ancus Copy link ⓘAncō | ve: masc abl/dat sg • ancus appellatur, qui aduncum bracchium habet et exporrigi non potest, Paul. ex Fest. p. 19 Müll. [v. ango].
Ancus Copy link ⓘAncō | ve: masc abl/dat sg • Ancus (Marcius), i, m. [v. ango] (prop. a servant, as bending, crouching; hence = ancus Martius = θεράπων Ἄρεως, servant of Mars), the fourth king of Rome, A.U.C. 116-140, said to have been the grandson of Numa by Pompilia, Cic. Rep. 2, 18, 33; 2, 3, 5; Varr. Fragm. p. 241 Bip.; Liv. 1, 32 sqq.; Verg. A. 6, 815; Hor. C. 4, 7, 15; Ov. F. 6, 803 al.
Ancus Copy link ⓘAncō | ve: masc abl/dat sg • 1 Ancus, ī, m., Ancus Martius, quatrième roi de Rome : Virg. En. 6, 815.
ancus Copy link ⓘAncō | ve: masc abl/dat sg • 2 ancus, a, um (ἄγκος), recourbé ; qui ne peut étendre le bras : P. Fest. 19.
ancus Copy link ⓘAncō | ve: masc abl/dat sg ANCVS, appellatur, qui aduncum brachium habet, vt exporrigi non possit. Festus. […] 🗁 Page Scan