quis Copy link Outline I. Masc. and fem. quis; lit.,A. As subst., in a direct question.1. Of males2. Quis, of females, as subst. and adj. ...B. As adj.1. Absol., what? i. e. what sort of a person ...2. With nouns.(a). With words denoting a person(b). In gen.II. In neutr.A. Lit.1. In simple constr.2. With gen. partit., what? i. e. what sort of? what kind of a? ...3. Esp. in phrase quid dico? what do I say? ...B. Transf.1. Quid? how? why? wherefore? quid? tu me hoc tibi mandasse existimas, ut? etc., ...2. In quid? wherefore? for what? Sen. Ben. 4, 13, 3 ...3. Quid, with particlesIII. In indirect discourse ⓘquid: neut nom/acc sg (interrog) • quis, quid (old nom. plur. QVES, S. C. Bacch.), pron. interrog. [Sanscr. kis, in nakis = nemo; Gr. τίς], who? which? what? what man? (while qui, quae, quod, interrog. is used adject.; for exceptions, v. qui and infra.—Quis is properly used only of more than two; uter, which of two? v. infra). I. Masc. and fem. quis; lit., A. As subst., in a direct question. 1. Of males: unde es? cujus es? whose are you? to whom do you belong? Plaut. Truc. 2, 7, 44: Da. Quis homo est? Pa. Ego sum Pamphilus, who is there? Ter. And. 5, 6, 1: quis clarior in Graeciā Themistocle? quis potentior? Cic. Lael. 12, 42; id. de Or. 3, 34, 137: quis Dionem doctrinis omnibus expolivit? non Plato? id. ib. 3, 34, 139.— 2. Quis, of females, as subst. and adj. (ante- and post-class.): et quis illaec est, quae? etc., Enn. ap. Non. 198, 3 (Trag. v. 133 Vahl.): quis tu es mulier, quae? etc., Pac. ap. Non. 197, 33; cf. Varr. L. L. 6, § 60 Müll.: quis ea est, quam? etc., who is she? Plaut. Aul. 2, 1, 48: quis haec est? id. Pers. 2, 2, 18: quis illaec est mulier, quae? etc., id. Ep. 4, 1, 6: sed haec quis mulier est? id. Truc. 1, 1, 76: quis nostrarum fuit, Caecil. ap. Gell. 2, 23: quis haec est simia? Afran. ap. Charis. 1, p. 84.— B. As adj. 1. Absol., what? i. e. what sort of a person or thing? quis videor? Cha. Miser aeque atque ego, in what state or condition do I seem? what do you think of me now? Ter. And. 4, 2, 19: quis ego sum? aut quae in me est facultas? Cic. Lael. 5, 17. — 2. With nouns. α. With words denoting a person (class.): quis eum senator appellavit, Cic. Cat. 2, 6, 12: quis gracilis puer, Hor. C. 1, 5, 1.— β. In gen. (in Cic. only before a vowel, for qui): quis color, Verg. G. 2, 178: quisve locus, Liv. 5, 40: quod caedis initium? quis finis? Tac. A. 1, 48: quis esset tantus fructus? Cic. Lael. 6, 22. — II. In neutr. A. Lit. 1. In simple constr.: quid dicam de moribus facillimis, Cic. Lael. 3, 11: quid est judicium corrumpere, si hoc non est? what is bribing the court, if this be not? Cic. Verr. 1, 10, 28: quid ais? quid tibi nomen est? Plaut. Am. 1, 1, 208.— 2. With gen. partit., what? i. e. what sort of? what kind of a? quid mulieris Uxorem habes? what sort of a woman have you for a wife? Ter. Hec. 4, 4, 21: quid illuc est hominum secundum litus? what is that knot of people? Plaut. Rud. 1, 2, 60: quid caelati argenti, quid stragulae vestis, quid pictarum tabularum ... apud illum putatis esse? Cic. Rosc. Am. 46, 133; cf. esp.: hoc enim, quis homo sit, ostendere est, non quid homo sit, dicere, i. e. to point out an individual, not to define a class, Gell. 4, 1, 12.— 3. Esp. in phrase quid dico? what do I say? in correcting or strengthening the speaker's own expression: Romae a. d. XIIII. Kal. volumus esse. Quid dico? Volumus? Immo vero cogimur, Cic. Att. 4, 13, 1; id. Fam. 5, 15, 2; id. Mil. 28, 76; id. de Or. 2, 90, 365; id. Lig. 9, 26.— B. Transf. 1. Quid? how? why? wherefore? quid? tu me hoc tibi mandasse existimas, ut? etc., Cic. Fam. 2, 8, 1: quid hoc? id. Tusc. 1, 11, 25: quid? eundem nonne destituisti? id. Phil. 2, 38, 99: eloquere, quid venisti? why? wherefore? Plaut. Am. 1, 1, 221: sed quid ego argumentor? quid plura disputo? Cic. Mil. 16, 44. — 2. In quid? wherefore? for what? Sen. Ben. 4, 13, 3. — 3. Quid, with particles: quid, quod? what shall be said to this, that? how is it that? and furthermore, moreover, Cic. Sen. 23, 83; id. Off. 3, 25, 94; id. Ac. 2, 29, 95 et saep.: quid ita? why so? id. N. D. 1, 35, 99: quid ni, also in one word, quidni? why not? (in rhet. questions, while cur non expects an answer); always with subj., Ter. Heaut. 5, 1, 34; Cic. de Or. 2, 67, 73; Sen. Tranq. 9, 3; id. Ira, 1, 6, 1; cf. separated: quid ego ni teneam? Plaut. Ps. 2, 2, 57; Ter. Ad. 4, 5, 28; and pleonastically: quid ni non, Sen. Ep. 52: quid si? how if? Caecin. ap. Cic. Fam. 6, 7, 4: quid si illud addimus, Cic. Lael. 14, 50: quid tum? what then? how then? id. Tusc. 2, 11, 26; Verg. A. 4, 543; id. E. 10, 38; Hor. S. 2, 3, 230: quid ergo, ironically, Caes. B. G. 7, 77; Cic. Fam. 9, 15, 14: quid enim, id. Fin. 2, 19, 62; Liv. 20, 9.— III. In indirect discourse: quis sim, ex eo quem ad te misi, cognosces, Sall. C. 44, 5: rogitat quis vir esset, Liv. 1, 7, 9: videbis, quid et quo modo, Cic. Att. 11, 21, 1: quis quem, who ... whom? who ... the other? considera, quis quem fraudasse dicatur, who is said to have defrauded whom? id. Rosc. Com. 7, 21: quos autem numeros cum quibus misceri oporteat, nunc dicendum est, what ... with what? id. Or. 58, 196: notatum in sermone, quid quo modo caderet, Quint. 1, 6, 16. — Quid with gen.: exponam vobis breviter, quid hominis sit, what sort of a man he is, Cic. Verr. 2, 2, 54, § 134: sciturum, quid ejus sit, what there is in it, how much of it may be true, id. Att. 16, 4, 3.— Rarely for uter, which of two, whether: incerti quae pars sequenda esset, Liv. 21, 39, 6: proelia de occupando ponte crebra erant, nec qui potirentur, satis discerni poterat, id. 7, 9, 7: ut dii legerent, qui nomen novae urbi daret, id. 1, 6, 4 Weissenb. ad loc.; id. 1, 24, 3; 9, 45, 8; 10, 12, 5; cf.: validior per Germaniam exercitus, propior aput Pannoniam; quos igitur anteferret? Tac. A. 1, 47.
quis Copy link Outline I. As subst.A. Alone, any one, any body, any thing; some one ...B. In connection with si, ne, nisi, cum ...II. As adj. ⓘquid: neut nom/acc sg • quis, quid, pron. indef. I. As subst. A. Alone, any one, any body, any thing; some one, somebody, something: aperite, heus! Simoni me adesse, quis nunciate, Plaut. Ps. 5, 1, 37: simplicior quis, et est, etc., Hor. S. 1, 3, 63: quantum quis damni professus erat, Tac. A. 2, 26: quanto quis clarior, id. H. 3, 58: injuriam cui facere, Cic. Fin. 3, 21, 71.— B. In connection with si, ne, nisi, cum: si te in judicium quis adducat, Cic. Phil. 2, 14, 35: ne cui falso assentiamur, id. Fin. 3, 21, 72: si tecum agas quid, id. Off. 1, 2, 4: si quid in te peccavi ignosce, id. Att. 3, 15, 4: si quis quid de re publicā rumore acceperit, Caes. B. G. 6, 20: si quo usui esse posset, Liv. 40, 26, 8: ne quid nimis, Ter. And. 1, 1, 34: nisi quid existimas, etc., Cic. Fam. 13, 73, 2: neve quis invitam cogeret esse suam, Prop. 1, 3, 30: cum quid, Col. 4, 25.— II. As adj.: jam quis forsitan hostis Haesura in nostro tela gerit latere, Tib. 1, 10, 13.
quĭd Copy link Outline 1 interrog. dir. ou indir. :a) quelle chose, quoi : [indir.] j'établirai l'objet de notre enquête et sa ...b) eh quoi ? [formule oratoire de transition] : quoi donc ? || ...c) [ind. ou subj.], et si...; et si je fais ce souhait ? ...d) que dire encore de ceci que... ? cf.e) locution : [avec ind.] que signifie ce fait que... ? [avec subj.] ...2 indéf., quelque chose [d'ordin. après si, nisi, ne, cum ] si j'ai ...3 relatif, v. quis . • 1 quĭd, n. de quis, 1. interrog. dir. ou indir. : a) quelle chose, quoi : [indir.] constituam, quid et quale sit id, de quo quærimus Cic. Fin. 1, 29, j'établirai l'objet de notre enquête et sa nature || [dir.] quid est jam non modo pudori, probitati... sed omnino libertati ac saluti loci ? Cic. Fam. 5, 16, 4, quelle place reste-t-il déjà, je ne dis pas pour la pudeur, la probité..., mais en général pour la liberté et le salut public ? quid mulieris... ? Ter. Hec. 643, quelle espèce de femme... ? quid pictarum tabularum apud illum putatis esse ? Cic. Amer. 133, que pensez-vous qu'il y ait chez lui en fait de tableaux ? quid mihi opus est sapiente judice ? Cic. Font. 21, qu'ai-je besoin d'un juge éclairé ? quid est civitas nisi... ? Cic. Rep. 1, 49, qu'est-ce que la cité sinon... ? || in quid ? Sen. Ben. 4, 12, 5, en vue de quoi ? pourquoi ? || quid est aliud furere ? Cic. Pis. 47, qu'est-ce autre chose qu'être égaré ? n'est-ce pas être égaré ? v. alius || quid dico ? qu'est-ce que je dis-là ? [formule de correction] : Cic. Att. 4, 13, 1 ; de Or. 2, 365, etc. || quid hoc ? Cic. Tusc. 1, 25, qu'est cela ? que signifie cela ? || exponam breviter, quid hominis sit Cic. Verr. 2, 2, 134, je montrerai en peu de mots ce que c'est que cet homme ; dicere, quid non probes ejus, a quo dissentias Cic. Fin. 1, 27, dire ce que l'on désapprouve chez celui dont on ne partage pas l'opinion ; nescio quid, v. nescio ; b) quid ? eh quoi ? [formule oratoire de transition] : Cic. Mil. 40 ; 41 ; 43 ; Phil. 2, 99 ; Agr. 2, 40 ; Ac. 2, 28 ; etc.; quid ergo ? Cæs. G. 7, 77, 10, quoi donc ? || [énumération pressante] : quid ? cum... ? Cic. Div. 1, 98, et puis, quand... ? quid in Cappadocia ? Pl. Mil. 52, et puis en Cappadoce ? || quid tum ? Cic. Tusc. 2, 26, et puis, après ? || quid enim ? Cic. Fin. 2, 62, eh quoi, par exemple ? cf. Cic. Fam. 5, 15, 2 ; c) quid, si... [ind. ou subj.], et si...; quid, si optabo ? Pl. Merc. 908, et si je fais ce souhait ? cf. Amph. 392 ; Most. 582 ; quid, si adduco... ? Pl. Amph. 849, et si j'amène... ? cf. Bacch. 1184 ; Cas. 269 ; Cic. Com. 8 ; Q. 1, 2, 10 ; hoc verbum suspiciosum est ; quid, si hoc muto ? Cæcin. d. Cic. Fam. 6, 7, 4, ce mot est suspect ; et si je le change ? (qu'arrivera-t-il, si...), cf. Cic. Læl. 50 ; quid, si adeam... ? Pl. Curc. 145, et si j'approchais...? cf. Pœn. 330 ; Merc. 564 ; Ter. Haut. 676 ; quid, si reviviscant Platonis illi auditores et tecum ita loquantur ? Cic. Fin. 4, 61, que dirais-tu, si ces Platoniciens renaissaient pour te parler en ces termes ? quid, si... credas... ? Tac. D. 20, qu'arriverait-il, si tu croyais... ? se pourrait-il que tu croies ; d) quid quod... ? Cic. CM 83, que dire encore de ceci que... ? cf. Cic. Off. 3, 94 ; Ac. 2, 95, etc. ; e) quid est quod... ? locution : [avec ind.] que signifie ce fait que... ? Cic. Arch. 10 ; Verr. 2, 5, 43 ; 5, 47 ; [avec subj.] quelle raison y a-t-il pour que... ? Verr. 2, 4, 43 ; Arch. 28, etc.; v. Gaffiot, 1906 2. indéf., quelque chose [d'ordin. après si, nisi, ne, cum] si quid in te peccavi Cic. Att. 3, 15, 4, si j'ai qq. tort à ton égard ; nisi quid aliud tibi videtur Cic. Tusc. 3, 7, à moins que tu ne sois d'un autre avis ; ne quando quid emanet Cic. Att. 10, 12, 3, pour éviter que qq. jour qqch. se divulgue ; cum quid evenerit Cic. Off. 1, 81, quand il sera arrivé qqch., cf. Cic. Div. 1, 29 ; Fin. 3, 20 3. relatif, v. quis.
quĭd Copy link • 2 quĭd, n. de quis pris advt, pourquoi [interr. dir. et ind.] : quid illa commemoro ? Cic. Mil. 18, pourquoi suis-je en train de rappeler ces faits ? cf. Cic. Tusc. 1, 100, etc. ; quid commemorem... ? Ter. Phorm. 1031, pourquoi faut-il que je rappelle... ? à quoi bon rappeler... ? quid ita ? Cic. Clu. 61, pourquoi cela ? v. quidni ; quærere, quid historia delectet Cic. Fin. 5, 51, demander pourquoi l'histoire cause du plaisir, cf. Cic. Div. 1, 59.
quĭs Copy link Outline 1 pron. interrog. [direct et indir.], qui :a) [subst.] qui en Grèce fut plus illustre que Thémistocle ? qui est ...b) adj., quel sénateur...? il demande qui il est2 pron. indéfini, quelqu'un :a) dirait qqn ; qqn a une fille [hypothèse], cf.b) après pour éviter que quelque homme illustre ne paraisse... ; est-ce que ...3 relatif, généralement indéterminé : il est par trop un homme de rien, ... ⓘquid: neut nom/acc sg (interrog) · neut nom/acc sg • 1 quĭs, quĭd [v. ce mot] : 1. pron. interrog. [direct et indir.], qui : a) [subst.] quis clarior in Græcia Themistocle ? Cic. Læl. 42, qui en Grèce fut plus illustre que Thémistocle ? quis illæc est mulier ? Pl. Epid. 533, qui est cette femme-là ? cf. Aul. 168 ; Pers. 200 ; quis erit quin malit... ? Cic. Amer. 34, y aura-t-il qqn pour ne pas aimer mieux... ? || considera quis quem fraudasse dicatur Cic. Com. 21, [en parl. de deux] examine lequel a trompé, suivant ce qu'on dit, et lequel a été trompé ; quis sim, cognosces Sall. C. 44, 5, tu apprendras qui je suis, mon nom, cf. Cic. Cat. 3, 12 || qqf. exclamatif : Cic. Tusc. 1, 97 || b) adj., quis senator...? Cic. Cat. 2, 12, quel sénateur...? rogitat, quis vir esset Liv. 1, 7, 9, il demande qui il est 2. pron. indéfini, quelqu'un : a) dixerit quis Cic. Off. 3, 76, dirait qqn ; filiam quis habet Cic. Par. 44, qqn a une fille [hypothèse], cf. Cic. Tusc. 4, 35 ; Off. 3, 110 ; b) après si, nisi, ne, cum, num : Cic. Phil. 2, 35 ; Clu. 96 ; ne quis vir clarus... videatur Cic. Prov. 39, pour éviter que quelque homme illustre ne paraisse... ; cum quis Cic. Prov. 5 ; etiamsi quis Cic. Nat. 3, 90 ; num quis... ? Cic. Nat. 3, 87, est-ce que qqn... ? sive quis deus Cic. CM 40, soit qq. dieu ; sive alius quis Cic. de Or. 2, 357, soit qq. autre 3. relatif, généralement indéterminé : nimis homo nihilist, quis piger est Pl. Rud. 920, il est par trop un homme de rien, celui qui est paresseux : dominus vino quid volet faciet Cato Agr. 148, 1, le maître fera de son vin ce qu'il voudra ; qui placebunt aut custodi aut quis ... emerit Cato Agr. 145, 1, qui plairont ou au surveillant ou à celui qui aura acheté ; v. Gaffiot, 1930, p. 163. ➳ nom. pl. arch. ques Pacuv. 221 ; S. C. Bacch. ; pl. n. qua Inscr. ; gén. quium Cat. d. Serv. En. 1, 95.
quīs Copy link ⓘquid: neut nom/acc sg (interrog) · neut nom/acc sg • 2 quīs, dat.-abl. pl. arch. de qui, v. qui ➳.