Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (2 entries · 16 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

rĕsistentis | que: pres part masc/fem/neut gen sg

rĕsistentīs | que: pres part masc/fem acc pl

• rĕ-sisto, stĭti, 3, v. n.
  1. I. To stand back, remain standing anywhere (cf. resideo); to stand still, halt, stop, stay; to stay behind, remain, continue (class.; less freq. than consistere).
    1. A. Lit.: dabo μέγα κακόν, nisi resistis ... Mane ... Mane atque asta, Plaut. Cas. 3, 6, 10; cf. id. Truc. 4, 2, 38; 41: Resiste! Stop! Halt! Ter. And. 2, 2, 7; id. Phorm. 5, 6, 10; Poët. ap. Sen. Ep. 89, 6: quaeso ubinam illic restitit miles modo? Plaut. Poen. 2, 22; cf.: ubi restiteras? id. Ps. 4, 1, 9: heus! heus! tibi dico, Chaerea, inquit, restiti, Ter. Eun. 2, 3, 46; 2, 3, 12: ubi ille saepius appellatus aspexit ac restitit, Caes. B. C. 2, 35; cf.: ad haec revocantis verba resistit, Ov. M. 1, 503: ad omnes municipiorum villarumque amoenitates, Tac. H. 2, 87: restitere Romani, tamquam caelesti voce jussi, Liv. 1, 12, 7: neque certum inveniri poterat, obtinendine Brundisii causā ibi remansisset ... an inopiā navium ibi restitisset, Caes. B. C. 1, 25: postero die cum duabus legionibus in occulto restitit, id. B. G. 7, 35: Jubam revocatum finitimo bello restitisse in regno, id. B. C. 2, 38: Vettius negabat, se umquam cum Curione restitisse, that he had stopped (to talk), Cic. Att. 2, 24, 2 (al. constitisse): nihil est ubi lapsi resistamus, id. Mur. 39, 84: hostes dat in fugam, sic ut omnino pugnandi causă restiterit nemo, Caes. B. G. 5, 51 fin.: qui restitissent (sc. in urbe), Cic. Cat. 3, 2, 3; Liv. 37, 21: nec ante restitit, quam, etc., id. 2, 59: cernes saepe resistere equos, Ov. Tr. 4, 2, 54.—
        1. b. Transf., of things: sidus nusquam resistens, Sen. Q. N. 1, praef. med.: rota, id. Med. 744: proluvies ventris, Col. 6, 7, 4.—
    2. B. Trop.: nec resistet (vita) extra fores limenque carceris, Cic. Tusc. 5, 28, 80: quod optabile, id expetendum: quod expetendum, laudabile: deinde reliqui gradus. Sed ego in hoc resisto, I stop at this, pause here, id. Fin. 4, 18, 50; cf. Quint. 9, 3, 55; cf.: ad thalami clausas, Musa, resiste fores, Ov. A. A. 2, 704: incipit effari mediāque in voce resistit, Verg. A. 4, 76: cursus ad singula vestigia resistit, Quint. 10, 7, 14: resistens ac salebrosa oratio, id. 11, 2, 46 Spald.: verba resistunt, Ov. H. 13, 121: in secundo loco, Plin. Pan. 10, 4.—
  2. II. To withstand, oppose, resist; to make opposition or resistance (so most freq.; cf.: repugno, adversor).
    1. A. Esp. in milit. lang., constr. usu. with dat. or absol.
          1. α. With dat.: cum legiones hostibus resisterent, Caes. B. G. 2, 22: paulisper nostris, id. ib. 4, 14: venientibus, signa inferentibus, id. B. C. 1, 55; 1, 82 fin.: eruptionibus, id. B. G. 7, 24 fin.: repentinae Gallorum conjurationi, id. ib. 5, 27.—Pass. impers.: alicui in acie, Nep. Hann. 5, 4: neque ulla multitudine in unum locum coactā, resisti posse Romanis, Hirt. B. G. 8, 2. —
          2. β. Absol.: resistere neque deprecari, Caes. B. G. 4, 7; 2, 23; 4, 12; 5, 7 et saep.: acerrime, id. ib. 7, 62: audacius, id. ib. 2, 26: fortiter, id. ib. 3, 21: fortissime, id. ib. 4, 12: aegre, id. B. C. 3, 63: caeco Marte resistunt, Verg. A. 2, 335: nihil de resistendo cogitabat, Caes. B. C. 2. 34: ibi resistere ac propulsare, Sall. J. 51, 1: nedum resistendi occasionem fuerit habiturus, Curt. 7, 4, 4.— Impers. pass.: ab nostris eādem ratione quā pridie resistitur, Caes. B. G. 5, 40; so, resisti, id. ib. 1, 37; id. B. C. 3, 63.—
    2. B. In gen.: omnia consilia consulatūs mei, quibus illi tribuno plebis pro re publicā restitissem, Cic. de Or. 2, 11, 48: alicui rei publicae causā, id. Fam. 5, 2, 6: injuriis, id. ib. 1, 5, b, 2: fortiter dolori ac fortunae, id. ib. 5, 17, 3; cf.: vix dolori, id. ib. 4, 6, 1: defensioni, i. e. to reply to, Cic. Verr. 2, 5, 1, § 1: factioni inimicorum, Sall. C. 34, 2: sceleri, Ov. M. 10, 322: resistere et repugnare contra veritatem non audet, Cic. Rosc. Com. 17, 51.— Impers. pass.: omnibus his (sententiis) resistitur, Caes. B. C. 1, 4; Cic. Lael. 12, 41; Quint. 4, 2, 14; 6, 4, 10: cui nec virtute resisti potest, Ov. M. 9, 200 al. — Absol.: restitit et pervicit Cato, Cic. Att. 2, 1, 8; Caes. B. C. 3, 21: resistentibus collegis, Sall. J. 37, 2: patricii contra vi resistunt, Liv. 3, 13 Drak. N. cr.: ne qua sibi statua poneretur, restitit, Nep. Att. 3, 2.—Impers. pass.: cum a Cottā primisque ordinibus acriter resisteretur, Caes. B. G. 5, 30: vix deorum opibus, quin obruatur Romana res, resisti posse, Liv. 4, 43. —
        1. b. Transf., of things: (plaustra) adversus tempestatem nocentem non resistunt, Varr. R. R. 1, 13, 2; cf.: (fundamenta) valenter resistent contra ea, quae, etc., Col. 1, 5, 9: (Symplegades) Quae nunc immotae perstant ventisque resistunt, Ov. M. 15, 339; cf.: indejecta domus tanto malo, id. ib. 1, 288: radices frigori, Plin. 19, 5, 23, § 68: silex vehementer igni, id. 36, 22, 49, § 169: haec gemmarum genera scalpturae, id. 37, 7, 30, § 104. — Hence, of medicines, to resist, act against a disease: amiantus veneficiis resistit omnibus, Plin. 36, 19, 31, § 139; 23, 8, 80, § 152; 30, 11, 28, § 93 al.: vis tribunicia libidini restitit consulari, Cic. Agr. 2, 6.—Absol.: ut ripae fluminis cedunt aut prominentia montium resistunt, projecting mountains advance into it, Tac. A. 2, 16: ni vis humana resistat, Lucr. 5, 207: mollis ac minime resistens ad calamitates perferendas mens eorum est, Caes. B. G. 3, 19 fin. —
  3. III. To rise again (very rare, and only trop.; syn. resurgo): post ex fluvio fortuna resistet, Enn. ap. Cic. Div. 1, 20, 40 (Ann. v. 47 Vahl.): nihil est jam, unde nos reficiamus, aut ubi lapsi resistamus, we can raise ourselves up, rise again, Cic. Mur. 39, 84.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

rĕsistentis | que: pres part masc/fem/neut gen sg

rĕsistentīs | que: pres part masc/fem acc pl

• rĕsistō, restĭtī, ĕre, intr.,
1. s'arrêter, ne pas avancer davantage : resiste Ter. Andr. 344, arrête-toi, cf. Cæs. C. 2, 35, 2 ; G. 5, 51, 5, etc.; Cic. Tusc. 5, 80 || [fig.] in hoc resisto Cic. Fin. 4, 50, je m'arrête ici, je m'en tiens là || [en part.] se tenir ferme [ne plus glisser], retrouver son aplomb : Cic. Mur. 84
2. se tenir en faisant face :
  1. a) [t. milit.] tenir tête, résister : Cæs. G. 4, 7, 3 ; 4, 12, 2 ; 7, 62, etc.; alicui Cæs. G. 2, 22, 1, tenir tête à qqn, cf. Cæs. G. 4, 14, 4, etc. || [pass. impers.] : eadem ratione ab nostris resistitur Cæs. G. 5, 40, 3, les nôtres opposent la même résistance, cf. Cæs. G. 1, 37, 5 ; C. 3, 63 ;
  2. b) [en gén.] opposer de la résistance (alicui, alicui rei, à qqn, à qqch.) : alicui rei publicæ causa Cic. Fam. 5, 2, 6, tenir tête à qqn dans l'intérêt de l'État ; dolori Cic. Fam. 4, 6, 1, résister à la douleur || [pass. impers.]: omnibus his sententiis resistitur Cæs. C. 1, 4, 1, on reste insensible à tous ces avis, cf. Cic. Læl. 41 || [abst] : mens minime resistens ad calamitates perferendas Cæs. G. 3, 19, 6, raison fort peu résistante pour supporter les revers, cf. Cæs. C. 3, 21, 1 ; Cic. Att. 2, 1, 8 ; Sall. J. 37, 2 ; [pass. imp.] Cæs. G. 5, 30, 1 || [avec ne subj.] s'opposer à ce que : Cic. Har. 50 ; Nep. Att. 3, 2 ; Liv. 23, 7, 4 || vix deorum opibus resisti potest, quin Liv. 4, 43, 11, c'est à peine si la puissance divine pourrait s'opposer à ce que ;
  3. c) [en parl. de choses] résister : prominentia montium resistunt Tac. Ann. 2, 16, les saillies des monts opposent une résistance ; plaustra adversus tempestatem non resistunt Varro R. 1, 13, 2, les chariots ne résistent pas au mauvais temps || navigia ostendunt non aquam sibi resistere, quominus... Sen. Nat. 2, 9, 3, les navires montrent que ce n'est pas l'eau qui les empêche de...