ap-pello Copy link Outline I. In gen.A. Lit., constr. with ad, or in, with the ...a. With adb. With inc. With dat.d. With quoe. Absol.B. Trop.II. A.. Esp. freq. as a nautical t. t., to bring ...a. With navem. abitu appellant huc ad molem nostram naviculam, Afran. ap. ...b. With navec. Act. absol.d. Pass. absol.e. Seldom in a neutr. senseB. Trop. ⓘappŭlī | ve: perf ind act 1st sg • ap-pello (adp-, Fleck., Halm (in Tac.); app-, Merk., B. and K., Rib., Weissenb., Halm (in Nep.), pŭli, pulsum, 3, v. a. and n., to drive, move or bring a person or thing to or toward. I. In gen. A. Lit., constr. with ad, or in, with the dat., with quo, or absol. a. With ad: ad ignotum arbitrum me adpellis, Plaut. Rud. 4, 3, 104: armentum ad aquam, Varr. R. R. 2, 5, 15; cf. id. ib. 2, 2, 11: ad litora juvencos, Ov. M. 11, 353: visum in somnis pastorem ad me appellere, to drive toward me, i. e. the herd, the flock, Att. ap. Cic. Div. 1, 22: turres ad opera appellebat, Caes. B. C. 1, 26.— b. With in: in flumen, Dig. 43, 13, 1.— c. With dat.: Hinc me digressum vestris deus appulit oris, Verg. A. 3, 715.— d. With quo: quo numquam pennis appellunt Corpora saucae Cornices, * Lucr. 6, 752.— e. Absol.: dant operam, ut quam primum appellant, Lucil. ap. Non. p. 238, 28: postquam paulo appulit unda (corpus), drove a little toward me, brought near, Ov. M. 11, 717 al.— B. Trop.: animum ad aliquid, to turn, direct, apply: animum ad scribendum adpulit, Ter. And. prol. 1; so id. ib. 2, 6, 15.—Also to bring into any condition: argenti viginti minae me ad mortem adpulerunt, drove me to destruction, Plaut. As. 3, 3, 43; id. Bacch. 3, 1, 11.— II. A.. Esp. freq. as a nautical t. t., to bring or conduct a ship somewhere, to land (in Cic. only in this signif.); constr.: appellere navem, nave, or absol. in act. and pass.; also navis appellit, or appellitur (cf. applico, II.). a. With navem. abitu appellant huc ad molem nostram naviculam, Afran. ap. Non. p. 238, 24: cum Persae classem ad Delum appulissent, Cic. Verr. 2, 1, 18: si ille ad eam ripam naves appulisset, id. Phil. 2, 11, 26 Wernsd.: cum ad villam nostram navis appelleretur, id. Att. 13, 21: Alexandrum in Italiam classem appulisse constat, Liv. 8, 3; so id. 28, 42: naves appulsae ad muros, id. 30, 10; 44, 44; 45, 5 al.— b. With nave: cum Rhegium onerariā nave appulisset, Suet. Tit. 5; cf. Gron. ad Liv. 30, 10.— c. Act. absol.: huc appelle, * Hor. S. 1, 5, 12: ad insulam appulerunt, Liv. 37, 21: cum ad litus appulisset, Quint. 7, 3, 31: cum ad Rhodum appulisset, Suet. Tib. 11; so id. Ner. 27.— d. Pass. absol.: alios ad Siciliam appulsos esse, Cic. Verr. 2, 5, 28: ripae suorum appulsus est, Vell. 2, 107.— e. Seldom in a neutr. sense: navis adpellit, comes to land, arrives at, Tac. A. 4, 27: Germanici triremis Chaucorum terram adpulit, id. ib. 2, 24; Suet. Aug. 98: Alexandrina navis Dertosam appulit, id. Galb. 10. —Poet.: appellere aliquem: me vestris deus appulit oris, Verg. A. 3, 715; so id. ib. 1, 377 (cf. id. ib. 1, 616: quae vis te immanibus applicat oris).— B. Trop.: timide, tamquam ad aliquem libidinis scopulum, sic tuam mentem ad philosophiam appulisti, Cic. de Or. 2, 37: nec tuas umquam rationes ad eos scopulos appulisses, id. Rab. Perd. 9, 25.
Appūlĭa Copy link Outline I. A province in Lower Italy, at the north of Calabria ...II. Derivv.A. Appūlĭcus , a, um, adj., Appulian ...B. Appŭlus , a, um, the same • Appūlĭa (better, Āpūl-; v. Mart. Lagun. Luc. 2, 608; cf. also Jahn ad Hor. C. 3, 4, 10), ae, f. I. A province in Lower Italy, at the north of Calabria, and east of Samnium, on both sides of the Aufidus, which divides it into Daunia and Peucetia, now Puglia, Hor. S. 1, 5, 77; id. C. 3, 4, 10; id. Epod. 3, 16; Mart. 14, 155; cf. Mann. Ital. 2, 3.—Hence, II. Derivv. A. Appūlĭcus (āpūl-), a, um, adj., Appulian: mare Apulicum, i.e. the Adriatic Sea, Hor. C. 3, 24, 4 (K. and H., publicum).— B. Appŭlus (āpŭl-), a, um, the same: gens, Hor. S. 2, 1, 38: Daunus, id. C. 4, 14, 26: Vultur, id. ib. 3, 4, 9 al.
Āpūlia Copy link ⓘAppŭlī | ve: masc/neut gen sg · masc nom/voc pl • Āpūlia, Āpūlĭcus, and Āpŭlus, v. Appul-.
appellō Copy link Outline 1 adresser la parole, apostropher : s'adressant nommément à chaque centurion ; lui, ...2 faire appel à : faire appel aux tribuns ; faire appel au ...3 adresser une réclamation [pour de l'argent], mettre en demeure, sommer [de payer] ...4 désigner [en accusant], inculper : [éviter] que pour les mêmes raisons certains ...5 appeler (donner un nom): on te donne le nom de sage ; ...6 prononcer : douceur dans la prononciation, cf. . arch. impér. pl. pass. ... ⓘappŭlī | ve: perf ind act 1st sg • 1 appellō, (adp-), āvī, ātum, āre, tr., appeler, 1. adresser la parole, apostropher : centurionibus nominatim appellatis Cæs. G. 2, 25, 2, s'adressant nommément à chaque centurion ; ille appellatus respondit Cæs. G. 5, 36, 2, lui, interpellé, répondit ; milites benigne Sall. J. 96, 2, adresser la parole avec bienveillance aux soldats ; aliquem comiter Cic. Phil. 13, 4, s'adresser à qqn avec affabilité || crebris litteris Cic. Fam. 15, 20, s'adresser à qqn dans de nombreuses lettres (lui adresser de nombreuses lettres) || prier, invoquer : te nunc appello, P. Scipio Cic. Amer. 77, je m'adresse à toi (je t'invoque), P. Scipion ; cf. Mil. 67 ; 101 ; Verr. 2, 5, 188, etc. 2. faire appel à : tribunos Cic. Quinct. 29 ; Liv. 2, 55, 4, etc., faire appel aux tribuns ; in aliqua re Cic. Verr. 2, 4, 149 ; de aliqua re Cæs. C. 3, 20, 1, faire appel au sujet de qqch. ; a prætore tribunos Cic. Quinct. 64, appeler du préteur aux tribuns 3. adresser une réclamation [pour de l'argent], mettre en demeure, sommer [de payer] : appellatus es de pecunia quam pro domo debebas Cic. Phil. 2, 71, tu as reçu sommation de payer l'argent que tu devais comme adjudicataire de la maison, cf. Quinct. 41 ; Att. 12, 13, 2 ; debitorem ad diem Sen. Ben. 4, 39, 2, assigner le débiteur en paiement ; creditores in solidum appellabant Tac. Ann. 6, 17, les créanciers mettaient en demeure pour la totalité (assignaient en paiement de la totalité de la créance) 4. désigner [en accusant], inculper : ne isdem de causis alii plectantur, alii ne appellentur quidem Cic. Off. 1, 89, [éviter] que pour les mêmes raisons certains soient punis, tandis que d'autres ne seraient même pas inculpés, cf. Dej. 3 5. appeler (donner un nom): te sapientem appellant Cic. Læl. 6, on te donne le nom de sage ; nomine aliquem Cic. Ac. 2, 13 ; Off. 1, 37, etc., appeler qqn d'un nom ; cognomine Justus appellatus Nep. Arist. 1, 2, surnommé le Juste || [dans les étymologies] : ab nomine uxoris Lavinium appellat (oppidum) Liv. 1, 1, 11, il appelle (la ville) Lavinium du nom de sa femme, cf. Cic. Rep. 2, 40 ; Liv. 1, 3, 3, etc. ; appellata ex viro virtus Cic. Tusc. 2, 43, le mot virtus qui tire son nom de vir, cf. Cæs. G. 7, 73, 8 || mentionner : aliquem Cic. Sest. 108, mentionner qqn, cf. Fin. 2, 102 ; aliquid Cic. de Or. 2, 146 ; Cæc. 54, mentionner qqch. 6. prononcer : suavitas appellandarum, litterarum Cic. Br. 133, douceur dans la prononciation, cf. Gell. 12, 13, 7. ➳ arch. appellassis = appellaveris Ter. Phorm. 742 ; impér. pl. pass. appellamino Cic. Leg. 3, 8.
appellō Copy link Outline 1 pousser vers, diriger vers : faire approcher les tours des retranchements de ...2 [en part.] pousser vers le rivage, faire aborder : faire aborder une ... ⓘappŭlī | ve: perf ind act 1st sg • 2 appellō (adp-), appŭlī, appulsum, appellĕre, tr., 1. pousser vers, diriger vers : turres ad opera Cæsaris Cæs. C. 1, 26, 1, faire approcher les tours des retranchements de César ; quo numquam pennis appellunt corpora cornices Lucr. 6, 751, où les corneilles ne se dirigent jamais dans leur vol || ad me adpellere pecus Acc. Tr. 19, pousser vers moi le troupeau ; ad bibendum oves Varro R. 2, 2, 11, mener boire les brebis 2. [en part.] pousser vers le rivage, faire aborder : classem, navem ad locum Cic. Phil. 2, 26, etc. ; Cæs. C. 2, 43, 1, faire aborder une flotte, un navire à un endroit ; adpulsa ad litus trireme Cæs. C. 2, 43, 1, la trirème ayant abordé au rivage ; classem (navem) in portum Liv. 30, 10, 9 ; in Italiam Liv. 8, 3, 6 ; in sinum Liv. 30, 19, 2 ; in locum eumdem Plin. Min. Ep. 8, 20, 7, aborder dans le port, en Italie, dans le golfe, au même endroit ; ad Delum Cic. Verr. 2, 1, 48 ; Messanam Cæs. C. 2, 3, 2 ; ad Emathiam Liv. 44, 44, 5 ; Cumas Liv. 23, 38, 3, à Délos, à Messine, en Émathie, à Cumes ; litori Liv. 25, 26, 4 ; 28, 36, 10 ; Curt. 4, 2, 24, au rivage || magno numero navium adpulso Cæs. G. 3, 12, 3, un grand nombre de navires ayant abordé ; post famam adpulsæ Punicæ classis Liv. 23, 40, 6, après avoir appris que la flotte carthaginoise avait abordé || Uticam adpulsi Sall. J. 25, 5, ayant abordé à Utique ; ut eos, qui essent appulsi navigiis, interficere possent Cic. Verr. 2, 5, 145, afin de pouvoir tuer ceux que les navires auraient mis au rivage || [abst] adpellit ad eum locum Cæs. C. 2, 23, 1, il aborde là ; ad insulam adpulerunt Liv. 37, 21, 7, ils abordèrent à l'île ; oneraria nave Puteolos Suet. Tit. 5, aborder à Putéoles (Pouzzoles) avec un vaisseau de transport.
appello Copy link ⓘappŭlī | ve: perf ind act 1st sg APPELLO [1], are. [προσαγορεύω, κλῄζω] Proprie significat nominare. Cic. pro Caecin. 54 […] 🗁 Page Scan
appello Copy link ⓘappŭlī | ve: perf ind act 1st sg APPELLO [2], uli, ulsum, ellere. [προσωθέω, ὁρμίζω, προσορμίζω] Est pellendo vel impellendo admouere, adigere. […] 🗁 Page Scan
apulus Copy link ⓘAppŭlī | ve: masc/neut gen sg · masc nom/voc pl APVLVS, siue APPVLVS, a, um. Adi. [Ἴαπυξ] Primam semper producit, secundam corripit. Lucan. 5, 380 Apulus Hadriacas exit Garganus in vndas. Martial. 8, 28 Appula Ledaei tibi floruit herba Phalanti.