să̄cro Copy link Outline I. Lit.2. With a bad accessory signif. , ...B. Transf., in gen., to set apart, consecrate ...II. Meton.1. To render sacred or inviolable by consecration; ...2. Of a deity, to hold sacred, to worship ...B. Transf., in gen., to render imperishable ...1. Holily, piously2. Mysteriously, mystically, Aug. Doctr. Chr. 2, 16 ... ⓘsă̄crantis: pres part masc/fem/neut gen sgsă̄crantīs: pres part masc/fem acc pl • să̄cro, āvi, ātum, 1, v. a. [sacer], to declare or set apart as sacred; to consecrate, dedicate, or devote to a divinity (class.; cf. consecro). I. Lit.: ne quis agrum consecrato. Auri, argenti, eboris sacrandi modus esto, Cic. Leg. 2, 9, 22: eum praedam Veientanam publicando sacrandoque ad nihilum redegisse, ferociter increpant, Liv. 5, 25: (agrum) Cypriae, Ov. M. 10, 644: Capitolino Jovi donum ex auro, Suet. Tib. 53 fin.: (laurum) Phoebo, Verg. A. 7, 62: aras, id. ib. 5, 48: vigilem ignem, id. ib. 4, 200: votum immortale, id. ib. 8, 715: inter haec auream aquilam pinnis extendenti similem sacraverant, Curt. 3, 3, 16: templum, in quo Helena sacravit calicem ex electro, Plin. 33, 4, 23, § 81.—In part. perf.: duabus aris ibi Jovi et Soli sacratis cum immolasset, Liv. 40, 22: arae, Suet. Tib. 14: sacratas fide manus, Liv. 23, 9: sacrata Crotonis Ossa tegebat humus, Ov. M. 15, 55: rite pecudes, Verg. A. 12, 213: templum, id. ib. 2, 165 al. — 2. With a bad accessory signif. (cf. sacer, II.), to devote or doom to destruction, to declare accursed, to condemn: de sacrando cum bonis capite ejus, qui regni occupandi consilia inisset, gratae in vulgus leges fuere, Liv. 2, 8; cf.: caput Jovi, id. 10, 38.— B. Transf., in gen., to set apart, consecrate, devote, give, dedicate a thing to any one (poet. and rare): quod patriae vocis studiis nobisque sacrasti, Cic. poët. Div. 1, 13, 22: hunc illi honorem Juppiter sacravit, Verg. A. 12, 141: tibi sacratum opus, Ov. Tr. 2, 552.—In a bad sense: injecere manum Parcae, telisque sacrarunt Evandri (Halaesum), Verg. A. 10, 419.— II. Meton. 1. To render sacred or inviolable by consecration; to hallow, consecrale: hoc nemus aeterno cinerum sacravit honore Faenius, Mart. 1, 117, 1: foedus, quod in Capitolio sacratum fuisset, irritum per illos esse, that had been decreed inviolable, Liv. 38, 33; cf.: sanctiones sacrandae sunt genere ipso aut obtestatione legis, aut, etc., Cic. Balb. 14, 33: sacrata lex, a law whose violation was punished by devoting the offender to the infernal gods, id. Sest. 7, 16; id. Dom. 17, 43; Liv. 2, 33; 3, 17; 7, 41; 9, 39; 36, 38; cf.: sacratae leges sunt, quibus sanctum est, qui quid adversus eas fecerit, sacer alicui deorum sit cum familia pecuniaque, Fest. p. 318 Müll.— 2. Of a deity, to hold sacred, to worship or honor as sacred: haud frustra te patrem deum hominumque hac sede sacravimus, Liv. 8, 6: Vesta sacrata, Ov. M. 15, 864.— B. Transf., in gen., to render imperishable, to immortalize (rare): aliquem Lesbio plectro, Hor. C. 1, 26, 11; cf.: miratur nihil, nisi quod Libitina sacravit, id. Ep. 2, 1, 49: vivit vigetque eloquentia ejus (Catonis), sacrata scriptis omnis generis, Liv. 39, 40: avum Sacrārunt carmina tuum, Ov. P. 4, 8, 64.—Hence, să̄crātus, a, um, P. a., hallowed, consecrated, holy, sacred: sacrata jura parentum, Ov. M. 10, 321: jura Graiorum, Verg. A. 2, 157: vittae Sacrati capitis, id. ib. 3, 371: dux, i. e. Augustus, Ov. F. 2, 60; cf.: manus (Tiberii), id. ib. 1, 640: dies sacratior, Mart. 4, 1, 1: numen gentibus sacratissimum, Plin. 33, 4, 24, § 82: homines, devoted to the gods, Macr. S. 3, 7; Aug. Civ. Dei, 2, 26.—At a later per., Sacratissimus, an epithet of the emperors, Most Worshipful, Dig. 38, 17, 9; Mamert. Pan. ad Maxim. 1 et saep.—Adv.: să̄-crātē, in eccl. Lat., 1. Holily, piously: vivere, Aug. Ep. 22 fin.— 2. Mysteriously, mystically, Aug. Doctr. Chr. 2, 16.
săcrō Copy link Outline 1 consacrer à une divinité : consacrer des autels, cf. || consacrer un ...2 dévouer à une divinité [comme malédiction] : dévouer la tête de qqn ...3 consacrer (dédier) à qqn qqch. :4 consacrer, rendre sacré, sanctifier par la consécration : loi sacrée, qu'on ne ...5 [poét.] consacrer, immortaliser : . ⓘsă̄crantis: pres part masc/fem/neut gen sgsă̄crantīs: pres part masc/fem acc pl • săcrō, āvī, ātum, āre (sacer), tr., 1. consacrer à une divinité : Cic. Leg. 2, 22 ; Liv. 5, 25 ; aras Virg. En. 5, 48, consacrer des autels, cf. Plin. 33, 81 || Jovi donum Suet. Tib. 53, consacrer un don à Jupiter ; aræ Jovi sacratæ Liv. 40, 22, 7, autels consacrés à Jupiter 2. dévouer à une divinité [comme malédiction] : alicujus caput Jovi Liv. 10, 38, 4, dévouer la tête de qqn à Jupiter, cf. Liv. 2, 8, 2 3. consacrer (dédier) à qqn qqch. : Virg. En. 10, 419 ; 12, 141 ; Ov. Tr. 2, 1, 552 4. consacrer, rendre sacré, sanctifier par la consécration : Cic. Balbo 33 ; Liv. 38, 33, 9 ; lex sacrata, loi sacrée, qu'on ne peut pas violer sans être maudit (sacer) : Cic. Sest. 16 ; Domo 43 ; Liv. 2, 33, etc.; cf. Fest. 318 || te patrem deum hac sede sacravimus Liv. 8, 6, 5, nous t'avons sanctifié comme père des dieux au moyen de ce temple, nous t'avons consacré ce temple 5. [poét.] consacrer, immortaliser : Liv. 39, 40, 7 ; Hor. O. 1, 26, 11 ; Ep. 2, 1, 49.