mōrĭgĕrus Copy link ⓘmōrĭgĕra: fem nom/voc sg · neut nom/voc/acc plmōrĭgĕrā: fem abl sg • mōrĭgĕrus, a, um, adj. [mos-gero], complying, obsequious, obedient (ante- and post-class.): meo me aequom est morigerum patri, Plaut. Am. 3, 4, 21: male morigerus mihi est danista, id. Ep. 5, 1, 1: quando una vivis meis morigera moribus, id. Men. 1, 3, 19: dum me morigeram praebeo, Afran. ap. Non. 433, 29: imago ad omnem nutum hominis sui morigera, App. Mag. 14, p. 282, 26; id. M. 2, p. 117, 1 al.—Esp., compliant, Plaut. Cas. 5, 2, 20; cf. Lucr. 4, 1281.
mōrĭgĕror Copy link ⓘmōrĭgĕrā: pres imperat act 2nd sg (dep) • mōrĭgĕror, ātus, 1, v. dep. [morigerus], to comply with, gratify, humor, endeavor to please (syn.: obsequor, obtempero; class.): nunc si servitus evenit, ei vos morigerari mos bonus est, to accommodate yourself to it, Plaut. Capt. 2, 1, 4: adulescenti, Ter. Ad. 2, 2, 9: voluptati aurium morigerari debet oratio, * Cic. Or. 48, 159. —Esp., in mal. part., ore = fellare, Suet. Tib. 44.!*? Act. collat. form, mōrĭgĕro, āre: dum mihi morigero, Plaut. Am. 3, 3, 26.
mōrĭgĕrus Copy link ⓘmōrĭgĕra: fem nom/voc sg · neut nom/voc/acc plmōrĭgĕrā: fem abl sg • mōrĭgĕrus, a, um (mos, gero), complaisant, docile, soumis : Pl. Amph. 1004 ; Capt. 966 ; Ter. Andr. 294 ; Lucr. 5, 80 ; 4, 1273.