dē-fringo Copy link Outline I. Lit.II. Trop. ⓘdēfringerēris | ne: imperf subj pass 2nd sg • dē-fringo, frēgi, fractum, 3, v. a., to break off; to break to pieces (rare but class.). I. Lit.: amphoram defracto collo puram impleto, Cato R. R. 88: plantas, Varr. R. R. 1, 40, 4; cf. Verg. G. 2, 300: ramum arboris, Cic. Caecin. 21, 60: surculum, id. de Or. 3, 28, 110: ferrum summā ab hasta, Verg. A. 11, 748: crura aut cervices sibi, Plaut. Mil. 3, 1, 126; so, lumbos, id. Stich. 1, 3, 37: caput ei testatim, Juventius ap. Charis. p. 196 P.; cf.: caput ei hoc patibulo, Titin. ap. Non. 366, 18.— II. Trop.: id unum bonum est, quod numquam defringitur, is never destroyed, Sen. Ep. 92; Apul. Flor. 3, p. 355, 2.
dēfringō Copy link ⓘdēfringerēris | ne: imperf subj pass 2nd sg • dēfringō, frēgī, frāctum, ĕre, tr., arracher en rompant, rompre, briser, casser : Pl. St. 191 ; Cato Agr. 161, 3 ; ramum arboris Cic. Cæc. 60, arracher une branche d'un arbre, cf. de Or. 3, 110 ; ferrum ab hasta Virg. En. 11, 748, arracher le fer à une lance || [fig.] Sen. Ep. 92, 2.