argŭo Copy link Outline I. A.. In gen., to make clear, to show, prove ...B. Esp.a. With aliquem, to attempt to show something, ...b. With the cause of complaint in the ...(a). With gen.(b). With abl.(g). With de(d). With in with abl.II. Transf. to the thing.1. To accuse, censure, blame2. Trop., to denounce as falseA. Of physical objects, clear.1. To the sight, bright, glancing, lively ...2. a.. To the hearing, clear, penetrating, ...b. Trop., of written communications, rattling ...3. To the smell; sharp, pungent4. To the taste; sharp, keen, pungentB. Of mental qualities.1. In a good sense, bright, acute, sagacious ...2. In a bad sense, sly, artful, cunning ...a. Subtly, acutelyb. Craftily ⓘargŭe: pres imperat act 2nd sg • argŭo, ŭi, ūtum (ŭĭtum, hence arguiturus, Sall. Fragm. ap. Prisc. p. 882 P.), 3, v. a. [cf. ἀργής, white; ἀργός, bright; Sanscr. árgunas, bright; ragatas, white; and rag, to shine (v. argentum and argilla); after the same analogy we have clarus, bright; and claro, to make bright, to make evident; and the Engl. clear, adj., and to clear = to make clear; v. Georg Curtius p. 171]. I. A.. In gen., to make clear, to show, prove, make known, declare, assert, μηνύειν: arguo Eam me vidisse intus, Plaut. Mil. 2, 3, 66: non ex auditu arguo, id. Bacch. 3, 3, 65: M. Valerius Laevinus ... speculatores, non legatos, venisse arguebat, Liv. 30, 23: degeneres animos timor arguit, Verg. A. 4, 13: amantem et languor et silentium Arguit, Hor. Epod. 11, 9; id. C. 1, 13, 7.—Pass., in a mid. signif.: apparet virtus arguiturque malis, makes itself known, Ov. Tr. 4, 3, 80: laudibus arguitur vini vinosus Homerus, betrays himself, Hor. Ep. 1, 19, 6.— B. Esp. a. With aliquem, to attempt to show something, in one's case, against him, to accuse, reprove, censure, charge with: Indicāsse est detulisse; arguisse accusāsse et convicisse, Dig. 50, 16, 197 (cf. Fest. p. 22: Argutum iri in discrimen vocari): tu delinquis, ego arguar pro malefactis? Enn. (as transl. of Eurip. Iphig. Aul. 384: Εἶτʼ ἐγὼ δίκην δῶ σῶν κακῶν ὁ μὴ σφαλείς) ap. Rufin. § 37: servos ipsos neque accuso neque arguo neque purgo, Cic. Rosc. Am. 41, 120: Pergin, sceleste, intendere hanc arguere? Plaut. Mil. 2, 4, 27; 2, 2, 32: hae tabellae te arguunt, id. Bacch. 4, 6, 10: an hunc porro tactum sapor arguet oris? Lucr. 4, 487: quod adjeci, non ut arguerem, sed ne arguerer, Vell. 2, 53, 4: coram aliquem arguere, Liv. 43, 5: apud praefectum, Tac. A. 14, 41: (Deus) arguit te heri, Vulg. Gen. 31, 42; ib. Lev. 19, 17; ib. 2 Tim. 4, 2; ib. Apoc. 3, 19 al.— b. With the cause of complaint in the gen.; abl. with or without de; with in with abl.; with acc.; with a clause as object; or with ut (cf. Ramsh. p. 326; Zumpt, § 446). α. With gen.: malorum facinorum, Plaut. Ps. 2, 4, 56 (cf. infra, argutus, B. 2.): aliquem probri, Stupri, dedecoris, id. Am. 3, 2, 2: viros mortuos summi sceleris, Cic. Rab. Perd. 9, 26: aliquem tanti facinoris, id. Cael. 1: criminis, Tac. H. 1, 48: furti me arguent, Vulg. Gen. 30, 33; ib. Eccl. 11, 8: repetundarum, Tac. A. 3, 33: occupandae rei publicae, id. ib. 6, 10: neglegentiae, Suet. Caes. 53: noxae, id. Aug. 67: veneni in se comparati, id. Tib. 49: socordiae, id. Claud. 3: mendacii, id. Oth. 10: timoris, Verg. A. 11, 384: sceleris arguemur, Vulg. 4 Reg. 7, 9; ib. Act. 19, 40 al.— β. With abl.: te hoc crimine non arguo, Cic. Verr. 2, 5, 18; Nep. Paus. 3 fin.— γ. With de: de eo crimine, quo de arguatur, Cic. Inv 2, 11, 37: de quibus quoniam verbo arguit, etc., id. Rosc. Am. 29 fin.: Quis arguet me de peccato? Vulg. Joan. 8, 46; 16, 8.— δ. With in with abl. (eccl. Lat.): non in sacrificiis tuis arguam te, Vulg. Psa. 49, 8.—(ε) With acc.: quid undas Arguit et liquidam molem camposque natantīs? of what does he impeach the waves? etc., quid being here equivalent to cujus or de quo, Lucr. 6, 405 Munro.—(ζ) With an inf.-clause as object: quae (mulier) me arguit Hanc domo ab se subripuisse, Plaut. Men. 5, 2, 62; id. Mil. 2, 4, 36: occidisse patrem Sex. Roscius arguitur, Cic. Rosc. Am. 13, 37: auctor illius injuriae fuisse arguebatur? Cic. Verr. 2, 1, 33: qui sibimet vim ferro intulisse arguebatur, Suet. Claud. 16; id. Ner. 33; id. Galb. 7: me Arguit incepto rerum accessisse labori, Ov. M. 13, 297; 15, 504.—(η) With ut, as in Gr. ὡς (post-Aug. and rare), Suet. Ner. 7: hunc ut dominum et tyrannum, illum ut proditorem arguentes, as being master and tyrant, Just. 22, 3.— II. Transf. to the thing. 1. To accuse, censure, blame: ea culpa, quam arguo, Liv. 1, 28: peccata coram omnibus argue, Vulg. 1 Tim. 5, 20: tribuni plebis dum arguunt in C. Caesare regni voluntatem, Vell. 2, 68; Suet. Tit. 5 fin.: taciturnitatem pudoremque quorumdam pro tristitiā et malignitate arguens, id. Ner. 23; id. Caes. 75: arguebat et perperam editos census, he accused of giving a false statement of property, census, id. Calig. 38: primusque animalia mensis Arguit imponi, censured, taught that it was wrong, Ov. M. 15, 73: ut non arguantur opera ejus, Vulg. Joan. 3, 20.— 2. Trop., to denounce as false: quod et ipsum Fenestella arguit, Suet. Vit. Ter. p. 292 Roth.—With reference to the person, to refute, confute: aliquem, Suet. Calig. 8.—Hence, argūtus, a, um, P. a. A. Of physical objects, clear. 1. To the sight, bright, glancing, lively: manus autem minus arguta, digitis subsequens verba, non exprimens, not too much in motion, Cic. de Or. 3, 59, 220 (cf. id. Or. 18, 59: nullae argutiae digitorum, and Quint. 11, 3, 119-123): manus inter agendum argutae admodum et gestuosae, Gell. 1, 5, 2: et oculi nimis arguti, quem ad modum animo affecti sumus, loquuntur, Cic. Leg. 1, 9, 27: ocelli, Ov. Am. 3, 3, 9; 3, 2, 83: argutum caput, a head graceful in motion, Verg. G. 3, 80 (breve, Servius, but this idea is too prosaic): aures breves et argutae, ears that move quickly (not stiff, rigid), Pall. 4, 13, 2: argutā in soleā, in the neat sandal, Cat. 68, 72.— 2. a.. To the hearing, clear, penetrating, piercing, both of pleasant and disagreeable sounds, clear-sounding, sharp, noisy, rustling, whizzing, rattling, clashing, etc. (mostly poet.): linguae, Naev. ap. Non. p. 9, 24: aves, Prop. 1, 18, 30: hirundo, chirping, Verg. G. 1, 377: olores, tuneful, id. E. 9, 36: ilex, murmuring, rustling (as moved by the wind), id. ib. 7, 1: nemus, id. ib. 8, 22 al.—Hence, a poet. epithet of the musician and poet, clear-sounding, melodious: Neaera, Hor. C. 3, 14, 21: poëtae, id. Ep. 2, 2, 90: fama est arguti Nemesis formosa Tibullus, Mart. 8, 73, 7: forum, full of bustle or din, noisy, Ov. A.A. 1, 80: serra, grating, Verg. G. 1, 143: pecten, rattling, id. ib. 1, 294; id. A. 7, 14 (cf. in Gr. κερκὶς ἀοιδός, Aristoph. Ranae, v. 1316) al.—Hence, of rattling, prating, verbose discourse: sine virtute argutum civem mihi habeam pro preaeficā, etc., Plaut. Truc. 2, 6, 14: [Neque mendaciloquom neque adeo argutum magis], id. Trin. 1, 2, 163 Ritschl.— b. Trop., of written communications, rattling, wordy, verbose: obviam mihi litteras quam argutissimas de omnibus rebus crebro mittas, Cic. Att. 6, 5: vereor, ne tibi nimium arguta haec sedulitas videatur, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1. —Transf. to omens, clear, distinct, conclusive, clearly indicative, etc.: sunt qui vel argutissima haec exta esse dicant, Cic. Div. 2, 12 fin.: non tibi candidus argutum sternuit omen Amor? Prop. 2, 3, 24.— 3. To the smell; sharp, pungent: odor argutior, Plin. 15, 3, 4, § 18.— 4. To the taste; sharp, keen, pungent: sapor, Pall. 3, 25, 4; 4, 10, 26.— B. Of mental qualities. 1. In a good sense, bright, acute, sagacious, witty: quis illo (sc. Catone) acerbior in vituperando? in sententiis argutior? Cic. Brut. 17, 65: orator, id. ib. 70, 247: poëma facit ita festivum, ita concinnum, ita elegans, nihil ut fieri possit argutius, id. Pis. 29; so, dicta argutissima, id. de Or. 2, 61, 250: sententiae, id. Opt. Gen. 2: acumen, Hor. A. P. 364: arguto ficta dolore queri, dexterously-feigned pain, Prop. 1, 18, 26 al.— 2. In a bad sense, sly, artful, cunning: meretrix, Hor. S. 1, 10, 40: calo. id. Ep. 1, 14, 42: milites, Veg. Mil. 3, 6.—As a pun: ecquid argutus est? is he cunning? Ch. Malorum facinorum saepissime (i.e. has been accused of), Plaut. Ps. 2, 4, 56 (v. supra, I. B. a.).—Hence, adv.: argūtē (only in the signif. of B.). a. Subtly, acutely: respondere, Cic. Cael. 8: conicere, id. Brut. 14, 53: dicere, id. Or. 28, 98.—Comp.: dicere, Cic. Brut. 11, 42.— Sup.: de re argutissime disputare, Cic. de Or. 2, 4, 18.— b. Craftily: obrepere, Plaut. Trin. 4, 2, 132; Arn. 5, p. 181.
argŭō Copy link Outline 1 montrer, prouver : si l'on prouve que ce n'est pas permis ; ...2 dévoiler, mettre en avant [avec idée de reproche, d'inculpation], dénoncer : moi, ...3 inculper avec preuve (faire la démonstration d'une culpabilité) : sur ces griefs ...4 [sujet nom de choses] convaincre d'erreur [une personne] : le calcul des ... ⓘargŭe: pres imperat act 2nd sg • argŭō, ŭī, ūtum, ĕre, tr. 1. montrer, prouver : si arguitur non licere Cic. Par. 20, si l'on prouve que ce n'est pas permis ; Flavium desisse scriptum facere arguit Licinius tribunatu ante gesto Liv. 9, 46, 3, Licinius prouve (cherche à prouver) que Flavius avait cessé d'être greffier par ce fait qu'il avait déjà été tribun ; degeneres animos timor arguit Virg. En. 4, 13, la peur décèle un cœur bas || [passif sens réfléchi] : virtus arguitur malis Ov. Tr. 4, 3, 80, la vertu se montre dans le malheur 2. dévoiler, mettre en avant [avec idée de reproche, d'inculpation], dénoncer : ego (sum), ut tute arguis, agricola Cic. Amer. 94, moi, je suis, comme tu le mets en avant toi-même, un cultivateur ; retentos non queror ; spoliatos ferendum puto ; in vinclis cives Romanos necatos esse arguo Cic. Verr. 2, 5, 149, qu'ils aient été détenus, je ne m'en plains pas ; dépouillés, je l'estime tolérable ; mais que des citoyens romains aient été mis à mort dans les fers, voilà ce que je dénonce ; quid accusas, Cato ? quid affers in judicium ? quid arguis ? Cic. Mur. 67, sur quoi porte ton accusation, Caton ? qu'apportes-tu aux débats ? que mets-tu en avant ? multa sunt falsa, quæ tamen argui suspiciose possunt Cic. Amer. 76, il y a beaucoup d'accusations fausses, mais qui peuvent être mises en avant de manière à créer des soupçons 3. inculper avec preuve (faire la démonstration d'une culpabilité) : earum rerum nullam sibi iste neque infitiandi rationem neque defendendi facultatem reliquit ; omnibus in rebus arguitur a me Cic. Verr. 2, 4, 104, sur ces griefs cet individu ne s'est laissé ni un moyen de nier ni une possibilité de défense ; sur tous les points, je démontre sa culpabilité ; id erat certi accusatoris officium, qui tanti sceleris argueret, explicare... Cic. Amer. 53, c'était le devoir d'un véritable accusateur, voulant faire la preuve d'un tel crime, d'exposer... || [en gén.] inculper, accuser : occidisse patrem Sex. Roscius arguitur Cic. Amer. 37, Sex. Roscius est accusé d'avoir tué son père ; jus amicitiæ deserere arguerentur Cic. Læl. 35, ils seraient accusés de trahir les droits de l'amitié ; non dubitavit id ipsum, quod arguitur, confiteri Cic. Cæc. 2, il n'a pas craint d'avouer cela même dont on l'accuse ; pessimi facinoris aliquem arguere Cic. Cæc. 25, accuser qqn de l'acte le plus criminel 4. [sujet nom de choses] convaincre d'erreur [une personne] : Plinium arguit ratio temporum Suet. Cal. 8, le calcul des temps réfute l'opinion de Pline || [avec prop. inf.] : titulus spoliis inscriptus illos meque arguit, consulem ea Cossum cepisse Liv. 4, 20, 6, l'inscription que portent les dépouilles prouve contre eux et contre moi que Cossus était consul quand il les conquit, cf. Tac. Ann. 1, 12 || convaincre d'erreur, de défectuosité : mihi tradendi arguendique rumoris causa fuit ut... Tac. Ann. 4, 11, j'ai tenu à rapporter ce bruit et à en dénoncer la fausseté pour que...; (leges dedit) quas ne usus quidem, qui unus est legum corrector, experiendo argueret Liv. 45, 32, 7, (il donna des lois) telles, que l'usage même, qui est par excellence le réformateur des lois, malgré l'épreuve ne les fit pas voir en défaut. ➳ 3e pers. pl. prés. arch. arguont Pl. Bacch. 308 ; part. argutus Pl. Amph. 883 ; Merc. 629 ; part. fut. arguiturus Sall. H. 2, 71 ; arguturus est sans ex., quoique donné par Prisc. Gramm. 10, 12.
arguo Copy link ⓘargŭe: pres imperat act 2nd sg ARGVO, ui, utum, ere. [αἰτιάω, ἐλέγχω] Ostendere, Accusare, Conuincere. […] 🗁 Page Scan
argue Copy link Outline A. Intrans.I. To reason1. argūmentor, 12. dispŭto, 13. dissĕro, sĕrui, 3II. To inferB. Trans. • argue: A. Intrans.: I. To reason: 1. argūmentor, 1: why should I a. further on a point about which no one can doubt? quid porro argumentor qua de re dubitare nemo possit? Cic.: you a.d that this was a mark of love, argumentatus es amoris hoc esse signum, Cic.: also used with acc. of neut. pron.: he a.d at length in support of that view, multa in eam partem argumentatus (est), Liv.: Cic. 2. dispŭto, 1: they a. on the opposite side, contra disputant, Cic.: to a. with any one upon any thing, d. de aliqua re cum aliquo, Cic. 3. dissĕro, sĕrui, 3: to a. with any one, cum aliquo d., Cic.: the custom of a.ing about everything on opposite sides, consuetudo de omnibus rebus in contrarias partes disserendi, Cic.: v. to discuss. (Both this and the preceding word imply the careful sifting of a subject, and not merely disputation.) II. To infer: q. v. B. Trans.: To discuss: q. v. Phr.: to argue a cause, causam agere or dicere, Cic.
ARGUE Copy link • ARGUEto discuss a question: agere rem or de re (general term): disputare, disserere de aliqua re (of learned discussions: disserere, mostly of a continuous discourse): sermonem habere de re (discuss it in conversation): disceptare aliquid or de aliqua re (with a view to the settlement of a dispute): to argue at great length, multis verbis disputare: to argue on the other side, contra disputare: to argue on both sides of a question, in utramque partem: on opposite sides, in contrarias partes. Produce arguments, argumentari (with neuter pronoun or dependent clause): docere argumentis: firmare, confinnare argumentis: efficere or evincere velle (to wish to establish an opinion). Accuse, arguere (with genitive, ablative de, accusative with infinitive, or ut). [Vid: ACCUSE.] Prove, infer (transitively), probare: evincere, ostendere, declarare.