Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.

Dictionary settings

Enabled Dictionaries

Save the ticked dictionaries as a set. Click a saved set to switch to it.

Search Scope

Match conjugated verbs and declined nouns/adjectives.

Color coding
50%
Contents (2 entries · 4 senses)
L&S Lewis & Short (1)
Source
Source & Attribution
Text provided under a CC BY-SA 4.0 license by the Perseus Digital Library, with funding from the National Endowment for the Humanities. Digitized from Charlton T. Lewis and Charles Short, A Latin Dictionary (1879). Data originally from PerseusDL/lexica and accessed from github.com/nkprasad12/lexica.
ⓘ

displĭcĭtōrum | que: perf part pass masc/neut gen pl

• dis-plĭcĕo, ŭi (displicitus est, Gell. 1, 21, 4), ĭtum, 2, v. n. [placeo],
  1. I. to displease (opp. placeo and complaceo, v. 3. dis, II. —rare but class.): quodne vobis placeat, displiceat mihi? Plaut. Mil. 3, 1, 19; so opp. placere, id. Men. 4, 2, 107; Cic. Brut. 57; Quint. 12, 9, 6: mortis mihi displicet auctor, Ov. M. 8, 493 et saep.: si displicebit vita, Ter. Heaut. 5, 2, 19; so without dat., Cic. Att. 13, 21, 3 (opp. arridere); Quint. 12, 9, 6 (opp. placere); Suet. Calig. 20; Hor. C. 1, 38, 2; id. Ep. 1, 19, 47 al.: non mihi displicet adhibere etiam istam rationem, etc., Cic. de Or. 1, 34, 157; so with a subjectclause, Quint. 2, 5, 17; Suet. Claud. 4.—
  2. II. Sibi, to be displeased, dissatisfied with one's self, Ter. Heaut. 5, 4, 20; Poëta ap. Cic. Att. 2, 18, 3; also, in gen., to feel fretful, Cic. Phil. 1, 5, 12; cf.: aconitum potum protinus facit corpus grave et displicens, uneasy, Scrib. Comp. 188.
GAF Gaffiot (1)
Source
Source & Attribution
Félix Gaffiot, Dictionnaire illustré latin-français (1934). Digital data kindly provided by gaffiot.fr.
ⓘ

displĭcĭtōrum | que: perf part pass masc/neut gen pl

• displĭcĕō, cŭī, cĭtum, ēre (dis, placeo), intr., déplaire : sibi displicere
a) [au physique] Cic. Phil. 1, 12, être mal disposé, ne pas se sentir bien, n'être pas dans un état satisfaisant ;
b) [au moral] displiceo mihi Cic. Att. 2, 18, 3, je suis mécontent de moi ; cum ceteris, tum mihi ipse displiceo Cic. Fam. 4, 13, 3, je mécontente tout le monde et moi-même en particulier, cf. Att. 2, 21, 3 || [avec inf.] : tibi non displicet definire Cic. Fin. 2, 5, tu consens à définir || [avec prop. inf.] désapprouver que : Cic. Rep. 4, 12 || [rare] parf. displicitus sum : cum displicita esset insolentia Gell. 1, 21, 4, son insolence ayant déplu.