ăcŭo Copy link Outline I. Lit.II. Trop.A. First, of the tongue, qs. to whet, i. e. ...B. Acuere aliquem , ...C. Aliquid, to rouse up, kindle, excite ...D. In gramm.A. Lit., sharp, pointed2. Transf.a. Of the senses themselves, sharp, keen ...b. Of objects affecting the senses, sharp ...c. In gen., of things affecting the body, of either heat or cold from their similar effects, ...B. Fig.1. Of intellectual qualities, acute, clear-sighted ...2. In gramm. ⓘăcŭō: pres ind act 1st sg • ăcŭo, ui, ūtum, 3, v. a. (part. fut. acuturus, not used) [cf. 2. acer], to make sharp or pointed, to sharpen, whet. I. Lit.: ne stridorem quidem serrae audiunt, cum acuitur, Cic. Tusc. 1, 40; so, ferrum, Verg. A. 8, 386; Hor. C. 1, 2, 21: enses, Ov. M. 15, 776: gladium, Vulg. Deut. 32, 41: sagittas, id. Jer. 51, 11.—Poet.: fulmen, Lucr. 6, 278: dentes, Hor. C. 3, 20, 10; cf. Tib. 4, 3, 3.— II. Trop. A. First, of the tongue, qs. to whet, i. e. to sharpen, exercise, improve: acuere linguam exercitatione dicendi, Cic. Brut. 97: linguam causis, Hor. Ep. 1, 3, 23; so Vulg. Psa. 139, 4; so in gen.: se, to exercise one's self, to make one's self ready: acueram me ad exagitandam hanc ejus legationem, Cic. Att. 2, 7: mentem, ingenium, prudentiam, etc.; to sharpen: multa, quae acuant mentem, multa quae obtundant, Cic. Tusc. 1, 33; so id. Brut. 33; id. Phil. 2, 17; id. de Or. 1, 20.— B. Acuere aliquem (with or without ad aliquid), to spur on, incite, stir up, arouse: ad crudelitatem, Cic. Lig. 4; id. Fam. 15, 21: illos sat aetas acuet, Ter. Ad. 5, 3, 49; Cic. Rosc. Am. 33, 110: ita duae res, quae languorem afferunt ceteris, illum acuebant, otium et solitudo, id. Off. 3, 1; Liv. 28, 19: curis acuens mortalia corda, Verg. G. 1, 123: auditisque lupos acuunt balatibus agni, id. ib. 4, 435: quam Juno his acuit verbis, id. A. 7, 330.— C. Aliquid, to rouse up, kindle, excite (mostly poet.): saevus in armis Aeneas acuit Martem et se suscitat irā, Verg. A. 12, 108: iram, Vulg. Sap. 5, 21: studia, Val. Max. 2, 2, no. 3.— D. In gramm.: acuere syllabam, to give an acute accent to (opp. gravem ponere), Quint. 1, 5, 22; cf. Prisc. Op. Min. 159 Lind.: accentus acutus ideo inventus est, quod acuat sive elevet syllabam.—Hence, ăcūtus, a, um, P.a., sharpened, made pointed; hence, A. Lit., sharp, pointed (acer denotes natural sharpness, etc.: acutus, that produced by exertion, skill, etc.: sermo acer, impassioned, passionate; sermo acutus, pointed, acute discourse): vide ut sit acutus culter probe, Plaut. Mil. 5, 4: ferrum, Hor. A. P. 304: cuspis, Verg. A. 5, 208: gladius, Vulg. Psa. 56, 5: carex, Verg. G. 3, 231; elementa, i. e. pointed, jagged atoms (opp. to perplexa, connected), Lucr. 2, 463: nasus, Plaut. Cap. 3, 4, 114: oculi, of a pointed shape, id. Ps. 4, 7, 121: aures, pointed, Hor. C. 2, 19, 4: saxa, id. ib. 3, 27, 61; so Verg. A. 1, 45.— 2. Transf. a. Of the senses themselves, sharp, keen: oculos acrīs atque cicutos, Cic. Planc. 66: nares, Hor. S. 1, 3, 29; Cels. 2, 6.— b. Of objects affecting the senses, sharp, acute; of the voice, soprano or treble: inde loci lituus sonitus effudit acutos, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. 116 Müll. (Ann. v. 522 ed. Vahl.): hinnitu, Verg. G. 3, 94: voces, id. Cir. 107; Ov. M. 3, 224: stridore, Hor. C. 1, 34, 15: vocem ab acutissimo sono usque ad gravissimum sonum recipiunt, from the highest treble to the lowest base, Cic. de Or. 1, 59, 251; cf. ib. 3, 57, 216; Somn. Scip. 5; Rep. 6, 18.— c. In gen., of things affecting the body, of either heat or cold from their similar effects, keen, sharp, violent, severe: sol, Hor. Ep. 1, 10, 17: radii solis, Ov. H. 4, 159: gelu, Hor. C. 1, 9, 4; cf. Lucr. 1, 495; Verg. G. 1, 93; so, febris, Cels. 2, 4: morbus, id. 3 (opp. longus), rapid.— Subst. with gen.: acuta belli, violent, severe misfortunes of war, Hor. C. 4, 4, 76 (= graves belli molestias).— B. Fig. 1. Of intellectual qualities, acute, clear-sighted, intelligent, sagacious (very freq.): Antisthenes homo acutus magis quam eruditus, Cic. Att. 12, 37; so id. de Or. 1, 51; id. N. D. 1, 16; Nep. Dion. 8, 1: homo ingenio prudentiāque acutissimus, Cic. de Or. 1, 39: acutae sententiae, id. Opt. Gen. Or. 2, 5: motus animorum ad excogitandum acuti, id. Or. 1, 113: studia, id. Gen. 50: conclusiones, Quint. 2, 20, 5.— 2. In gramm.: accentus acutus, the acute accent (opp. gravis), Prisc. p. 159, ed. Lindem.—Comp. Plin. 13, 1, 2.—Adv.: ăcūte, sharply, keenly, acutely:. cernere, Lucr. 4, 804; ib. 811: conlecta, Cic. Deiot. 33: excogitat, Cic. Verr. 4, 147: respondeo, id. Cael. 17: scribo, Cic. Verr. 3, 20; so, ăcūtum: cernis, Hor. S. 1, 3, 26: resonarent, ib. 8, 41: and, ăcūta: canis ululat, Enn. ap. Fest. p. 9 Müll. (Ann. 346 Vahl.).—Comp., Cic. Inv. 2, 16.—Sup., Cic. Off. 1, 44; Cic. Verr. 3, 20.
ăcŭō Copy link Outline 1 [au propre] : aiguiser (affiler) les épées ; aiguiser une scie2 [fig.]a) aiguiser, exercer : aiguiser sa langue [par l'exercice de la parole]; tu ...b) exciter, stimuler : [avec ad ] exciter à : [avec in acc.] ...c) exciter, augmenter : ce qui avivait les préoccupations, c'est que [le fait ...d) [gramm.] rendre aigu, prononcer d'une façon plus aiguë ou plus accentuée : ... ⓘăcŭō: pres ind act 1st sg • ăcŭō, ŭī, ūtum, ĕre, (ac-, cf. acus, acies), tr., rendre aigu, pointu : 1. [au propre] : gladios Liv. 44, 34, 8, aiguiser (affiler) les épées ; serram Cic. Tusc. 5, 116, aiguiser une scie 2. [fig.] a) aiguiser, exercer : linguam Cic. de Or. 3, 121 ; Br. 331, aiguiser sa langue [par l'exercice de la parole]; linguam causis acuis Hor. Ep. 1, 3, 23, tu affiles ta langue en vue de plaidoiries ; mentem Cic. Tusc. 1, 80 ; ingenium Cic. Br. 126, aiguiser l'intelligence, l'esprit ; b) exciter, stimuler : Cic. de Or. 1, 115 ; Amer. 110 ; Off. 3, 1 ; Liv. 28, 19, 14 ; [avec ad] exciter à : Cic. Or. 142 ; Lig. 10 ; Liv. 26, 51, 7, etc.; [avec in acc.] animer contre : Liv. 8, 36, 10 ; c) exciter, augmenter : curam acuebat quod Liv. 8, 6, 15, ce qui avivait les préoccupations, c'est que [le fait que], cf. 10, 45, 7 ; studia Liv. 10, 13, 8, augmenter le dévouement, les sympathies ; d) [gramm.] rendre aigu, prononcer d'une façon plus aiguë ou plus accentuée : Quint. 1, 5, 22 ; Gell. 6, 7, 4 ; 13, 26, 2.
acuo Copy link ⓘăcŭō: pres ind act 1st sg ACVO, ui, utum, ere. [ἀκονάω, θήγω, ὀξύνω] Est proprie ferri aciem sic tenuare, vt bene incîdat, quod cote vel lima fieri solet. […] 🗁 Page Scan