Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (9 entries · 32 senses)
L&S Lewis & Short (4)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
ⓘ

obtentus: masc nom sg

obtentūs: masc gen sg · masc nom/acc pl

• ob-tentus (opt-), ūs, m. [obtendo].
  1. I. A drawing, spreading, or placing before (poet. and post-Aug.).
    1. A. Lit.: obtentu togae, tamquam se amiciens, ne videretur, Gell. 11, 18, 14: frondis, Verg. A. 11, 66: nubium, Plin. 31, 1, 1, § 2.—
    2. B. Trop., a pretence, pretext, color (cf.: simulatio, species): obtentum habere, Tac. A. 12, 7: tempora reipublicae obtentui sumpta, assumed as a pretext, id. ib. 1, 10: sub obtentu liberationis, Just. 5, 8, 12: damnationis, Lact. 2, 4, 36: sub obtentu monituum deorum quaedam enuntiare, Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 3, 6.—
  2. II. (Acc. to obtendo, II.) A covering, cover, veil (post-class.): quia secundae res mire sunt vitiis optentui, Sall. H. 1, 41, 24: vera sunt, quae loquuntur poëtae, sed obtentu aliquo specieque velata, disguise, allegorical dress, Lact. 1, 11: non terror obtentui est, a hinderance, Nazar. Pan. Constant. 5.
ⓘ

obtentus: perf part pass masc nom sg

• ob-tendo, di, tum, 3, v. a.
  1. I. To draw, stretch, spread, or place before (cf. obtego; not freq. till after the Aug. per.).
    1. A. Lit.
      1. 1. Proque viro nebulam et ventos obtendere inanes, Verg. A. 10, 82: sudarium ante faciem, Suet. Ner. 48.—Poet.: obtentā nocte, i. e. in dark night, Verg. G. 1, 248.—
      2. 2. Pass., with mid. force: oculis membrana obtenditur, spreads over, Plin. 11, 37, 55, § 153: Britannia Germaniae obtenditur, lies over against Germany, Tac. Agr. 10.—
    2. B. Trop., to pretend, allege, plead as an excuse: matris preces obtendens, Tac. A. 3, 17: ad ea Drusus cum arbitrium senatūs obtenderet, id. ib. 1, 26: valetudinem corporis, aetatem liberūm, nubilem filiam, id. ib. 3, 35: suae imbecillitati sanitatis appellationem obtendunt, Quint. 12, 10, 15: rationem turpitudini, Plin. Ep. 8, 6, 15: qui delictis suis excusationem carnis obtendet, Lact. 4, 24, 10: quid poterimus obtendere, plead what excuse, Vulg. Gen. 44, 16.—
  2. II. Transf., to cover, hide, conceal.
    1. A. Lit.: obtendunt limina silvis, Stat. Th. 2, 248: lucem pulvere, Sil. 10, 228: diem nube atrā, Tac. H. 3, 56.—
    2. B. Trop., to hide, conceal, envelop: quasi velis quibusdam obtenditur uniuscujusque natura, Cic. Q. Fr. 1, 1, 5, § 15.—
      1. 2. To spread over, make a cover for: Vitellius curis luxum obtendebat, i. e. sought a refuge from, Tac. H. 3, 36 init.
ⓘ

obtentus: perf part pass masc nom sg

• ob-tĭnĕo (opt-), tĭnŭi, tentum, 2 (old perf. OPTENVI, fifth Epit. of the Scipios; inf. pass. obtinerier, Plaut. Am. 3, 2, 19; id. Most. 3, 2, 154), v. a. and n. [teneo].
  1. I. Act. *
    1. A. To take hold of, hold: obtine aures, amabo, Plaut. Cas. 3, 5, 16.—
    2. B. To hold, have, occupy, possess; to preserve, keep, maintain, etc. (class.).
      1. 1. In gen.: sancte Apollo, qui umbilicum certum terrarum obtines, Poët. ap. Cic. Div. 2, 56, 115 (Trag. Rel. p. 201 Rib.): suam quisque domum tum obtinebat, Cic. Phil. 2, 19, 48: armis Galliam atque Italiam, Liv. 30, 19: cum imperio Hispaniam citeriorem, to have as his province, to be governor in it, Cic. Fam. 1, 9, 2: Galliam et Italiam, Liv. 30, 19: Africam, Nep. Timol. 2, 4; cf.: ex quā insulā nummus nullus, me obtinente, erogabitur, during my administration, Cic. Att. 5, 21, 7: QVEI AERARIVM PROVINCIAM OBTINEBIT, who will have the administration of the public treasure, Lex Thor. § 20 Rudorff. p. 168; Lex de Scribis ap. Haubold, p. 85: necessitudinem cum publicanis, Cic. Q. Fr. 1, 1, 12, § 35: vitam et famam, to preserve, id. Rosc. Am. 17, 49: auctoritatem suam, to maintain, id. ib. 48, 139: principatum, Caes. B. G. 1, 3: regnum, id. ib. 1, 7: jus, to assert, maintain, Tac. A. 1, 32: causam, Caes. B. G. 7, 37, 4: noctem insequentem eadem caligo obtinuit, occupied, took up, prevailed during, Liv. 29, 27: quae (fama) plerosque obtinet, Sall. J. 17, 7: proverbii locum obtinet, i. e. is become proverbial, Cic. Tusc. 4, 16, 36: parentis gravitatem, id. Sull. 6, 19: numerum deorum, to be numbered among, id. N. D. 3, 20, 51; so, aliquem numerum, id. Brut. 47, 175; cf. id. Off. 2, 12, 43: summam opinionem m scholis, Quint. 10, 5, 18: admirationem, to be admired, Plin. 34, 2, 2, § 2: patriae nomen, id. 15, 18, 19, § 69: firmitudinem animi, i. e. exhibited, Plaut. As. 2, 2, 54: pontem, would not yield, Liv. 2, 10: silentiam, to maintain, id. 1, 16.—With inf., to persist in: earumque artem et disciplinam obtineat colere, Plaut. Mil. 2, 2, 30.—
      2. 2. In partic., of speech, to assert, maintain, i. e. to show, prove, demonstrate: possumus hoc teste ... quod dicimus, obtinere? Cic. Verr. 2, 3, 71, § 168: duas contrarias sententias, id. Fin. 4, 28, 78: diu pugnare in iis, quae obtinere non possis, Quint. 6, 4, 15: recta apud turpes, id. 3, 8, 38: quaedam (leges) an obtineri possint, id. 2, 4, 39; 6, 1, 7: quod orator praecipue sibi obtinendum intellegit, id. 3, 6, 9 Spald. N. cr. (al. proponendum); cf. id. 12, 10, 53: si defecerint omnia, tum videndum erit, an obtineri possit, ne illud quidem recte factum, id. 5, 13, 24; 2, 5, 18.—
    3. C. To get possession of; to gain, acquire, obtain something (syn.: assequor, adipiscor, impetro; class.): quanta instrumenta habeat (homo) ad obtinendam adipiscendamque sapientiam, Cic. Leg. 1, 22, 59: impetrare et obtinere, Gell. 12, 14, 6; Cic. Fam. 1, 8, 5: malas causas semper obtinuit, in optimā concidit, gained, id. Att. 7, 25, 1; cf. id. Rosc. Com. 4, 10: jus suum contra aliquem, id. Quint. 9, 34: Romani si rem obtinuerint, if they gained the victory, Caes. B. G. 7, 85: voluimus quaedam; obtenta non sunt, Cic. Balb. 27, 61: apud eum causam obtinuit, Caes. B. G. 7, 37: aditu regis obtento, Just. 21, 6, 5.—Hence, to conquer, overcome (eccl. Lat.): melius est ut pugnemus contra eos in campestribus, et obtinebimus eos, Vulg. 3 Reg. 20, 23; 20, 25; id. Judith, 1, 5.—
  2. II. Neutr. (cf. teneo, II.), to maintain itself; to hold, prevail, last, stand, continue, obtain (not in Cic.): quod et plures tradidere auctores et fama obtinuit, Liv. 21, 46, 10; cf. with a subject-clause: pro vero antea obtinebat, regna atque imperia Fortunam dono dare, Sall. Rep. Ordin. init.: non ipsos quoque fuisse pastores obtinebit, quod? etc., Varr. R. R. 2, 1, 9: si dissentirent, sententia plurium obtineret, would prevail, Dig. 42, 1, 36: quod merito obtinuit, ib. 2, 4, 4.—Absol.: obtinuit (sc. consuetudo), Dig. 1, 13, 1.—With de: quia de intercalando non obtinuerat, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 6, 5.—With ut or ne: his obtinuit, ut praeferretur candidato, Liv. 35, 10; Suet. Claud. 41: obtinuit, ne reus fieret, id. Caes. 23.—With quin, Suet. Tib. 31.
GAF Gaffiot (5)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
obtentus Copy link
ⓘ

obtentus: masc nom sg

obtentūs: masc gen sg · masc nom/acc pl

• 1 obtentus, a, um, part. p. de obtendo et de obtineo.
obtentŭs Copy link
ⓘ

obtentus: masc nom sg

obtentūs: masc gen sg · masc nom/acc pl

• 3 obtentŭs, ūs, m. (obtineo), affirmation : Chalc. Tim. 160 ; 181 ; 264.
ⓘ

obtentus: perf part pass masc nom sg

• obtendō, dī, tum, ĕre, tr.,
1. tendre devant, opposer : Virg. En. 10, 82 ; Suet. Nero 48 || [pass.] s'étendre devant [avec dat.] : [en parl. d'un pays] Tac. Agr. 10 ; [en parl. d'une membrane] Plin. 11, 153
2. [fig.] couvrir, cacher : obtendi quasi velis quibusdam Cic. Q. 1, 1, 15, être couvert comme d'une espèce de voile, cf. Tac. H. 3, 56 || prétexter, donner pour prétexte, pour excuse : Tac. Ann. 3, 35 ; rationem turpitudini Plin. Min. Ep. 8, 6, 15, donner une justification à sa bassesse, cf. Quint. 12, 10, 15 || curis luxum Tac. H. 3, 36, mettre sur les soucis le voile d'une vie dissipée (dissimuler les soucis sous...).
ⓘ

obtentus: perf part pass masc nom sg

• obtĭnĕō, tĭnŭī, tentum, ēre, tr.,
1. tenir solidement : obtine aures, amabo Pl. Cas. 524, tiens-moi solidement les oreilles, de grâce
2. tenir par devers soi, avoir en pleine possession : suam quisque domum obtinebat Cic. Phil. 2, 48, chacun avait sa maison bien à lui ; regnum, principatum Cæs. G. 1, 3, 4 ; 1, 3, 5, occuper le trône, avoir la primauté (exercer le principat) ; Hispaniam citeriorem cum imperio Cic. Fam. 1, 9, 13, avoir le gouvernement de l'Espagne citérieure ; numerum deorum Cic. Nat. 3, 51, compter au nombre des dieux, cf. Cic. Br. 175 ; Off. 2, 43 ; sidera ætherium locum obtinent Cic. Nat. 2, 42, les astres occupent la région éthérée ; proverbii locum obtinere Cic. Tusc. 4, 36, avoir la valeur d'un proverbe ; fama, quæ plerosque obtinet Sall. J. 17, 7, l'opinion qui a pour elle la plupart des esprits ;
3. maintenir, conserver : pristinam dignitatem Cic. Fam. 4, 14, 1, conserver son ancienne dignité ; alicujus res gestas Cic. Verr. 2, 3, 81, maintenir tout ce qu'a fait qqn ; ad vocem obtinendam Cic. de Or. 3, 224, pour maintenir, conserver la voix ; jus suum contra aliquem Cic. Quinct. 34, maintenir son droit contre qqn, cf. Cic. Verr. 2, 4, 146 ; testamentum, quod etiam infimis civibus obtentum est Cic. Phil. 2, 109, un testament que même à l'égard des plus simples citoyens on a toujours maintenu (respecté) ; lex quæ in Græcorum conviviis obtinetur Cic. Tusc. 5, 118, la loi qui est en vigueur (règne) dans les festins grecs || [en part.] causam Cic. Br. 233, gagner une cause, cf. Cic. Or. 69 ; Verr. 2, 2, 26 ; Cæs. G. 7, 37, 4 ; rem Cæs. G. 7, 85, 3, avoir l'avantage
4. maintenir une opinion, une affirmation, l'établir fermement, la faire triompher : non dicam id, quod debeam forsitan obtinere... Cic. Verr. 2, 5, 4, je ne soutiendrai pas cette thèse, dont peut-être ne devrais-je pas démordre, savoir que... ; duas contrarias sententias obtinere Cic. Fin. 4, 78, établir, faire admettre deux propositions contraires, cf. Cic. Verr. 2, 3, 168 ; Cat. 4, 11 ; Fato 21 ; Ac. 1, 26 ; 5, 85
5. [abst] venir à bout, réussir : nec obtinuit Suet. Cæs. 11, et il ne réussit pas, cf. Cæl. d. Cic. Fam. 8, 6, 5 || [avec ut] réussir à faire que : Liv. 4, 12, 4 ; 35, 10, 9 ; Suet. Claud. 41 ; Tac. Ann. 3, 10 ; [avec ne] réussir à empêcher que : Suet. Cæs. 23 ; [avec négation et quin, ne pouvoir empêcher que] Suet. Tib. 31 ; [avec inf.] obtenir de : Just. 1, 3, 2
6. [emploi intr.] se maintenir, durer : ea fama obtinuit Liv. 21, 46, 10, cette opinion s'est conservée, a prévalu.