Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (2 entries · 7 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

permănentium | ne: pres part masc/fem/neut gen pl

• per-mănĕo, mansi, mansum, 2, v. n.,
  1. I. to stay to the end; to hold out, last, continue, endure, remain; to persist, persevere (class.; syn.: persto, persevero).
          1. α. Absol.: ut quam maxime permaneant diuturna corpora, Cic. Tusc. 1, 45, 108; id. Fin. 2, 27, 87: ira tam permansit diu, Ter. Hec. 3, 1, 25; Sall. J. 5, 5: Athenis jam ille mos a Cecrope permansit, Cic. Leg. 2, 25, 63.—With ad: verris octo mensium incipit salire: permanet, ut id recte facere possit, ad trimum, Varr. R. R. 2, 4, 8: perdiuturna, permanens ad longinquum et immensum paene tempus, Cic. N. D. 2, 33, 85; so, ad posteros nostros, Decret. Tergest. 2, 26: solus ad extremos permanet ille rogos, Ov. A. A. 2, 120: ad numerum, Cic. N. D. 1, 37, 105.— With in and acc.: ultima quae mecum seros permansit in annos, Ov. Tr. 4, 10, 73.— With adv. quo: quo neque permaneant animae neque corpora nostra, Lucr. 1, 122; v. Lachm. ad h. l.—
          2. β. With in and abl.: Seleucus in maritimā orā permanens, Liv. 37, 21: in voluntate, Cic. Fam. 5, 2, 10: in pristinā sententiā, id. Att. 1, 20, 3: in proposito susceptoque consilio, id. Off. 1, 31, 112: in officio, Caes. B. G. 5, 4.—*
          3. γ. With gen.: virtus sola permanet tenoris sui, Sen. Ep. 76, 19.—
  2. II. To abide in a way, rule, or mode of life, to live by, to devote one's life to (eccl. Lat.): in proposito cordis, Vulg. Act. 11, 23: in gratiā Dei, id. ib. 13, 43: in fide, id. ib. 14, 21: in peccato, id. Rom. 6, 1: in carne, id. Phil. 1, 24: in eādem regulā, id. ib. 3, 16.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

permănentium | ne: pres part masc/fem/neut gen pl

• permănĕō, mānsī, mānsum, ēre, intr.,
1. demeurer jusqu'au bout (d'un bout à l'autre), rester de façon persistante : Cic. Tusc. 1, 108 ; Leg. 2, 63 ; quis confidit sibi semper id stabile et firmum permansurum quod... Cic. Fin. 2, 86, peut-on croire qu'on gardera toujours, durable et solide, un bien qui... ; [avec gén. de qualité comme attribut] sola (virtus) permanet tenoris sui Sen. Ep. 76, 19, la vertu est la seule chose qui garde toujours sa même rectitude
2. rester, persister, persévérer : in voluntate Cic. Fam. 5, 2, 10, persister dans une résolution, cf. Att. 1, 20, 3 ; Off. 1, 112 ; in officio Cæs. G. 5, 4, 2, rester dans le devoir.