mancus Copy link Outline I. Lit., in a limb or member, esp. in the handII. Trop., infirm, defective, imperfect ... ⓘmancum | que: neut nom/voc/acc sg · masc acc sg · masc/neut gen pl (poetic) • mancus, a, um, adj. [Sanscr. man-āk, little; cf. Germ. mangeln], maimed, infirm (class.). I. Lit., in a limb or member, esp. in the hand: sciendum, scaevam non esse morbosum, praeterquam si, imbecillitate dextrae, validius sinistra utatur: sed hunc non scaevam, sed mancum esse dicimus, Dig. 21, 1, 12: mancus et membris omnibus captus ac debilis, Cic. Rab. Perd. 7, 21: ad mandata claudus, caecus, mutus, mancus, debilis, Plaut. Merc. 3, 3, 45: mancorum ac debilium dux, Liv. 7, 13; Ov. F. 3, 825: tamquam mancus et exstinctae corpus non utile dextrae, Juv. 3, 48.— II. Trop., infirm, defective, imperfect (rare but class.): virtus, Cic. Fin. 3, 9, 30: ac debilis praetura, id. Mil. 9, 25: contemplatio naturae, id. Off. 1, 43, 153: fortuna, Hor. S. 2, 7, 88.—With abl.: talibus officiis prope mancus, Hor. Ep. 2, 2, 21.—In neutr adverb.: error mancum claudicat, Prud. στεφ. 2, 23.
mancus Copy link ⓘmancum | que: neut nom/voc/acc sg · masc acc sg · masc/neut gen pl (poetic) • mancus, a, um, manchot, mutilé, estropié : Cic. Rab. perd. 21 ; Liv. 7, 13 ; Ov. F. 3, 825 || [fig.] défectueux, incomplet : Cic. Fin. 3, 30 ; Off. 1, 153 ; Mil. 25 ; Hor. Ep. 2, 2, 21.