Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
Contents (7 entries · 16 senses)
L&S Lewis & Short (3)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

văgō | ne: masc/neut abl/dat sg

• văgus, a, um, adj. [root vagh-; Sanscr. vāhas; Gr. ὄχος, wagon; cf. veho], strolling about, rambling, roving, roaming, wandering, unfixed, unsettled, vagrant (freq. and class.; syn. errabundus).
  1. I. Lit.: cum vagus et exsul erraret, Cic. Clu. 62, 175: itaque vagus esse cogitabam, id. Att. 7, 11, 5: dum existimabam vagos nos fore, id. ib. 7, 26, 3: Gaetuli vagi, palantes, Sall. J. 18, 2; cf. id. ib. 19, 5: multitudo dispersa atque vaga, Cic. Rep. 1, 25, 40 (from Aug. Ep. 138, 10): quae circum vicinos vaga es, Plaut. Mil. 2, 5, 14: navita, Tib. 1, 3, 39: mercator, Hor. A. P. 117: Hercules, id. C. 3, 3, 9: scurra, id. Ep. 1, 15, 28: tibicen, id. A. P. 215: pecus, id. C. 3, 13, 12: aves, id. ib. 4, 4, 2: cornix, id. ib. 3, 27, 16: pisces, id. S. 2, 4, 77: vagi per silvas ritu ferarum, Quint. 8, 3, 81; cf. also: saepe vagos extra limina ferte pedes, Ov. A. A. 3, 418: refringit virgulta pede vago, Cat. 63, 84: ne bestiae quidem ... facile patiuntur sese contineri motusque solutos et vagos a naturā sibi tributos requirunt, unrestrained, Cic. Fin. 5, 20, 56: peregrinationes, Sen. Tranq. 2, 13: errores, Ov. M. 4, 502: gressus, Mart. 2, 57, 1.—Of inanim. things: quae (sidera) autem vaga et mutabili erratione labuntur, Cic. Univ. 10; cf.: quae (stellae) errantes et quasi vagae nominarentur, id. Rep. 1, 14, 22: Aurorā exoriente vagi sub limina Solis, Cat. 64, 271: luna, Hor. S. 1, 8, 21: aequora, Tib. 2, 6, 3: flumina, Hor. C. 1, 34, 9: Tiberis, id. ib. 1, 2, 18: venti, id. ib. 3, 29, 24: fulmina, Ov. M. 1, 596: flamma, Hor. S. 1, 5, 73: crines, Ov. M. 2, 673: harena, flying, light, Hor. C. 1, 28, 23: domus (Scytharum), id. ib. 3, 24, 10: lumina noctis, Stat. Th. 3, 63: febres, sporadic, Cels. 3, 5: fel toto corpore, diffusing itself, Plin. 11, 37, 75, § 193.—
  2. II. Trop., wandering, wavering, unsteady, inconstant, doubtful, uncertain, vague: (in oratione) solutum quiddam sit nec vagum tamen, capricious, Cic. Or. 23, 77: genus orationum, id. Brut. 31, 119; cf.: pars quaestionum vaga et libera et late patens, indefinite, vague, id. de Or. 2, 16, 67: nomen Ambrosiae et circa alias herbas fluctuatum, Plin. 27, 4, 11, § 28: de dis immortalibus habere non errantem et vagam, sed stabilem certamque sententiam, Cic. N. D. 2, 1, 2: vaga volubilisque fortuna, id. Mil. 26, 69: vaga popularisque supplicatio, irregular, i. e. celebrated as men chanced to meet, without legal appointment, Liv. 3, 63, 5: incertum diu et quasi vagum imperium, Suet. Vesp. 1: vagus adhuc Domitius, i. e. vacillating between the parties, Vell. 2, 76, 2: puellae, inconstant in love, Prop. 1, 5, 7: vagae moderator juventae, flighty, giddy, Mart. 2, 90, 1; Stat. S. 4, 6, 2: concubitu prohibere vago, i. e. promiscuous, Hor. A. P. 398; so Col. 12, 1, 2; Mart. 6, 21, 6.—Poet., with gen.: vagus animi, wandering in mind, Cat. 63, 4.—adv.: văgē, here and there, far and wide, dispersedly: vage effusi per agros palatique, etc., Liv. 26, 39, 22: res sparsae et vage disjectae, Auct. Her. 4, 2, 3: dispergere, id. ib. 4, 31, 42: dicere, Sen. Q. N. 2, 48, 2.
văgo Copy link
ⓘ

văgō | ne: pres ind act 1st sg

• văgo, āre, 1, v. n., act. collat. form of vagor (ante-class.), to wander: te adloquor ... quae circum vicinos vagas, Plaut. Mil. 2, 5, 14 Brix: exsul incerta vagat, Pac. ap. Non. 467, 25 (Trag. Rel. v. 225 Rib.): vagant matronae percitatae insaniā, Att. ap. Non. ib. (Trag. Rel. v. 236 ib.); cf. Varr., Turp., and Pompon. ib.
ⓘ

văgō | ne: pres ind act 1st sg (dep)

• văgor, ātus, 1, v. dep. n. and a. [vagus], to stroll about, go to and fro, to ramble, wander, roam, range, rove (class.; syn.: erro, palor).
  1. I. Lit.: enim metuo ut possim reicere (boves) in bubile, ne vagentur, Plaut. Pers. 2, 5, 18: quae (natura) efficiat volucres huc illuc passim vagantes, Cic. Div. 2, 38, 80: cum in agris homines passim bestiarum more vagabantur, id. Inv. 1, 2, 2: tota Asia vagatur, volitat ut rex, id. Phil. 11, 2, 6: volitabit et vagabitur in foro, Auct. Her. 4, 39, 51: toto foro, Cic. de Or. 1, 40, 184; id. Font. 15, 33 (11, 23): totā urbe, Verg. A. 4, 68: tibicines feriati vagantur per urbem, Varr. L. L. 6, § 17 Müll.: Germani latius jam vagabantur, Caes. B. G. 4, 6; 1, 2; id. B. C. 1, 59: libera vagandi facultas, Hirt. B. G. 8, 32: qui populabundi in finibus Romanorum vagabantur, Liv. 3, 5, 13; 2, 60, 2: ad quattuor milia hominum frumentatum egressa cum in agris passim vagarentur, id. 36, 39, 20; 3, 58, 11; Ov. F. 1, 545; Quint. 5, 9, 12: canes circum tecta vagantur, Verg. G. 3, 540; id. A. 5, 560: circum vicos ludibundus, Suet. Ner. 26: ultra Terminum curis vagor expeditis, Hor. C. 1, 22, 11.—Of inanimate things: luna isdem spatiis vagatur quibus Sol, Cic. N. D. 2, 40, 103: stellae sponte suā, jussaene vagentur et errent, Hor. Ep. 1, 12, 17 (cf.: stellae quae errantes et quasi vagae nominantur, Cic. Rep. 1, 14, 22): late vagatus est ignis, Liv. 5, 42, 2; cf. id. 44, 29, 6.—*
          1. β. Poet., with acc.: Ino etiam primā terras aetate vagata est, i. e. wandered through the earth, Prop. 2, 28 (3, 24), 19 (al. fugata est).—
  2. II. Trop., to wander about, roam, be unsettled, waver, spread abroad, diffuse itself, etc.: speremus nostrum nomen volitare et vagari latissime, Cic. Rep. 1, 17, 26: etiam cum manent corpore, animo tamen excurrunt et vagantur, id. ib. 2, 4, 7: quorum vagetur animus errore, id. Off. 2, 2, 7: ne vagari et errare cogatur oratio, id. de Or. 1, 48, 209: eo fit, ut errem et vager latius, id. Ac. 2, 20, 66; cf. id. Div. 1, 40 88: verba ita soluta, ut vagentur, id. de Or. 3, 44, 176; cf. id. Tusc. 3, 6, 13: idcircone vager scribamque licenter, Hor. A. P. 265: non vagans oratio, sed defixa in unā re publicā, Cic. Rep. 2, 11, 22: video, qui de agri culturā scripserunt ... latius vagatos, Varr. R. R. 1, 2, 13: Viennensium vitia inter ipsos residunt, nostra late vagantur, Plin. Ep. 4, 22, 7: ea fama vagatur, is spread abroad, Verg. A. 2, 17; cf. Ov. M. 12, 54: quare mors immatura vagatur, Lucr. 5, 221: vagantibus Graeciae fabulis, i. e. variously related, fluctuating, Plin. 5, 5, 5, § 31.
GAF Gaffiot (4)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

văgō | ne: masc/neut abl/dat sg

• văgus, a, um,
1. vagabond, qui va çà et là, qui va à l'aventure, errant : Cic. Clu. 175 ; Rep. 1, 40 ; Att. 7, 11, 5, etc. ; vagi per silvas Quint. 8, 3, 81, errants à travers les bois || stellæ quasi vagæ Cic. Rep. 1, 22, étoiles en qq. sorte vagabondes ; vaga harena Hor. O. 1, 28, 23, sable errant [à la merci du vent] ; vaga fulmina Ov. M. 1, 596, foudre sinueuse, aux feux épars
2. [fig.]
  1. a) flottant, inconstant, ondoyant : vaga sententia Cic. Nat. 2, 2, opinion flottante, cf. Cic. Mil. 69 ; vaga puella Prop. 1, 5, 7, jeune fille inconstante ;
  2. b) indéterminé, indéfini : quæstio vaga Cic. de Or. 2, 67, sujet indéfini ;
  3. c) [rhét.] parole libre d'allure, qui ne subit pas la contrainte du syllogisme : Cic. Br. 119, ou style livré au hasard, affranchi de toute loi Cic. Or. 77.
văgō Copy link
ⓘ

văgō | ne: pres ind act 1st sg

• văgō, āvī, āre = vagor : Enn. Scen. 185 ; Pacuv. 225 ; Acc. Tr. 236 ; Pl. Mil. 424.
ⓘ

văgō | ne: pres ind act 1st sg (dep)

• 1 văgor, ātus sum, ārī (vagus), intr.,
1. aller çà et là, errer : in agris Cic. Inv. 1, 2, errer dans les champs ; tota Asia, toto foro Cic. Phil. 11, 6 ; de Or. 1, 184, aller et venir par toute l'Asie, par tout le forum || late vagatus est ignis Liv. 5, 42, 2, le feu se répandit au loin
2. [fig.]
  1. a) se répandre, s'étendre au loin, circuler : vagabitur tuum nomen longe atque late Cic. Marc. 29, ton nom s'étendra au loin en tous sens, cf. Cic. Rep. 1, 26 ; 2, 7 ;
  2. b) errer, flotter : errore vagari Cic. Off. 2, 7, aller à l'aventure dans une course capricieuse = n'avoir pas de principes établis || aller à l'aventure, sans ordre précis, prendre ses aises : Cic. de Or. 1, 209 ; Rep. 2, 22 ; Tusc. 3, 13 ;
  3. c) [en parl. de style] = ne pas être soumis à la contrainte du rythme : Cic. de Or. 3, 176 ;
  4. d) vagantes fabulæ Plin. 5, 31, récits flottants, contradictoires.
vāgŏr Copy link
ⓘ

văgō | ne: pres ind act 1st sg (dep)

• 2 vāgŏr, ōris, m. = vagitus : Enn. Ann. 422 ; Lucr. 2, 576.