Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
Contents (6 entries · 16 senses)
L&S Lewis & Short (2)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

sĕrerer | ne: imperf subj pass 1st sg

• sĕro, sēvi, sătum, 3, v. a. [for seso, root sa-; Gr. σάω, σήθω, to sift], to sow, plant (freq. and class.; syn.: planto, semino, consero).
  1. I. Lit., with acc., either of the plant, seed, etc., sown, or of the land cultivated: ubi tempus erit, effodito seritoque recte ... Quae diligentius seri voles, in calicibus seri oportet, Cato, R. R. 133, 2: serendum viciam, lentem, cicerculam, etc., Varr. R. R. 1, 32, 2: oleam et vitem, Cic. Rep. 3, 9, 16: frumenta, Caes. B. G. 5, 14: ut tantum decumae sit, quantum severis: hoc est, ut quot jugera sint sata, totidem medimna decumae debeantur, Cic. Verr. 2, 3, 47, § 112: agri molliti et oblimati ad serendum, id. N. D. 2, 52, 130: serit arbores, quae alteri saeculo prosint, Caecil. ap. Cic. Tusc. 1, 14, 31; Cic. Sen. 7, 24; 17, 59: nullam sacrā vite prius severis arborem, Hor. C. 1, 18, 1; cf. id. ib. 3, 10, 6: semina, Verg. G. 1, 193: surculos, Auct. ap. Cic. de Or. 2, 69, 278: aliquid in inculto et derelicto solo, Cic. Brut. 4, 16: iste serendus ager, Ov. A. A. 2, 668: sulcos, Tib. 2, 3, 70: vera ratio serendi, Plin. 18, 25, 60, § 224.—Freq. in part. perf.: multa erant inter eum locum manu sata, Caes. B. C. 3, 44: saepe satas alio vidi traducere messes, Verg. E. 8, 99; id. G. 3, 176.—Hence, subst.: săta, ōrum, n., standing corn, crops, Verg. E. 3, 82; id. G. 1, 325; id. A. 2, 306; 12, 454; Ov. M. 1, 286; Plin. 16, 25, 39, § 94; Pall. 1, 43.—Prov.: mihi istic nec seritur nec metitur, i. e. I have no benefit from it, it's nothing to me, Plaut. Ep. 2, 2, 80.—
    1. B. Transf., of persons, to beget, bring forth, produce; only in part. perf. in pass. sense, begotten, sprung forth, born, etc.: Tertullae nollem abortum: tam enim Cassii sunt jam quam Bruti serendi, Cic. Att. 14, 20, 2; id. Leg. 1, 8, 24: non temere nec fortuito sati et creati sumus, id. Tusc. 1, 49, 118; cf. id. ib. 1, 25, 60; id. Univ. 12, 35: hic satus ad pacem, Prop. 3, 9, 19.—With ex: ex Tantalo ortus Pelops, ex Pelope autem satus Atreus, Poët. ap. Quint. 9, 3, 57.— With de: Ilia cum Lauso de Numitore sati, Ov. F. 4, 54.—With ab: largo satos Curetas ab imbri, Ov. M. 4, 282.—With simple abl. (so most freq.): Camertem Magnanimo Volscente satum, Verg. A. 10, 562: sole satus Phaëthon, Ov. M. 1, 751: sata Tiresiā Manto, id. ib. 6, 157 et saep.: sate sanguine divum, sprung from, Verg. A. 6, 125: non sanguine humano sed stirpe divinā satum se esse, Liv. 38, 58, 7: o sate gente deum, Verg. A. 8, 36: matre satos unā, Ov. M. 5, 141; so, matre, id. F. 3, 799; Nereide, id. M. 12, 93; cf.: Bacchum vocant satumque iterum solumque bimatrem, id. ib. 4, 12.— Hence, satus (sata) aliquo, for a son (or daughter) of any one: satus Anchisa, i. e. Æneas, Verg. A. 5, 244; 5, 424; 6, 331; 7, 152: Hammone satus, i. e. Iarbas, id. ib. 4, 198: satae Peliā, Ov. M. 7, 322: sati Curibus, sprung from, natives of Cures, id. ib. 14, 778.—
  2. II. Trop., to sow the seeds of any thing, to found, establish, to scatter, disseminate, propagate, produce, to cause, occasion, excite, etc.: leges, instituta, rem publicam, Cic. Tusc. 1, 14, 31: diuturnam rem publicam, to found, establish, id. Rep. 2, 3, 5: mores, id. Leg. 1, 6, 20: aere vulnera vasta serebant, scattered, Lucr. 5, 1290; so, vulnera pugnantis tergo, Sil. 5, 235: lites, Plaut. Poen. 3, 2, 10: negotium, id. Most. 5, 1, 51; cf.: (Hamilcar) Romanum sevit puerili in pectore bellum, Sil. 1, 80: civiles discordias, Liv. 3, 40, 10: causam discordiarum, Suet. Calig. 26: crimina in senatum apud infimae plebis homines, Liv. 24, 23 fin.: invidiam in alios, Tac. H. 2, 86: rumores, Verg. A. 12, 228; Curt. 8, 9, 1: opinionem, Just. 8, 3, 8: sibi causas sollicitudinum, Sen. Ep. 104, 12.
ⓘ

sĕrerer | ne: imperf subj pass 1st sg

• sĕro (ui), tum, 3, v. a. [Sanscr. sarat, thread; Gr. σειρά, rope; cf.: εἴρω, ἕρμα, ὅρμος; Lat. series, servus], to join or bind together, to plait, interweave, entwine, etc.
  1. I. Lit. (so only in part. perf.): accipiunt sertas nardo florente coronas, Luc. 10, 164; Cypr. Ep. 4, 3: flores, App. M. 4, p. 156, 4; 10, p. 254, 38: rosa, id. ib. 2, p. 121, 131: loricae, linked, Nep. Iph. 1 fin.; cf. Serv. Verg. A. 1, 421.—
    1. B. Subst.: serta, ōrum, n., wreaths of flowers, garlands (freq. and class.): arae sertis recentibus halant, Verg. A. 1, 417: coronae, serta, Plaut. As. 4, 1, 58; Lucr. 4, 1128; 4, 1174; Cic. Tusc. 3, 18, 43; id. Cat. 2, 5, 10; Cat. 6, 8; Verg. E. 6, 16; Tib. 1, 1, 12; 1, 2, 14; 1, 7, 52 et saep. al.—Rarely in sing.: roseo Venus aurea serto, Aus. Idyll. 6, 88.—Collat. form serta, ae, f. (sc. corona): cum tua praependent demissae in pocula sertae, Prop. 2, 33 (3, 31), 37; id. et Corn. Sev. ap. Charis. p. 83 P.—
  2. II. Trop., to join, connect, interweave; to combine, compose, contrive (class. but rare; syn.: jungo, cieo, instruo): seritote diem concorditer ambo, i. e. alternate according to the succession (in the government), Enn. ap. Charis. p. 177 P. (Ann. v. 110 Vahl.): ex aeternitate causa causam serens, joining in order, following, Cic. Fat. 12, 27: cujus (fati) lege immobilis rerum humanarum ordo seritur, is arranged, disposed, Liv. 25, 6: bella ex bellis serendo, by joining war to war, Sall. H. 4, 61, 20 Dietsch: tumultum ex tumultu, bellum ex bello serunt, id. ib. 1, 48, 7 ib.; cf. Liv. 21, 10; cf.: certamina cum Patribus, to join, engage in, id. 2, 1; so, certamina, id. 27, 12; 27, 41; 40, 48: crebra proelia, Tac. H. 5, 11: quod mihi servus sermonem serat, joins speech, i. e. bandies words with me, Plaut. Curc. 1, 3, 37; cf. id. Mil. 3, 1, 106: multa inter sese vario sermone serebant, Verg. A. 6, 160; Stat. Achill. 2, 38, id. Th. 6, 941: aliquid sermonibus occultis, Liv. 3, 43; 7, 39; 33, 32: secreta colloquia cum eo, id. 34, 61: populares orationes, to put together, compose, id. 10, 19; cf.: (Livius) ab saturis ausus est primus argumento fabulam serere, id. 7, 2, 8: quid seris fando moras? why are you contriving? Sen. Med. 281: negotium, to make, prepare, Plaut. Most. 5, 1, 51: crimina belli, Verg. A. 7, 339.
GAF Gaffiot (4)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
ⓘ

sĕrerer | ne: imperf subj pass 1st sg

• 1 sērō, adv.,
1. tard : Cic. Att. 7, 21, 1 ; Fam. 7, 22 ; Br. 39 || serius Cic. Sest. 67 ; Or. 186 ; serissime Cæs. C. 3, 75, 2
2. trop tard : Pl., Ter.; Cic. Læl. 11 ; Q. 1, 2, 9 ; Verr. 2, 5, 164 ; Att. 7, 5, 5, etc. [ou serius Cic. Rep. 1, 20 ; de Or. 3, 75 ; Br. 330 ; Cat. 1, 5] ; nimis sero Cic. Phil. 2, 47, par trop tard.
ⓘ

sĕrerer | ne: imperf subj pass 1st sg

• 2 sĕrō (ŭī), sertum, ĕre (εἴρω, σειρά), tr., entrelacer, tresser
1. [au pr., seult le part. sertus, a, um] : lorica serta Nep. Iph. 1, 4, cuirasse faite d'un entrelacement de maillons, cotte de mailles || v. serta, ōrum
2. [fig.] joindre, enchaîner, unir, attacher : causa causam serens Cic. Fato 27, une cause unissant une cause = un enchaînement de causes ; bella ex bellis Sall. H. 4, 61, 20, faire succéder une guerre à une autre, cf. Liv. 21, 10 ; fati lege immobilis rerum humanarum ordo seritur Liv. 25, 6, 6, les lois du destin enchaînent d'une façon immuable la succession des choses humaines ; colloquia cum aliquo Liv. 34, 61, 7, nouer des entretiens avec qqn ; sermonem Pl. Curc. 193 ; Mil. 692 ; Cæcil. d. Gell. 2, 23, 10 ; Liv. 3, 17, 10 ; 28, 24, 7 ; Plin. Min. Ep. 9, 10, 2, enchaîner des propos, tenir des propos ; fabulam Liv. 38, 56, 8, bâtir, composer un récit ; serere negotium Pl. Most. 1100, créer une suite d'embarras.
ⓘ

sĕrerer | ne: imperf subj pass 1st sg

• 3 sĕrō, sēvī, sătum, ĕre (cf. semen), tr.,
1. planter, semer : Cic. CM 59 ; Rep. 3, 16 ; Br. 16 ; Cæs. G. 5, 14, 2 ; C. 3, 44, 4 ; v. sata
2. ensemencer : jugera aliquot Cic. Verr. 2, 3, 112, ensemencer un certain nombre d'arpents, cf. Cic. Nat. 2, 130
3. [mét. en parl. des h.] procréer : Cic. Leg. 1, 24 ; Att. 14, 20, 2 ; Tusc. 1, 60 ; 1, 118 || [poét.] : satus Anchisa Virg. En. 5, 244, fils d'Anchise ; de aliquo Ov. F. 4, 54, issu de qqn
4. [fig.] semer, répandre, engendrer, faire naître, etc. : diuturnam rem publicam Cic. Rep. 2, 5, semer les graines d'un état durable ; mores Cic. Leg. 1, 20, implanter des mœurs ; volnera Lucr. 5, 1290, semer des blessures ; discordias Liv. 3, 40, 10, semer des discordes.