Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (13 entries · 24 senses)
L&S Lewis & Short (3)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

appŏsĭtē: adverbial

appŏsĭte: perf part pass masc/neut voc sg

• ap-pōno (adp-, Ritschl, Fleck., Lachm., Baiter, Halm; app-, Merk., Kayser, K. and H., Weissenb.), pōsŭi, pŏsĭtum, 3, v. a. (perf. apposivi, Plaut. Mil. 3, 3, 31; App. ap. Prisc. p. 898 P.; cf. pono), to place, put, or lay at, near or by the side of a thing; to apply to, add, unite, etc. (class. in prose and poetry; syn.: addo, adicio, adjungo).
  1. I. Lit.
    1. A. In gen.: adpone hic mensulam, Plaut. Most. 1, 3, 150: appositas instruxere epulis mensas, Ov. M. 8, 570; so id. ib. 8, 831: sitellam, Plaut. Cas. 2, 6, 11: Sy. Onus urget. Mi. At tu adpone, put it down then, id. Poen. 4, 2, 35: illam alteram apud me, quod bonist, adponito, id. Trin. 4, 3, 60: munera eorum illis apponentur, Vulg. Bar 6, 26: At istos rastros interea tamen adpone, Ter. Heaut. 1, 1, 37; so id. And. 4, 3, 10 al.: aër Omnibus est rebus circumdatus adpositusque, Lucr. 6, 1036; 3, 373: omnes columnae machinā appositā dejectae, Cic. Verr. 2, 1, 55, § 144: notam ad malum versum, id. Pis. 30; so id. Fam. 13, 6; cf. Suet. Claud. 16: manus ad os (eorum more, qui secreto aliquid narrant, Manut.), Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1: scalis appositis urbem defenderunt, Liv. 37, 5: adpositā aure ad glaciem, Plin. 8, 28, 42, § 103: adpositum in mensā lumen, Tac. A. 2, 31: paenulam ad vulnus, Suet. Ner. 49 et saep.: dominum Adpositum flavis in Simoenta vadis, Prop. 2, 9, 12.—So freq. of the putting on of garments, crowns, etc.: cur tamen appositā velatur janua lauro, Ov. Tr. 3, 1, 39: gemmas toris, id. H. 9, 60 Loers; cf. the same, id. ib. 7, 100: meretrix Appositā populum submovet ante serā, id. Am. 3, 14, 10 (cf.: ponere seram, Juv. 6, 347): candelam valvis, i. e. to set fire to, Juv. 9, 98 al.—
    2. B. Esp.
      1. 1. Freq. as t. t. of food, dishes, to serve up, set before one (cf. Gr. παρατίθημι; the simple verb pono is often so used, q. v.): adposita sit cena, Plaut. Trin. 2, 4, 69: apposuit eis mensam, Vulg. Act. 16, 34: adpositum est ampliter, Plaut. Mil. 3, 1, 160: apposuit patellam, Cic. Verr. 2, 4, 22: Cenabat apud eum: argentum ille ceterum purum apposuerat, etc., id. ib. 4, 22, 49; id. Tusc. 5, 32, 91; id. Att. 6, 1; 14, 21; Liv. 1, 7; Plin. 8, 51, 78, § 210: convivis panem et obsonia apponere, Suet. Calig. 37; id. Caes. 43; id. Tib. 34; id. Galb. 12; Vitr. 13: Appositaque est eis ciborum magna praeparatio, Vulg. 4 Reg. 6, 23 al.; Albanum sive Falernum Te magis appositis delectat, Hor. S. 2, 8, 17; 2, 8, 69 al.—
      2. 2. Aliquem alicui or alicui rei, to appoint or designate one to any service or duty, to place in any station, to join to as an aid: custodem Tullio me apponite, Cic. Div. in Caecil. 16, 51; so Tac. A. 4, 60; cf.: adpositus custodiae (dat.), id. ib. 1, 6; 2, 68: accusator apponitur civis Romanus, Cic. Verr. 2, 1, 29, § 74; so id. ib. 2, 1, 5, § 41 fin.: calumniatores, id. ib. 2, 2, 10: praevaricatorem, id. Phil. 2, 11: non illicitatorem venditor adponet, id. Off. 3, 15, 61; cf. Cic. Verr. 2, 1, 54: custodes, Nep. Dion, 4, 5: moderator et magister consulibus appositus, Liv. 2, 18, 6; so, rectorem, Suet. Aug. 48: scrutatores, id. Claud. 35 al.—
      3. 3. To put to something by way of increase, to add to, superadd (rare; cf. addo, adicio): nihil his novum adposivi, Plaut. Mil. 3, 3, 31; id. Trin. 4, 3, 18: aetas illi, quos tibi dempserit, adponet annos, Hor. C. 2, 5, 15: exemplum, Gell. 1, 13, 9: si quis apposuerit ad haec, apponet Deus super illum etc., Vulg. Apoc. 22, 18; ib. Gen. 49, 32.—
  2. II. Trop.
    1. A. Of the mind, to apply (eccl. Lat.): appone cor ad doctrinam, Vulg. Prov. 22, 17: apposui cor meum, ut etc., ib. Eccl. 8, 16.—
    2. B. In eccl. Lat., after the Hebrew, of an act, to do further, also to do something: non apponet, ut complacitior sit adhuc? Vulg. Psa. 76, 8; so ib. Act. 12, 3: apposuerunt adhuc peccare, ib. Psa. 77, 17; 88, 23.—
    3. C. With a dat. of end, to set down for something, count, reckon, or consider as, to hold as (very rare): cum is nil promereat, postulare id gratiae adponi sibi, Ter. And. 2, 1, 32 (addi in gratiam suam, Don.): aliquid lucro, Hor. C. 1, 9, 15.—Hence, appŏsĭ-tus (adp-), a, um, P. a., put or applied to, etc.
    4. A. Of relations of space, placed or situated at or near to, contiguous to, bordering upon; constr. with dat.: regio mari adposita, Plin. 3, 18, 22, § 126: platanus itineri, id. 12, 1, 5, § 9: castellum Lupiae flumini adpositum, Tac. A. 2, 7.—Trop.: audacia fidentiae non contrarium, sed appositum ac propinquum, Cic. Inv. 2, 54, 165.—
    5. B. Metaph.
      1. 1. Fit, proper, suitable, appropriate, apposite, etc. (like aptus, q. v.; hence in MSS. freq. interchanged with it; cf. Spald. ad Quint. 3, 11, 9); constr. with ad (in this signif. very freq. in Varr. and Cic.; elsewhere very rare, perh. not found except in Quint. and Gell.): ager ad vitem adpositus, Varr. R. R. 1, 7, 5: loca adposita ad faenum, ad vinum, ad oleum, id. ib. 1, 23, 1: equus ad medendum adpositus, id. ib. 2, 7, 5: (gallinae) adpositissimae ad partum, id. ib. 3, 9, 9; 2, 10, 4: menses ad agendum maxime appositi, Cic. Verr. 2, 1, 11; 2, 5, 41 fin.; id. Att. 3, 14: multo appositior ad deferenda, Cic. Verr. 2, 4, 57: argumentatio appositissima ad judicationem, id. Inv. 1, 14. —*
      2. 2. Inclined to; constr. with dat.: judex juri magis an aequo sit adpositus, Quint. 4, 3, 11 (cf.: adclinis falsis animus, Hor. S. 2, 2, 6).—
      3. 3. Subst.: appŏsĭtum, i, n., in rhet. and gram., an epithet, adjective: adposita, quae epitheta dicuntur, ut dulce mustum, Quint. 8, 2, 10; 2, 14, 3; 9, 4, 24.—Hence, appŏsĭtē, adv., suitably, fitly, etc.: ad persuasionem, Cic. Inv. 1, 5; cf. Spald ad Quint. 2, 15, 3 praeclare et apposite et facete scribere, Gell. 2, 23, 11 (comp. and sup not used).
appŏsĭtē Copy link
ⓘ

appŏsĭtē: (adverb)

• appŏsĭtē (adp-), adv., v. appono, P. a. fin.
appŏsĭtum Copy link
ⓘ

appŏsĭte: neut voc sg

• appŏsĭtum (adp-), i, n., v. appono, P. a. B. 3.
GAF Gaffiot (3)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
appŏsĭtē Copy link
ⓘ

appŏsĭtē: (adverb)

• appŏsĭtē (appositus), de façon appropriée : Cic. Inv. 1, 6 ; Quint. 2, 15, 5.
appŏsĭtum Copy link
ⓘ

appŏsĭte: neut voc sg

• appŏsĭtum, ī, n., qui qualifie [grec ἐπίθετον], épithète : Quint. 2, 14, 3 ; 8, 6, 40, etc.
ⓘ

appŏsĭtē: adverbial

appŏsĭte: perf part pass masc/neut voc sg

• appōnō (adp-), pŏsŭī, pŏsĭtum, ĕre, tr.
I. placer auprès
  1. 1. machinā appositā Cic. Verr. 2, 1, 145 ; scalis appositis Liv. 37, 5, 1, ayant dressé (contre) une machine, des échelles ; manus ad os Cæl. d. Cic. Fam. 8, 1, 4, mettre la main devant la bouche [pour communiquer un secret] ; statio portæ adposita Liv. 34, 15, 7, le poste placé à côté de la porte || appliquer [à une blessure] : aliquid ad morsum Cato Agr. 102 ; ad vulnus Suet. Nero 49, appliquer qqch. à une morsure, à une blessure || ad malum versum notam Cic. Pis. 73, mettre une marque à côté d'un vers mauvais ; epistulis notam Cic. Fam. 13, 6, 2, mettre une marque à des lettres ; vitiis modum Cic. Tusc. 4, 42, fixer une limite aux vices
  2. 2. présenter, mettre sur la table, servir : Pl. Men. 212 ; Mil. 753 ; Amph. 804, etc.; apposita secunda mensa Cic. Att. 14, 6, 2, au second service ; legatis apposuit tantum, quod satis esset Tusc. 5, 91, il servit aux ambassadeurs des mets à suffisance ; argentum purum Cic. Verr. 2, 4, 49, servir de l'argenterie sans ornements
  3. 3. [en parl. de pers.] placer auprès : aliquem alicui, mettre qqn aux côtés d'une personne ; custodem alicui aliquem Cic. Cæc. 51, mettre qqn comme gardien (surveillant) auprès de qqn ; appositus custodiæ alicujus rei Liv. 23, 29, 4, attaché à la garde de qqch., cf. Tac. Ann. 1, 6 ; 2, 68 || [souvent en mauv. part.] aposter : calumniatores apposuit, qui dicerent Cic. Verr. 2, 1, 27, il aposta des calomniateurs pour déclarer ; non illicitatorem venditor apponet Cic. Off. 3, 61, le vendeur n'enverra pas sous main un enchérisseur ; adponitur eis accusator Nævius Turpio quidam Cic. Verr. 2, 5, 108, on aposte pour être leur accusateur un certain Nævius Turpion.
II. placer en outre
  1. 1. ad rem aliquid, ajouter qqch. à qqch. : Pl. Mil. 905 ; Cic. Inv. 2, 117 ; cantat et apponit... Hor. S. 1, 2, 107, il chante et ajoute... || ætas illi, quos tibi dempserit, adponet annos Hor. O. 2, 5, 15, le temps lui apportera en plus les années qu'il t'aura ravies || ajouter une épithète à un nom : Quint. 8, 6, 29 ; 8, 6, 40, etc. || quem fors dierum cumque dabit, lucro appone Hor. O. 1, 9, 15, toute journée que le destin t'accordera, ajoute-la au compte des bénéfices
  2. 2. [avec idée d'ordre] : appositumque ut teneretur insula Tac. Ann. 3, 38, et il fut décidé en outre qu'il serait détenu dans une île. ➳ pf adposivi Pl. Mil. 905 [mss adposui] ; Apul. d. Prisc. Gramm. 10, 37.
GES Gesner (2)
Source
Source & Attribution
Johann Matthias Gesner, Novus Linguae et Eruditionis Romanae Thesaurus (1749). Transcribed by the team of Dr. Wilhelm Kühlmann from Heidelberg University; accessed via latin-dict.github.io.
Jump to
apposite Copy link
ⓘ

appŏsĭtē: (adverb)

APPOSITE, Adu. [ἁρμοζόντως] Apte, accommodate, conuenienter. […]
Page Scan
appono Copy link
ⓘ

appŏsĭtē: adverbial

appŏsĭte: perf part pass masc/neut voc sg

APPONO, sui, situm, ere, vel ADPONO. [προστίθημι, παρατίθημι, προσάπτω, προσβάλλω, ἐπιτάττω] Prope vel iuxta ponere. […]
Page Scan
FOR Forcellini (3)
Source
Source & Attribution
Egidio Forcellini, Totius Latinitatis Lexicon. Digital entries displayed from lexica.linguax.com, maintained by Godmy. All credit belongs to the respective authors and contributors.
Jump to
S&H Smith & Hall (1)
Source
Source & Attribution
Digitized by Distributed Proofreaders from William Smith and Theophilus D. Hall, A Copious and Critical English-Latin Dictionary (1871), and generously placed into the public domain.
R&A Riddle & Arnold (1)
Source
Source & Attribution
J. E. Riddle and T. K. Arnold, A Copious and Critical English-Latin Lexicon. Data retrieved from FergusJPWalsh/riddle-arnold under a CC BY-SA 4.0 license.
APPOSITE Copy link
• APPOSITE
appositus (ad aliquid: ad judicationem, Cic., ad agendum, Cic.): idoneus (ad aliquid): accommodatus (alicui rei or ad aliquid): consentaneus alicui rei: conveniens alicui rei or ad aliquid (suitable to) aptus alicui rei or ad aliquid.