quod, on account of which, by reason of which: quid ergo accidit, cur consilium mutarem? Cic. Fam. 2, 16, 10: quid obstat, cur non verae fiant, Ter. And. 1, 1, 76: fecerit aliquid Philippus, cur adversus eum ... hoc decerneremus: quid Perseus meruit... cur soli omnium hostes ei simus? Liv. 41, 24, 11 Weissenb. ad loc.: Caedicius negare, se commissurum, cur sibi ... quisquam imperium finiret, id. 5, 46, 6; 10, 18, 14; Suet. Calig. 15; Ov. Am. 1, 3, 2: quid Aristides commisisset, cur tantā poenā dignus duceretur, Nep. Arist. 1, 3: multa quidem dixi, cur excusatus abirem, Hor. Ep. 1, 9, 7.—
  2. II. Interrog.: Ag. Quor mi haec irata est? Mi. Quor haec irata est tibi? Quor ego id curem? Plaut. Poen. 1, 2, 143 sq.: quor perdis adulescentem nobis? quor amat? Quor potat? Ter. Ad. 1, 1, 36 sq.; cf.: quid agis? quor te is perditum? id. And. 1, 1, 107: quor non introëo in nostram domum? Plaut. Am. 1, 1, 253; Cic. Fam. 2, 18, 3: quorsum tan dem, aut cur ista quaeris? id. Leg. 1, 1, 4: Er. Jube tibi agnum huc adferri propere pinguem. He. Quor? Er. Ut sacrufices, Plaut. Capt. 4, 2, 82: Me. Non possum. Ch. Quor non? Ter. Heaut. 1, 1, 111: cur ego plebeios magistratus ... video, etc., Liv. 2, 34, 9; 6, 15, 12.—In the poets sometimes placed after one or more words of a clause: stratege noster, quor hic cessat cantharus? Plaut. Stich. 5, 4, 28: obsequium ventris mihi perniciosius est cur? Hor. S. 2, 7, 104; 2, 3, 187.—
    1. B. Esp.
      1. 1. Pregn.
        1. a. Implying censure, indignation, remonstrance, etc.: quor id aussu's facere? Plaut. Ps. 1, 3, 114: cur es ausus subigitare, etc., id. Mil. 5, 9; id. Men. 3, 2, 28: sed quid ego? quor me excrucio? quor me macero? Ter. And. 5, 3, 15: cur imperium illi, aut cur illo modo prorogatum est, Cic. Att. 7, 3, 4; id. Div. 2, 30, 65: cur me querelis exanimas tuis? Hor. C. 2, 17, 1.—
        2. b. Implying grief, sorrow, and, with negatives, desire, etc.: eheu me miserum, quor non aut istaec mihi Aetas et formast, etc., Ter. Hec. 1, 1, 17: heu me miserum, cur senatum cogor reprehendere? Cic. Phil. 7, 4, 14; id. Fam. 2, 7, 5; id. Att. 2, 19, 1: cur ego tecum non sum? id. ib. 16, 6, 2.—
        3. c. With potential subj., in excusing, deprecating censure, etc.: quor ego apud te mentiar? Plaut. Poen. 1, 1, 24; id. Most. 2, 2, 24: cur hunc tam temere quisquam ab officio discessurum judicaret? Caes. B. G. 1, 40: pro urbis salute, cur non omnibus facultatibus, quas habemus, utamur, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 23, 15; Cic. Cael. 29, 68 al.—
      2. 2. Emphatic after si, cum, etc., implying a logical conclusion: tum id si falsum fuerat, filius quor non refellit? Ter. Phorm. 2, 3, 53: nam, si res publica defenditur, cur ea consule isto ipso defensa non est? Cic. Att. 7, 3, 4; cf.: fac esse distentam ... cur tam multos deos nihil agere patitur? id. N. D. 3, 39, 93: cur autem quidquam ignoraret animus hominis, si esset deus? id. ib. 1, 11, 28; Nep. Eum. 11, 4; Ov. F. 1, 257.—
      3. 3. Strengthened by particles of inference: nam, enim, igitur, etc.: Am. Pestis te tenet. So. Nam quor istuc Dicis? Plaut. Am. 2, 1, 31: nam cur me miseram verberas? id. Aul. 1, 1, 3: quor simulas igitur? Ter. And. 1, 1, 21: cur enim, inquies, etc., Cic. Ac. 2, 17, 55; Suet. Calig. 34; id. Claud. 4; v. Hand, Turs. II. pp. 175- 183.
ⓘ

curvē: adverbial

curve: masc/neut voc sg

Curve: masc voc sg (pers_name)

• curvus (-vŏs), a, um, adj. [root kar-, whence κορώνη; cf.: circus, varus], crooked, curved, bent (opp. rectus; mostly poet.).
  1. I. Prop.: aratrum, Lucr. 5, 933; 6, 1253; Verg. G. 1, 170: rastri, Cat. 64, 39: culter, Sen. Hippol. 53: falces, Verg. G. 1, 508: calamus, Cat. 63, 22: arbor, Ov. M. 5, 536: arcus, id. ib. 9, 114: dens, id. Am. 3, 10, 14: ungues, Varr. R. R. 2, 9, 4; Hor. Epod. 5, 93: lyra, id. C. 1, 10, 6; 3, 28, 11: crinale, Ov. M. 5, 53: (equi) alvus, Verg. A. 2, 51: carinae, id. G. 1, 360: cavernae, id. A. 3, 674: rates, Prop. 3 (4), 7, 29. litora, Cat. 64, 74; Verg. A. 3, 223; Hor. C. 4, 5, 14; id. Epod. 10, 21; Ov. M. 11, 352; cf. spatium, Sall. H. 4, 20 Dietsch: flumen, winding, crooked, Verg. G. 2, 12; Ov. M. 3, 342: aquae, id. F. 3, 520: aequor, rising on high, boisterous, id. M. 11, 505 al.—Of persons: ita te adgerundā curvom aquā faciam, ut, etc., Plaut. Cas. 1, 1, 36: arator, bent, stooping, Verg. E. 3, 42; and of one bent by age: anus, Prop. 2 (3), 18, 20. membra, Ov. M. 3, 276: senecta, id. A. A. 2, 670: caelator, Juv. 9, 145: vel gibberosi vel curvi, Dig. 21, 1, 3.—
  2. II. Trop., crooked, wrong, perverse: mores, Pers. 3, 52.—Subst.: curvum, i, n., that which is crooked or wrong (opp. rectum): scilicet ut possem curvo dignoscere rectum, Hor. Ep. 2, 2, 44: rectum discernis, ubi inter Curva subit, Pers. 4, 12: invenimus qui curva corrigeret, set every thing right, Plin. Ep. 5, 8 (21), 6: hic nobis curva corriget? Sen. Apoc. 8 fin.
GAF Gaffiot (2)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

cūr | ve: (adverb)

• cūr, adv. interrogatif,
1. [direct] pourquoi ? : Pl., Ter., Cic., Cæs., etc. || [avec une prop. inf.] : Liv. 5, 24, 5 || [poét. après plus. mots] : Hor. S. 2, 7, 104
2. [indirect, avec subj.] : duæ sunt causæ cur Cic. Fam. 15, 20, 2 ; non fuit causa cur Cic. Clu. 169 ; quæ causa est cur Cic. Læl. 48 ; quid est causæ cur Cic. Fl. 5 ; adferre rationem cur Cic. Fam. 6, 8, 1 ; Phil. 2, 56, il y a deux raisons, il n'y avait pas de raison, quelle raison y a-t-il pour que ; apporter une explication pour justifier que ; argumentum adferre cur Cic. Nat. 3, 10, apporter une preuve que ; quid est cur Cic. de Or. 1, 69, quelle raison y a-t-il pour que ; nihil habet in se gloria cur expetatur Cic. Tusc. 1, 109, la gloire n'a rien en soi qui justifie qu'on la recherche ; nihil necessitatis adfert, cur nascantur animi, similitudo Cic. Tusc. 1, 80, la comparaison n'apporte aucune preuve décisive d'une naissance de l'âme ; mora, cur non extemplo oppugnarentur, ea fuit, quod... Liv. 32, 32, 5, le retard expliquant qu'on ne les attaquât pas sur-le-champ vint de ce que... ➳ arch. quor Pl. Amph. 409 ; As. 591, etc. ; qur Pl. Amph. 581 ; Epid. 575, etc. ; CIL 1, 2189 ; cf. Prisc. Gramm. 1, 48.
ⓘ

curvē: adverbial

curve: masc/neut voc sg

Curve: masc voc sg (pers_name)

• curvus, a, um,
1. courbe, courbé, recourbé, plié : curvæ falces Virg. G. 1, 508, faux recourbées ; curva litora Catul. 64, 74, rivages sinueux ; curvus arator Virg. B. 3, 42, le laboureur courbé sur la charrue ; curvum æquor Ov. M. 11, 505, mer orageuse (dont les vagues se recourbent) || qui dévie : curvæ quadrigæ Manil. 1, 740, char qui se détourne de son chemin || creux : curvæ cavernæ Virg. En. 3, 674, cavernes profondes
2. [fig.] = pravus, qui n'est pas droit, contourné : curvo dignoscere rectum Hor. Ep. 2, 2, 44, distinguer le bien du mal ; curvi mores Pers. 3, 52, fléchissement des mœurs ; invenimus qui curva corrigeret Plin. Min. Ep. 5, 21, 6, nous avons trouvé un homme capable de redresser ce qui est courbe (de travers).
GES Gesner (2)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
cur Copy link
ⓘ

cūr | ve: (adverb)

CVR, [τίνος ἕνεκα, διατί, ἐφ᾽ ᾧ] Adu. interrogandi de causa. Scribitur a nonnullis Quur, vt alia interrogatiua a qu incipiunt, quasi sit quoi rei. […]
Page Scan
curvus Copy link
ⓘ

curvē: adverbial

curve: masc/neut voc sg

Curve: masc voc sg (pers_name)

CVRVVS, a, um. Adi. [καμπύλος, ἐπικαμπὴς, ἀγκύλος] Inflexum, ac contortum. […]
Page Scan
FOR Forcellini (1)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
S&H Smith & Hall (2)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
Jump to
• curve (subs.):
      1. 1. sĭnus, ūs (strictly a recess): wide c.s (of a coast), lati s., Tac. Ger. 1: to whirl a javelin round in a larger c., majore s. spiculum rotare, Liv. 42, 65.
      2. 2. flexus, ūs: v. bend.
      3. 3. curvātūra (i. e. the thing curved): Ov.: Plin.
      4. 4. curvāmen, ĭnis, n.: with a gentle c., molli c., Plin.
      5. 5. anfractus, ūs: v. winding.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
CURVE Copy link
• CURVE
1. curvus: curvatus: incurvus.
2. s. Vid. CURVATION, CURVATURE.
3. v. curvare: incurvare: flectere: inflectere (to bend inwards): Vid: also, To BEND.