con-sisto Copy link Outline I. Lit.A. In gen.B. In partic.1. To set, become hard or solid2. Cum aliquo, to station or place one's self with some one for conversation, to stand with ...3. To take one's place, take position, assume a place ...4. Milit. t. t., to halt, make a halt, take a position, to make a stand ...5. Jurid. t. t., to appear as accuser before a court of justice ...6. Poet.7. To have a stand as a dealer, occupy a place of business ...II. Trop.A. In gen., to rest, remain, stand, Lucr. ...B. In partic.1. To pause, to dwell upon, delay, stop ...2. To be or remain firm, unshaken, immovable, steadfast, to be at rest, to stand one's ground, to continue, endure, subsist, be, exist ...3. Cum aliquo, to agree with4. In gen., to be, exist(b). With in, ex, or the simple abl.5. As opp. to progressive motion, to come to a stand, stand still, stop, rest, take rest, cease ... ⓘcōnsistent: fut ind act 3rd pl • con-sisto, stĭti, stĭtum, 3, v. n., to place one's self anywhere, to stand still, stand, halt, stop, make a stop (very freq. and class. in prose and poetry). I. Lit. A. In gen.: jam hunc non ausim praeterire, quin consistam et conloquar, Plaut. Aul. 3, 4, 14: otiose nunc jam ilico hic consiste, Ter. Ad. 2, 1, 2: ubi ad ipsum veni diverticulum, constiti, id. Eun. 4, 2, 7; cf. Hor. S. 1, 9, 62: uti et viatores consistere cogant, Caes. B. G. 4, 5: neque is (Demosthenes) consistens in loco, sed inambulans atque ascensu ingrediens arduo, Cic. de Or. 1, 61, 261: si ludius constitit aut tibicen repente conticuit, id. Har. Resp. 11, 23; cf. id. Arch. 8, 19: plura scribam ad te cum constitero: nunc eram plane in medio mari, id. Att. 5, 12, 3: constitit nusquam primo quam ad Vada venit, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 13, 2: in quibus oppidis consistere praetores et conventum agere solebant, Cic. Verr. 2, 5, 11, § 28: Romae post praeturam, id. ib. 2, 1, 39, § 101: ire modo ocius, interdum consistere, Hor. S. 1, 9, 9: in muro consistendi potestas erat nulli, Caes. B. G. 2, 6: omnes ordines, tota in illā contione Italia constitit, Cic. Sest. 50, 107: ad mensam consistere et ministrare, id. Tusc. 5, 21, 61; so, ad aras, Ov. M. 10, 274: ad ramos, id. ib. 10, 510: ante domum, id. ib. 2, 766: ante torum, id. ib. 15, 653: in aede, id. ib. 15, 674: in medio, id. ib. 10, 601; and with a simple abl.: limine, id. ib. 4, 486; 9, 397; Stat. Th. 1, 123; Verg. A. 1, 541: post eum, Quint. 1, 10, 27: in pedes, Sen. Ep. 121, 9: calce aliquem super ipsum debere consistere, trample on, Cels. 8, 14, 19.— B. In partic. 1. To set, become hard or solid: frigore constitit Ister, has been frozen, Ov. Tr. 5, 10, 1; cf. unda, id. M. 9, 662: sanguis, Poët. ap. Cic. Tusc. 2, 17, 38: alvus, Cato, R. R. 126; 156, 4; cf.: cum jam perfecte mustum deferbuit et constitit, Col. 12, 21, 3: album ex ovo, quo facilius consistat, Cels. 4, 20, 15.— 2. Cum aliquo, to station or place one's self with some one for conversation, to stand with: in hoc jam loco cum altero Constitit, Plaut. Cist. 4, 2, 31; id. Curc. 4, 2, 16 sq.: cum hoc consistit, hunc amplexatur, Cic. Verr. 1, 7, 19.— 3. To take one's place, take position, assume a place or attitude for an action, etc.; of a musician: ut constitit, Suet. Ner. 21; of an actor: in scaenā vero postquam solus constitit, Phaedr. 5, 5, 13; of an orator: in communibus suggestis, Cic. Tusc. 5, 20, 59: Aesopus mediā subito in turbā constitit, Phaedr. 4, 5, 29; for shooting: post acer Mnestheus adducto constitit arcu, Verg. A. 5, 507; cf. of athletes, etc., id. ib. 5, 426; Plin. 7, 20, 19, § 83: inter duas acies, Liv. 7, 10, 9: cum aliquo, Petr. 19, 5.—Hence, 4. Milit. t. t., to halt, make a halt, take a position, to make a stand (opp. to a march, flight, or disorder): locus, ubi constitissent, Caes. B. G. 1, 13: qui in superiore acie constiterant, id. ib. 1, 24; cf.: in sinistrā parte acies, id. ib. 2, 23: in fluctibus, id. ib. 4, 24: sub muro, id. ib. 7, 48: juxta, id. ib. 2, 26 al.: pro opere, Sall. J. 92, 8: equites Ariovisti pari intervallo constiterunt, Caes. B. G. 1, 43: constitit utrumque agmen, Liv. 21, 46, 4: sic regii constiterant, id. 42, 58, 10 et saep.: ut reliquae (legiones) consistere non auderent, Caes. B. G. 2, 17: in locis superioribus consistere, id. ib. 3, 6: a fugā, Liv. 10, 36, 11: naves eorum nostris adversae constiterunt, Caes. B. G. 3, 14.— 5. Jurid. t. t., to appear as accuser before a court of justice: cum debitoribus, Dig. 5, 3, 49: cum matre, Sen. Ira, 2, 7, 3: adversus dominos, Dig. 5, 1, 53.— 6. Poet.: fert animus propius consistere, i. e. take a nearer view, Ov. A. A. 3, 467.— 7. To have a stand as a dealer, occupy a place of business: ede ubi consistas, Juv. 3, 296: in tabernā, Varr. L. L. 5, § 5 Müll.: IN SCHOLA, Inscr. Orell. 4085; cf.: locum consistendi Romanis in Galliā non fore, Caes. B. G. 7, 37; 7, 42.— II. Trop. A. In gen., to rest, remain, stand, Lucr. 2, 332; cf. id. 2, 322: patiamini eo transire illius turpitudinis infamiam, ubi cetera maleficia consistunt, Cic. Clu. 30, 83; cf.: ut unde orta culpa esset, ibi poena consisteret, Liv. 28, 26, 3: ante oculos rectum pietasque pudorque constiterant, Ov. M. 7, 73. — B. In partic. 1. To pause, to dwell upon, delay, stop: in uno nomine, Cic. Verr. 2, 1, 38, § 95: ipsa mihi veritas manum inicit et paulisper consistere et commorari cogit, id. Rosc. Com. 16, 48; cf. id. de Or. 3, 31, 124: in singulis, id. Part. Or. 35, 120.—Impers. pass.: ista quae spectantur, ad quae consistitur, Sen. Vit. Beat. 2, 4.— 2. (Acc. to I. B. 2.) To be or remain firm, unshaken, immovable, steadfast, to be at rest, to stand one's ground, to continue, endure, subsist, be, exist: mente consistere, Cic. Phil. 2, 28, 68; so, neque mente nec linguā neque ore, id. Q. Fr. 2, 3, 2: praeclare in forensibus causis, id. Or. 9, 30: in dicendo, id. Clu. 39, 108: verbo quidem superabis me ipso judice, re autem ne consistes quidem ullo judice, id. Caecin. 21, 59; cf. of the cause itself: quia magistratus aliquis reperiebatur, apud quem Alfeni causa consisteret, id. Quint. 22, 71; cf. also: modo ut tibi constiterit fructus otii tui, id. Fam. 7, 1, 1: in quo (viro) non modo culpa nulla, sed ne suspitio quidem potuit consistere, id. Rosc. Am. 52, 152; cf. id. Clu. 29, 78: confiteor ... me consistere in meo praesidio sic, ut non fugiendi hostis sed capiendi loci causā cessisse videar, id. de Or. 2, 72, 294: vitam consistere tutam, to remain, continue safe, Lucr. 6, 11 Lachm. N. cr.: constitit in nullā qui fuit ante color, Ov. A. A. 1, 120: sunt certi denique fines, Quos ultra citraque nequit consistere rectum, Hor. S. 1, 1, 107; Plin. 14, 6, 8, § 68: quales cum vertice celso Aëriae quercus constiterunt, Verg. A. 3, 679: nullo in loco, nullā in personā ... consistunt (ista quae vires atque opes humanae vocantur), Val. Max. 6, 9, ext. 7: spes est hunc miserum aliquando tandem posse consistere, to take a firm stand (the figure derived from fleeing soldiers), Cic. Quint. 30, 94: si prohibent consistere vires, Ov. M. 7, 573.—* 3. Cum aliquo, to agree with: videsne igitur Zenonem tuum cum Aristone verbis consistere, re dissidere, cum Aristotele et illis re consentire, verbis discrepare, Cic. Fin. 4, 26, 72.— 4. In gen., to be, exist: vix binos oratores laudabiles constitisse, Cic. Brut. 97, 333: sine agricultoribus nec consistere mortales nec ali posse manifestum est, Col. 1, praef. § 6; Varr. R. R. 3, 8 fin.: quadringentis centum Venerios non posse casu consistere, to occur, lake place, be thrown, Cic. Div. 2, 21, 48: summa studia officii inter nos certatim constiterunt, Lentul. ap. Cic. Fam. 10, 34, 3: sed non in te quoque constitit idem Exitus, take or have place, Ov. M. 12, 297.— β. With in, ex, or the simple abl. (in Quint. also with circa and inter; v. infra), to consist in or of, to depend upon: major pars victūs eorum in lacte, caseo, carne consistit, Caes. B. G. 6, 22: omnis per se natura duabus Constitit in rebus, Lucr. 1, 420: e quibus haec rerum summa consistat, id. 1, 236; so with ex, id. 1, 839; 1, 873 al.; with abl.: deveniunt in talis disposturas, Qualibus haec rerum consistit summa, id. 1, 1028; 5, 61; 5, 66: vita omnis in venationibus atque in studiis rei militaris consistit, Caes. B. G. 6, 21: in eo salus et vita optimi cujusque consistit, Cic. Phil. 3, 8, 19: in hoc summa judicii causaque tota consistit, id. Quint. 9, 32; cf. id. de Or. 1, 40, 182: causam belli in personā tuā, id. Phil. 2, 22, 53: in quibus vita beata, id. Tusc. 5, 14, 40: in unā honestate omne bonum, id. ib. 5, 14, 42: in nomine controversia, Quint. 7, 3, 7; 8, 3, 57: in actu rhetoricen, id. 2, 18, 2; 6, 3, 42: spes omnis consistebat Datami in se locique naturā, Nep. Dat. 8, 3.—With abl., Quint. 12, 10, 59: omnis quaestio circa res personasque consistere videtur, id. 3, 5, 7; 6, 3, 19: quaestio inter utile atque honestum consistet, id. 3, 8, 24. — 5. As opp. to progressive motion, to come to a stand, stand still, stop, rest, take rest, cease: sola Ubi quiesco, omnis familiae causa consistit tibi, Plaut. As. 3, 1, 9: omnis administratio belli consistit, Caes. B. C. 2, 12: vel concidat omne caelum omnisque terra consistat necesse est, Cic. Tusc. 1, 23, 54: forensium rerum labor et ambitionis occupatio constitisset, id. de Or. 1, 1, 1: usura, id. Att. 6, 1, 7: διάρροια, id. Fam. 7, 26, 2; cf.: videndum, morbus an increscat, an consistat, an minuatur, remains unchanged, Cels. 3, 2; and: cursus pituitae, id. 6, 6: cum ad Trebiam terrestre constitisset bellum, Liv. 21, 49, 1: cum bellum Ligustinum ad Pisas constitisset, id. 35, 4, 1; 22, 32, 4: infractaque constitit ira, Ov. M. 6, 627: Gaius ejusque posteri in equestri ordine constitere usque ad Augusti patrem, Suet. Aug. 2; cf.: maledictum, quod intra verba constitit, stopped at, went no farther than, Quint. Decl. 279.!*? Consisto as v. a. = constituo formerly stood Lucr. 6, 11; Sall. J. 49, 6; but these passages are corrected in recent editions. It is now found only Gell. 5, 10, 9, a doubtful passage, where Hertz reads: cum ad judices coniiciendae [consistendae] causae gratiā venissent.
cōnsistō Copy link Outline 1 se mettre, se placer, se poser : se mettre près de la ...2 s'arrêter : ils forcent les voyageurs à s'arrêter ; il s'arrêta sans ...3 se tenir [de façon compacte, solide, par étroite union des éléments] : ...4 [emploi douteux] trans., établir : . ⓘcōnsistent: fut ind act 3rd pl • cōnsistō, stĭtī, ĕre, intr., 1. se mettre, se placer, se poser : ad mensam Cic. Tusc. 5, 61, se mettre près de la table [pour servir]; simul cepere aliquid æqui loci, ubi firmo consisterent gradu Liv. 27, 18, 14, aussitôt qu'ils eurent trouvé du terrain plat où poser solidement le pied ; in pedes consistere Sen. Ep. 121, 8, se mettre sur ses pattes [tortue] || se présenter, se produire : tota in illa contione Italia constitit Cic. Sest. 107, toute l'Italie s'est présentée à cette assemblée (est venue assister à...) ; cum in communibus suggestis consistere non auderet Cic. Tusc. 5, 59, comme il n'osait paraître à la tribune ordinaire ; in causa aliqua Cic. Quinct. 77, se présenter dans une cause [pour la soutenir], cf. Agr. 25 ; Font. 14 ; [d'où] consistere seul, comparaître comme accusateur : Cic. Cæc. 59 ; Sen. Ira 2, 7, 3 || [fig.] se présenter : Cic. Or. 30 ; Br. 333 || [mil.] se placer, prendre position : simul in arido constiterunt Cæs. G. 4, 26, 5, aussitôt qu'ils eurent pris pied sur la terre ferme ; naves nostris adversæ constiterunt Cæs. G. 3, 14, 2, les navires prirent position en face des nôtres ; in orbem consistere Cæs. G. 5, 33, 3, se former en carré ; [fig.] Cic. de Or. 2, 294 || [en parl. de dés] se poser, tomber : Cic. Div. 2, 48 || [fig.] in quo non modo culpa nulla, sed ne suspicio quidem potuit consistere Cic. Amer. 152, un homme sur lequel aucune inculpation, que dis-je ? aucun soupçon n'a pu trouver prise (Clu. 78 ; 83) || [au pf] constiti, je me trouve placé (établi), [presque synonyme de sum] : Sen. Vita b. 26, 1 ; Ben. 4, 11, 4, etc.; Virg. En. 3, 681 2. s'arrêter : viatores consistere cogunt Cæs. G. 4, 5, 2, ils forcent les voyageurs à s'arrêter ; sine voce constitit Cic. Har. 2, il s'arrêta sans voix || faire halte : Cæs. G. 7, 67, 3, etc. ; a fuga Liv. 10, 36, 11, s'arrêter dans sa fuite || s'arrêter avec qqn (cum aliquo) pour causer : Cic. Verr. 1, 1, 19 ; Att. 2, 24, 4, etc. ; Hor. S. 1, 9, 62 || séjourner qq. temps dans un lieu : Cic. Verr. 2, 5, 28, etc. || se fixer, s'établir dans un lieu : Cæs. G. 7, 3, 1 ; [fig.] Cic. CM 41 ; Quinct. 5 || [fig.] s'arrêter sur qqch., insister sur : in singulis Cic. Part. 120, insister sur chaque point séparément (Verr. 2, 1, 96 ; Inv. 1, 12) || s'arrêter, s'en tenir à (à un rang déterminé) : Cic. Or. 4 ; Suet. Aug. 2 || [en parl. de choses] s'arrêter, rester immobile : omnis natura consistat necesse est Cic. Tusc. 1, 54, toute la nature (tout l'univers) s'arrête fatalement ; cum mustum constitit Col. Rust. 12, 21, 3, quand le moût a cessé de fermenter || [fig.] s'arrêter, être suspendu, cesser : omnis administratio belli consistit Cæs. C. 2, 12, 1, toute occupation de guerre (tout acte d'hostilité) est suspendue (Liv. 21, 49, 1 ; 35, 4, 1) ; consistere usura debuit Cic. Att. 6, 1, 7, le paiement des intérêts devait s'arrêter, cf. de Or. 1, 1 ; Or. 199 ; Pis. 48 3. se tenir [de façon compacte, solide, par étroite union des éléments] : Lucr. 1, 1028, etc. || [avec ex] être composé de, résulter de : Lucr. 1, 235 ; 1, 636, etc.; Cic. Inv. 2, 121 ; Gell. 4, 1, 10 || [avec abl.] Quint. 3, 8, 7 ; 12, 10, 59 || [avec in] [fig.] consister dans : major pars victus eorum in lacte... consistit Cæs. G. 6, 22, 1 (6, 21, 3), la plus grande partie de leur nourriture consiste en lait || se fonder (reposer) sur : in eo salus optimi cujusque consistit Cic. Phil. 3, 19, sur lui se fonde le salut de tous les meilleurs citoyens (Verr. 2, 2, 16 ; Marc. 22 ; Ac. 2, 139, etc.) ; rhetorice in actu consistit Quint. 2, 18, 2, la rhétorique se fonde sur la pratique || [fig.] se maintenir, rester ferme, en parfait équilibre : mente consistere Cic. Phil. 2, 68 ; animo Cic. CM 74, garder son esprit calme, en équilibre, d'aplomb (Q. 2, 3 ; Div. 2, 149) [cf. mens sujet Domo 139] 4. [emploi douteux] trans., établir : Gell. 5, 10, 9.
consisto Copy link ⓘcōnsistent: fut ind act 3rd pl CONSISTO, constiti, constitum, stere. […] 🗁 Page Scan
consistent Copy link Outline 1. constans, ntis2. consentāneus • consistent: 1. constans, ntis: c. reports, rumores c., Cic.: the record of this year is not very c., c. parum memoria hujus anni, Liv. Join: constans et gravis; firmus et stabilis et constans: Cic. But constans denotes firmness and constancy rather than mere consistency: see constant. In bad sense, c. in one's faults, c. in vitiis, Hor. 2. consentāneus: theories c. with themselves, disciplinae sibi c., Cic.: a man c. both in life and in death, vir vita et morte c., Vell. Phr.: there is no fortitude without a c. character, fortis animus sine constantia et aequabilitate nullus est, Cic.
CONSISTENT Copy link • CONSISTENTharmonizing with, consentiens: congruens: concors: consistent with anything, consentaneus alicui rei: decorus alicui or alicui rei: conjunctus cum aliqua re: accommodatus alicui rei or ad rem (fit, proper): aptus alicui rei or ad aliquid (becoming, suitable); (the words are found in this connection and order), aptus et accommodatus: aptus consentaneusque: congruens et aptus: aptus et congruens: consistent with the circumstances or times, consentaneus tempori: ad tempus accommodatus: to be consistent with anything, congruere: convenire: convenientem, aptum, consentaneumque esse alicui rei; respondere alicui rei: also by esse with genitive; e.g., it is consistent with the Gallic custom, that etc., est hoc Gallicae consuetudinis, ut, etc.: he maintained that it was not consistent with the manners of the Greeks, negavit, moris esse Graecorum, etc.: to be consistent with the character one has assumed, and the circumstances of the time, decere: quasi aptum esse consentaneumque personae et temporibus (the latter as definition of the former, by Cic., Oral., 22, 74): not to be consistent with, alienum esse re or a re. Observing consistency; a consistent person, homo stabilis et constans; a consistent mode of thinking, constantia: to be or remain consistent, sibi constare: secum consentire: se non deserere: sibi consentaneum esse: suis judiciis stare: he would never say this if he cared to be consistent, numquam id diceret, si ipse se audiret (Cic., Tusc., 5, 10, 3): not to be consistent (of persons), a se discedere.