dē-verto Copy link Outline I. Act.A. To turn away, turn aside any thingB. Pass. with mid. force, to turn one's self aside; ...1. Prop.2. Trop., to resort to, have recourse to ...II. Neutr. , to turn or ...1. Prop.2. Trop. ⓘdēversōrum | que: perf part pass masc/neut gen pl • dē-verto or dēvorto, ti, sum (in MSS. often confounded with diverto), 3, v. a. and n. I. Act. A. To turn away, turn aside any thing: comites suo hortatu, Luc. 6, 317: acies, id. 2, 470: ventura fata suo cursu, id. 6, 591; cf. Aur. Vict. Caes. 38.— Far more freq., B. Pass. with mid. force, to turn one's self aside; and with esp. reference to the term. ad quem, to turn or betake one's self to any place; to turn in, put up at (in the latter sense esp. freq. in Plaut., whereas Cicero commonly uses the act. form; v. under no. II.). 1. Prop.: si qui Cobiamacho (vico) deverterentur, Cic. Font. 5, 9: juvat ire jugis, qua nulla priorum Castaliam molli devertitur orbita clivo, Verg. G. 3, 293: deverti ad amicos suos, Cato ap. Fest. p. 234, 26 Müll.: devortitur apud suum paternum hospitem, Plaut. Mil. 2, 1, 56: apud aliquem, id. ib. 2, 2, 85; so Liv. 42, 1, 10; cf. ib. § 7: ad me in hospitium maximum, id. Poen. 3, 3, 60; cf. in amici hospitium, id. Mil. 3, 1, 146; id. Ps. 4, 2, 6: huc in tabernam, id. ib. 2, 2, 63: intro domum, id. Stich. 4, 1, 29; cf. Ter. Phorm. 2, 1, 82: in hortos in quibus devertebatur, pergunt, Tac. H. 3, 11.— 2. Trop., to resort to, have recourse to (very rare): ad magicas artes, Ov. A. A. 2, 425: meas ad artes, id. M. 9, 62.— II. Neutr. (i. q. no. I. B.), to turn or go aside from any place or any direction; to turn or go towards; to turn in, put up, lodge anywhere. 1. Prop.: viā devertit, Liv. 44, 43: viā, Plin. Pan. 52 fin.: devertere ad cauponem, ad hospitem, Varr. R. R. 3, 4, 9; Cic. Div. 1, 27, 57: ad aliquem, id. Fin. 5, 2; id. Att. 10, 16 fin.: ad villam Philemonis, id. Fam. 7, 18, 3; cf.: ad se in Albanum, id. Mil. 19, 51: ad villam suam, id. ib.: in villam suam, id. Off. 2, 18 fin.: domum regis hospitis, id. Deiot. 6, 17: Massiliam, id. Phil. 13, 6; cf. Interamnam, Tac. H. 2, 64: Rhodum, Suet. Tib. 12 et saep.—With apud (late Lat.; cf. deversor): in pago apud familiares devertimus, Ap. M. 4 init.; cf. id. ib. 10, p. 238, 14.—Absol.: itineris causa ut deverterem, Cic. Att. 3, 7.— 2. Trop. (very rare): sed redeamus illuc, unde devertimus, have digressed, Cic. Fam. 12, 25, 4; so Liv. 35, 40: in haec devertisse non fuerit alienum, Plin. 2, 7, 5 fin. (Sillig, divertisse).
dēvertō Copy link Outline 1 tr.,a) détourner : détourner les destins de leur cours ;b) [au pass.] se détourner de son chemin, aller chez qqn ou qq. ...2 intr., se détourner de son chemin : se détourner de son chemin ... ⓘdēversōrum | que: perf part pass masc/neut gen pl • dēvertō (dēvortō), tī, sum, ĕre, 1. tr., a) détourner : fata suo cursu Luc. 6, 591, détourner les destins de leur cours ; b) [au pass.] se détourner de son chemin, aller chez qqn ou qq. part, aller loger, descendre chez qqn : Cobiomacho deverti Cic. Font. 19, se détourner de sa route à [à partir de] Cobiomachus [v. de la Narbonnaise]; devorti apud hospitem Pl. Mil. 134 ; 240, aller loger chez un hôte, cf. Liv. 42, 1, 10 ; Tac. H. 3, 11 ; devorti ad aliquem in hospitium optumum Pl. Pœn. 673, descendre chez qqn, le meilleur des hôtes (pour la meilleure hospitalité) ; in angiportum Pl. Ps. 961, aller loger dans une ruelle, cf. 658 ; St. 534 || [fig.] avoir recours à : quid ad magicas deverteris artes ? Ov. Ars 2, 425, pourquoi avoir recours à la magie ? 2. intr., se détourner de son chemin : via devertere Liv. 44, 43, se détourner de son chemin ; ab Ereto devertisse eo Hannibalem tradit Liv. 26, 11, 10, il rapporte qu'Hannibal pour aller là se détourna de sa route à [à partir d'] Érétum ; ad cauponem Cic. Div. 1, 57, descendre chez un aubergiste ; in villam Cic. Off. 2, 64, descendre dans une maison de campagne, cf. Inv. 2, 14, ou ad villam Cic. Mil. 51 ; Fam. 7, 18, 3 ; domum regis Cic. Dej. 17, descendre chez le roi || [fig.] s'écarter de son sujet, faire une digression : sed redeamus illuc, unde devertimus Cic. Fam. 12, 25, 5, mais revenons à ce point d'où nous nous sommes écartés.