Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
Contents (2 entries · 7 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

forsĭtan: (adverb)

• forsĭtan, adv. [contr. from fors sit an; v. fors, A.; cf. also: forsan, fortan, and fortassean], perhaps, peradventure.
  1. I. Usually in principal clauses.
    1. A. With subj. (class. and freq.; only so in Cicero): si altera illaec magis instabit, forsitan nos reiciat, Ter. Phorm. 4, 5, 5: longiorem orationem causa forsitan postulet, tua certe natura breviorem, Cic. Lig. 12, 38 (al. fortasse postulat, v. Halm. ad loc.): forsitan quaeratis, qui iste terror sit, etc., id. Rosc. Am. 2, 5; Verg. G. 2, 288: forsitan quispiam dixerit: Nonne, etc., Cic. Off. 3, 6, 29 (for which: fortasse dixerit quispiam, id. de Sen. 3, 8): forsitan occurrat illud, etc., id. de Or. 3, 9, 34: major ars aliqua forsitan esset requirenda, id. ib. 2, 45, 189; 1, 15, 67: illud forsitan quaerendum sit, num, etc., id. Off. 1, 45, 159: haec ipsa forsitan fuerint non necessaria, id. Brut. 13, 52: forsitan meliores illi accusatores habendi sint, Cic. Verr. 2, 1, 38, § 58: nimium forsitan haec illi mirentur atque efferant, id. ib. 2, 4, 56, § 124.—With sed: quae forsitan vobis parvae esse videantur: sed, etc., Cic. Verr. 2, 4, 21 fin.; id. Att. 12, 18, 1; so with subj., Liv. 3, 25, 9: quae forsitan laus sit, verum tamen, Cic. Brut. 8, 33: forsitan dicatis, Liv. 31, 31, 19: matrem insimulare forsitan fas non sit, id. 39, 10, 4; 31, 38, 4; 40, 15, 4; Quint. 2, 16, 11.—
    2. B. With indic. (mostly poet. and in post-Aug. prose; not in Cic.): forsitan et publica, sua certe liberata fide, in castra redierunt, Liv. 9, 11, 13; 22, 23, 5; cf. Sall. J. 106, 3: incipies forsitan justus esse rex, Curt. 7, 4, 17: forsitan non periculosius est tacere quam dicere, id. 7, 1, 37; 4, 14, 20; Liv. 21, 40: forsitan haec aliquis, nam sunt quoque, parva vocabit, Ov. R. Am. 419: forsitan ventos timebas, id. F. 2, 97.—
  2. II. In dependent clauses (rare), with ut: neque id facio, ut quibusdam forsitan videor, etc., Cic. Fam. 1, 8, 2.—With quam: videor jam liberius loqui debere quam forsitan ipsi velint, Cic. Verr. 2, 2, 4, § 11.—With quod: decrevi ad te scribere, quod forsitan minus ea perspicias, Serv. ap. Cic. Fam. 4, 5, 1.—With cum: minime consentaneum est, cum bello tuo forsitan vix sufficias, Liv. 10, 18, 3 (but not in Lucr. 5, 610, where the correct read. is forsitan e rosea, etc.; v. Lachm. p. 302).
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

forsĭtan: (adverb)

• forsĭtăn, adv. (fors sit an), peut-être :
1. [avec subj.] Ter. Phorm. 717 ; *Eun. 197 ; Lucr. 5, 610 ; 6, 346 ; [usage ordin. de Cic.] ; Liv. 31, 38, 4 ; 39, 10, 4 ; 40, 15, 4, etc. ; Quint. 2, 16, 11
2. [avec ind.] Lucr. 5, 105 ; Cic. *Lig. 38 ; *Br. 52 ; Curt. 4, 14, 20 ; 7, 1, 37 ; Liv. 21, 40, 11
3. [ne portant pas sur le verbe] : Cic. Phil. 3, 29 ; Sall. J. 106, 3 ; Liv. 1, pr. 12 ; 1, 53, 9 ; 9, 11, 13 ; 22, 33, 5.