Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries
Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Highlight Strength 50%
Contents (2 entries · 23 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

interclūdet: fut ind act 3rd sg

• inter-clūdo, ūsi, ūsum, 3, v. a. [claudo], to shut out, shut off.
  1. I. Lit.
    1. A. To cut off, hinder, stop, block up, shut off.
      1. 1. Of one's way, passage, entrance, retreat, etc.; constr. (syn. intersaepio).
          1. α. With acc. of thing and dat. of person: hisce omnis aditus ad Sullam, Cic. Rosc. Am. 38, 110: sibi reditum, Just. 2, 5, 10; cf. also: intercludit aditum veritati, Aug. de Mendac. 11.— Esp. freq. in milit. lang.: iter inimicis, Plaut. Mil. 2, 2, 68: exitum Romano, Liv. 22, 13, 5: aditum Romanis, id. 22, 22, 10.—
          2. β. With gen. of person (very rare): multitudinis fugam, Caes. B. G. 7, 11, 8.—
          3. γ. Pass., with abl. of thing: his superatis aut reditu interclusis, Caes. B. G. 4, 30, 2: omni exitu interclusi, id. ib. 7, 44, 4: interclusus itinere Caesar, id. ib. 7, 59, 1; id. B. C. 2, 20, 1; 7: ne reditu intercluderentur, Auct. B. Alex. 20, 5; but with abl. of manner, etc.: via inculta atque interclusa frondibus et virgultis, Cic. Cael. 18: cum Byzantii totum Pontum aegre repulsum, et cervicibus interclusum suis, sustinerent, id. Prov. Cons. 4.—
          4. δ. With acc. alone: bene laudata virtus voluptatis aditus intercludat necesse est, Cic. Fin. 2, 35, 118; cf.: omnīs vias seditionum, id. Rab. Perd. 1, 3: ut fugam intercludat, id. Att. 7, 20, 1: iter, id. ib. 8, 11, D. 4: fugam, Caes. B. G. 7, 11: illos aspera ponti Interclusit hiemps, Verg. A. 2, 111: cervis objectis, ut viam intercluderet, Liv. 44, 11, 4: exitum ad opem ferendam, id. 22, 13, 5.—
      2. 2. In gen., to shut off, cut off, stop, hinder, prevent: commeatus hostibus, Liv. 26, 39, 10; 44, 6, 12: ob interclusos commeatus, Suet. Aug. 16: spiritum, Curt. 7, 5, 15; 3, 6, 14: vocem, Just. 11, 8, 4; cf.: consuli admiratio intercluserat vocem, Liv. 2, 2, 8.—
    2. B. To cut off, separate one from any thing.
      1. 1. From a place.
          1. α. With acc., ab, and abl. (so most usu.): adversarios ab oppido, Caes. B. C. 1, 43, 2: Pompeium ab eo (Dyrrachio), id. ib. 3, 41, 3: ipsum ab reliquo exercitu, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1, 4: so, ab exercitu, Caes. B. G. 7, 1, 6: a praesidio, id. ib. 1, 59, 5: intercludi ab oppido, Liv. 1, 27, 10: interclusi ab suis, id. 3, 70, 5: a patria, id. 5, 42, 5: ab acie, id. 4, 41, 4: tribunos a plebe, id. 25, 4, 4 et saep.; Auct. B. Alex. 27, 4; Flor. 4, 2, 26. —
          2. β. With acc. and abl. alone (rare): hostem Hibero intercludere, et frumento prohibere (cf. 2. infra), Caes. B. C. 1, 67, 3.—
      2. 2. From aid, supplies, relief, etc.; with abl.: re frumentaria intercludi, Caes. B. G. 1, 23, 3: frumento commeatuque Caesarem, id. ib. 1, 48, 2: commeatibus nostros. id. ib. 3, 23, 6; id. B. C. 1, 61, 2; 1, 72, 1: ille commeatu et reliquis copiis intercludendus, Cic. Att. 7, 9, 2: hostem commeatibus, Flor. 3, 19, 11: hostes commeatibus in urbe inclusos intercludunt, Just. 4, 4, 5.—Absol.: ne tot fortissimos viros interclusos opprimeret hostis, Liv. 4, 39, 3; cf.: interclusi equites, id. ib. § 2.—
    3. C. To shut in, blockade: metuo, ne jam intercludemur, ut cum velitis exire, non liceat, Cic. Fam. 14, 14, 1: libertatem suis praesidiis interclusam tenere, id. Leg. 2, 28, 75: veriti, ne angustiis intercluderentur, Caes. B. C. 3, 69: aliquem in insidiis, Cic. Caecin. 29, 84: animam, to stop the breath, to stifle, Liv. 23, 7: Amazoniā latus peltā, to cover, Stat. S. 5, 1, 131. —
  2. II. Trop., to hinder, prevent; with quominus: intercludor dolore, quominus ad te plura scribam, Cic. Att. 8, 8, 2.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

interclūdet: fut ind act 3rd sg

• interclūdō, sī, sum, ĕre (inter et claudo), tr.,
1. couper, barrer :
  1. a) fugam Cæs. G. 7, 11, 8 (mss α) ; iter Cic. Att. 8, 11 d, 2, couper la fuite, le chemin || [fig.] voluptatis aditus Cic. Fin. 2, 118, fermer les voies d'accès au plaisir, cf. Cic. Rab. Post. 3 ||
  2. b) aliquem, cerner, envelopper qqn : Cæs. G. 4, 12, 5 ; C. 3, 69 ; Cic. Fam. 14, 14, 1 ; Cæc. 84 ; Leg. 2, 75
2. [avec compl. indir.] :
  1. a) alicui iter Cic. Att. 8, 11 d, 4, couper le chemin à qqn ; alicui omnes aditus ad aliquem Cic. Amer. 110, fermer à qqn tout accès auprès de qqn ;
  2. b) aliquem aliqua re, séparer qqn de qqch. : frumento aliquem Cæs. G. 1, 48, 2, couper à qqn les approvisionnements de blé ; omni interclusus itinere Cæs. C. 2, 20, 7, tous les chemins lui étant coupés, cf. G. 1, 23, 3 ; 3, 23, 6 ; 7, 44, 4 ; C. 1, 72, 1 ; Cic. Att. 7, 9, 2 ;
  3. c) aliquem ab aliqua re : legiones a præsidio atque impedimentis interclusæ Cæs. G. 7, 59, 5, les légions séparées de leurs réserves et de leurs bagages, cf. G. 7, 1, 6 ; C. 1, 43, 2 ; 3, 41, 3 ; Cæl. d. Cic. Fam. 3, 1, 4 ; Liv. 1, 27, 10 ; 30, 70, 5 ; 26, 40, 4
3. [fig.] dolore intercludi quominus subj. Cic. Att. 8, 8, 2, être empêché par la douleur de.