Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (2 entries · 8 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

succenditis: pres ind act 2nd pl

• suc-cendo, di, sum, 3, v. a. [sub-candeo; v. accendo], to kindle or set on fire from below (syn. inflammo).
  1. I. Lit. (class.): (sapiens) etiamsi in Phalaridis tauro inclusus succensis ignibus torreatur, Cic. Pis. 18, 42: aggerem cuniculo hostes succenderant, Caes. B. G. 7, 24: arma cumulata in ingentem acervum ipse imperator face subditā succendit, Liv. 45, 33; cf. Quadrig. ap. Gell. 15, 1, 7; Caes. B. G. 5, 43: rogum, Liv. 28, 23: pontem, id. 1, 37: pinus duabus manibus, Ov. M. 5, 442: urbem suis manibus, Caes. B. G. 7, 15: aër fulminibus succenditur, Luc. 2, 269; 2, 413: aras, Sen. Herc. Oet. 790.—
    1. B. Transf., to inflame, redden: illi rubor igneus ora Succendit, Luc. 9, 792: purpura infecit niveos vultus per liquidas succensa genas, Claud. Rapt. Pros. 1, 274.—
  2. II. Trop., to kindle, inflame with passion, etc. (only poet.; cf. succenseo): succendit Castora Phoebe, Prop. 1, 2, 15: Deucalion Pyrrhae succensus amore, Ov. H. 15, 167: altera succensa cupidine, id. M. 8, 74: patriā succensa senectā (i. e. amore patris senis), Prop. 3, 19 (4, 18), 15: (furorem) succendunt classica cantu, Luc. 6, 166; cf.: in bella succensi mero, Sen. Herc. Fur. 779: succensas agit libido mentes, id. Hippol. 541: succensi irā, Sil. 1, 169: luctu succensus, Val. Fl. 3, 585: dulcedine famae succensus, Juv. 7, 40: mens facibus pudoris, Claud. Laud. Stil. 2, 221.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

succenditis: pres ind act 2nd pl

• succendō, cendī, cēnsum, ĕre (sub et *cando, cf. candeo, candidus), tr.,
1. mettre le feu (incendier) par-dessous, à la base : Cic. Pis. 42 ; Cæs. G. 7, 24, 2, etc.; Liv. 45, 33, etc.
2. [fig.] enflammer :
  1. a) rubor succendit ora alicui Luc. 9, 792, la rougeur enflamme le visage de qqn ;
  2. b) embraser qqn des feux de l'amour : Prop. 1, 2, 15 ; Ov. H. 15, 167 || succensus cupidine Ov. M. 8, 74, enflammé de désir ;
  3. c) exciter : furorem Luc. 6, 166, allumer la fureur.