Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
Contents (7 entries · 8 senses)
L&S Lewis & Short (4)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
Jump to
lărus Copy link
ⓘ

lărum | ne: masc acc sg · masc gen pl (poetic)

• lărus (lăros), i, m., = λάρος, a ravenous sea-bird, perh. the mew, Vulg. Lev. 11, 16; id. Deut. 14, 15; cf.: larus, λάρος, Gloss. Philox.
Lār Copy link
ⓘ

lărum | ne: masc gen pl

• Lār or Lars, Lartis, m., a prænomen of Etruscan origin (in Etruscan, usu: the prefix of the first-born, while a younger son was called Aruns. The name Lar, Lars, or Larth was an honorary appellation in Etruscan, = Engl. lord): Lars Tolumnius, rex Veientium, Cic. Phil. 9, 2; Liv. 4, 17, 1; 4, 58, 7: ad Lartem Porsenam, id. 2, 9 (nom. Lar, Charis. 110 P.).
Lār Copy link
ⓘ

lărum | ne: masc gen pl

• Lār, Lăris, m., v. 1. Lares, ium.
• Lăres (old form † Lăses, Inscr. Fratr. Arval.; cf. Varr. L. L. 6, § 2 Müll.), um and ĭum (Larum, Varr. L. L. 5, § 49 Müll.; Cic. Rep. 5, 5, 7; id. N. D. 3, 25, 63; id. Leg. 2, 8, 19; Inscr. Orell. 961:
  1. I. Larium, Liv. 40, 52), m. [old Lat. Lases; Etrusc. Laran, Lalan; root las-; cf. lascivus], tutelar deities, Lares, belonging orig. to the Etruscan religion, and worshipped especially as the presiders over and protectors of a particular locality (cf. Otfr. Müll. Etrusc. 2, p. 90 sq.): praestites, the tutelar deities of an entire city, Ov. F. 5, 129 sq.: mille Lares geniumque ducis, qui tradidit illos, urbs habet, id. ib. 5, 145: Puteolanae civitatis, Inscr. Orell. 1670: civitatum, Inscr. ap. Grut. p. 10, 2: vicorum, Arn. 3, 41: rurales, Inscr. ap. Grut. p. 251: compitales, of cross - roads, Suet. Aug. 31; called also Lares compitalicii, Philarg. ad Verg. G. 2, 381: viales, worshipped by the road-side, Plaut. Merc. 5, 2, 24: permarini, tutelar deities of the sea, Liv. 40, 52: caelipotentes, Inscr. ap. Tert. de Spect. 5.—Sing.: Lari viali, Inscr. Orell. 1762; 1894: eundem esse Genium et Larem, multi veteres memoriae prodiderunt, Censor. 3, 2.—
  2. II. Most commonly the Lares (as familiares or domestici), the tutelar deities of a house, household gods, domestic Lares (whose images stood on the hearth in a little shrine, aedes, or in a small chapel, lararium); as the tutelar deities of each particular dwelling, also in sing.: Lar, Laris, m.
          1. α. In plur.: rem divinam facere Laribus familiaribus, Plaut. Rud. 5, 1, 17: sanctis Penatium deorum Larumque familiarium sedibus, Cic. Rep. 5, 5, 7; id. Quint. 27 fin.: ad aedem Larum, id. N. D. 3, 25, 63: immolet aequis porcum Laribus, Hor. S. 2, 3, 164: Laribus tuum Miscet numen, id. C. 4, 5, 34. —
          2. β. In sing.: ego Lar sum familiaris, ex hac familia, Plaut. Aul. prol. 2: haec imponuntur in foco nostro dari, id. ib. 2, 8, 16: familiae Lar pater, alium Larem persequi, id. Merc. 5, 1, 5 sq.—
    1. B. Meton., a hearth, dwelling, home (class.; usually in sing.): larem corona nostrum decorari volo, Plaut. Trin. 1, 2, 1: relinquent larem familiarem suum? Cic. Verr. 2, 3, 11, § 27: ad suum larem familiarem redire, id. ib. 2, 3, 54, § 125: nobis larem familiarem nusquam ullum esse? Sall. C. 20: paternus, Hor. Ep. 2, 2, 51: patrius, id. S. 1, 2, 56; cf.: avitus apto Cum lare fundus, id. C. 1, 12, 43: gaudens lare certo, id. Ep. 1, 7, 58: parvo sub lare, id. C. 3, 29, 14: conductus, Mart. 11, 82, 2: deserere larem, to abandon one's home, Ov. F. 1, 478: pelli lare, to be driven from a place, id. ib. 6, 362: alumnus laris Antenorei, i. e. of the city of Padua, Mart. 1, 77, 2: ob eam rem tibi Lare commercioque interdico, Vet. Formul. ap. Paul. Sent. 3, 4, 7.—
          1. β. In plur., Ov. R. Am. 302: jussa pars mutare lares, Hor. C. S. 39.—Poet., of a bird's nest: avis in ramo tecta laremque parat, Ov. F. 3, 242: cum rapit Halcyones miserae fetumque laremque, Val. Fl. 4, 45.
GAF Gaffiot (3)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
Jump to
lărus Copy link
ⓘ

lărum | ne: masc acc sg · masc gen pl (poetic)

• lărus, ī, m. (λάρος), mouette [oiseau] Vulg. Lev. 11, 16 ; Gloss. Phil.
ⓘ

lărum | ne: masc gen pl

• 1 Lār, Lăris, m., (gén. pl. Larum Cic. Rep. 5, 7, etc. ; qqf. Larium Liv. 40, 52, 3)
1. Lare, Lares, les Lares [divinités protectrices, âmes des ancêtres défunts] || Lar familiaris, le Lare de la famille [dieu du foyer, était l'objet d'un culte dans la maison ; le paterfamilias lui offrait des sacrifices aux dates importantes du mois et dans des circonstances solennelles] || les Lares étendaient leur protection en dehors de la maison : compitales, viales, permarini Suet. Aug. 31 ; Pl. Merc. 865 ; Liv. 40, 52, 4, dieux tutélaires des carrefours, des rues, de la mer || Lares præstites Ov. F. 5, 129, les Lares protecteurs de la cité
2. [fig.] = foyer, demeure, maison : Cic. Verr. 2, 3, 27 ; 3, 125 ; Att. 16, 4, 2 ; Sall. C. 20, 11 ; Hor. Ep. 1, 7, 58 ; 2, 2, 51 || [en parl. des oiseaux] : Ov. F. 3, 242 ; Val. Flacc. 4, 45.
lar Copy link
ⓘ

lărum | ne: masc gen pl

• 2 lar, c. lars : Char. 136, 13.